duitsland – Vluchtstrook in het Universum

Wij logeren hier in Düsseldorf in een wijk die “Little Tokyo” wordt genoemd. Veel grote steden, overal ter wereld hebben een Chinatown, hier in Düsseldorf is het juist een wijk met een hoge concentratie Japanse winkels en restaurants. Inmiddels hebben wij gemerkt dat veel Japanse toeristen dat aantrekkelijk vinden en hier in deze wijk hun verblijf boeken. De liefde voor Japan gaat zelfs zo ver dat een aantal straatnamen niet alleen in het Duits, maar ook in het Japans worden aangegeven.

Dat brengt alles bij elkaar een aparte sfeer in de wijk, die zonder meer aangenaam is. In vrijwel alle Japanse zaken mag je geen foto’s maken of filmen en in de handhaving zijn ze vrij fanatiek. Één en ander zal waarschijnlijk te maken hebben met de “TikTok-rijen” die we helaas ook hier al zijn tegengekomen.

Deze twee foto’s, die ik heb gemaakt in een Japans streetfood restaurant waar wij zaten te lunchen heb ik dan ook stiekem gemaakt, met gevaar voor eigen leven, dat zult u begrijpen beste lezer. Voor je het weet heb je een Japanse chef met een groot hakmes achter je aan als ze je betrappen 😉 de foto’s zijn hierdoor wel een beetje uit balans geraakt.

Een andere factor die de sfeer in deze wijk bepaald is helaas minder fraai, en dat is het hoge aantal verslaafde daklozen die hier in het rondte lopen. De grootste concentratie bevindt zich rondom het centraal station, maar ze waaieren uit over de hele wijk. Vooralsnog hebben we er niet veel last van omdat ze zich vooral op zichzelf en hun verslaving richten, maar het maakt wel dat je een hand op je portemonnee houdt als je naar buiten gaat. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor zakkenrollers en er rijdt veel “polizei” door de wijk. Maar ach, laten we wel wezen, in Amsterdam moet je ook een hand op je beurs houden nietwaar?

Nou mag ik graag in de keuken staan dus heb ik uit praktische overweging meteen zelf ook maar een Japans keukenmes aangeschaft. Mijn reisgezelschap vond het alleen niet zo’n goed idee dat ik er zwaaiend mee over straat liep, dus die heb ik maar weer veilig in de koffer opgeborgen. Tot zover mijn eigen bijdrage aan de sfeer hier.

Queere Moderne

Ik heb nog nooit zoveel suppoosten bij elkaar gezien als bij de tentoonstelling “Queere Moderne” van “Die Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen”. En ze waren allemaal alert, ook dat nog.

Kunst van homosexuele kunstenaars in de periode van het jaar 1900 tot 1950. Daar zit veel mooi werk bij, maar over het algemeen nogal somber van aard. Als je jezelf bedenkt dat ze het in deze periode niet gemakkelijk hadden om voor hun geaardheid uit te komen, en ook nog eens met een maatschappelijke achtergrond van opkomend fascisme in Europa is dat niet erg verbazend. Het gevoel daarover werd verwerkt in de schilderijen en dat merk je.

Ik was dan ook minstens zo onder de indruk van de gepresenteerde, zeer uitgebreide achtergrondinformatie als van de schilderijen zelf. In die informatie werd ingegaan op de problemen die deze kunstenaars tegen kwamen en hoe ze daar mee omgingen. Netwerken die zich vertakten van New York, London, Parijs, Amsterdam tot Berlijn kwamen in ieder land weer andere problemen en vooroordelen tegen.

Als je vervolgens voor jezelf het lijntje doortrekt naar onze huidige tijd zijn we er nog lang niet en blijft het knokken als je anders in elkaar zit dan heterosexueel. Kijk alleen maar naar hoe iemand als Donald Trump zich over deze mensen uitlaat en het fascisme wat ook vandaag de dag weer open en bloot wordt gepropageerd. Dan kan je alleen maar concluderen dat de geschiedenis zich herhaalt. We leren als mens helaas niet veel.

Ik heb mijzelf in ieder geval aardig bijgespijkerd bij deze tentoonstelling die zeer interessant is als u in de buurt bent. Mooi als je jezelf wilt verwonderen, maar als je wilt lachen moet je ergens anders zijn.

Hoppeditz

Hier in Duitsland bereiden we ons voor op carnaval! Dat jullie je niet voorbereiden op carnaval?

Kazematten

De kade langs de Rijn heeft bij Düsseldorf twee niveau’s, de één hoog, de ander laag. En daar hebben ze in de kade in het verleden kazematten ingemetseld. Voor de lezers die daar niet bekend mee zijn, kazematten zijn een soort kleine bunkers van waaruit de vijand onder vuur genomen kon worden. JugendKulturCafé Franzmann organiseert in de nissen van die kazematten tegenwoordig af en toe een sticker en plakfestival. Dat levert geen boze soldaten op, want die zijn daar allang niet meer, maar wel bijzonder leuke creatieve uitspattingen van de jeugd.

Kim Jong-un met Mickey Mouse oren als klein kind van “death bunny army”. Treffend, hij ziet alles, je verrader slaapt niet in Noord Korea.

Deborah Harry van Blondie, je zou haar bijna niet herkennen met dat aangepaste kapsel. De “Queen of Punk” heeft zo te zien haar eigen postzegel gekregen, over plakken gesproken!

*Festival pamfletten en een schone dame*

Opa Erwin is er duidelijk over met wie hij niet een borrel wil drinken. Patsy hieronder weet er nog steeds raad mee.

Een kleine impressie, het is teveel om hier allemaal te laten zien. De kade is door de plakkende jeugd omgetoverd tot een gratis museum. Zeer de moeite waard om even de tijd voor te nemen. Morgen wat meer aandacht voor één van de bijdragen.

Rijn

Als ik blij word van water en boten ben ik te lang niet aan zee geweest. Terug in Nederland wordt het straks weer tijd voor de kust. Gelukkig hebben we hier in Düsseldorf de Rijn, dat is ook lekker veel water. En er gaan boten genoeg overheen. Zelf hoef ik geen boot. Er is een gezegde, “koop een boot en werk je dood”, er zit mij teveel onderhoud aan. Dat naast het feit dat ik niet arm ben, maar er simpelweg het geld niet voor heb.

Ultras

Dus ik meld mijzelf aan, kale kop, check, plaatjes op mijn armen, check, Duits kan iets beter, evengoed check. Of ik een hoge hoed wil aanschaffen? Ja, doei! Dan maar geen lid van de Ultras. Oh wacht even, ik houd sowieso niet van voetbal, waar maak ik mijzelf druk om?

Tag: duitsland

Bunny

Little Tokyo

Queere Moderne

Hoppeditz

Kazematten

Rijn

Ultras

Radslag

Juppen

Frummelboom