creatief – Vluchtstrook in het Universum

P(a)p(i)er

Jahoor! Daaristiedan. De papieren editie van de Vluchtstrook (nummer 1). Dat er nog maar veel mogen volgen. Eigenlijk is dit jullie schuld. Door alle positieve reacties op de start van een verhaal hier ben ik op papier verder gaan schrijven. En heb ik de digitale start weggehaald op dit weblog. Het verhaal zal in papieren vorm zijn vervolg gaan krijgen in nog te komen uitgaven. Losse boekjes, die samen een verhaal gaan vormen. Zoals de oude PEP of Eppo dat met stripverhalen deed. De uitgaven krijgen trouwens ook het nodige beeldmateriaal mee natuurlijk. Op deze manier kan mijn creatieve uiting ook niet het slachtoffer worden van AI. En dat vind ik ook wel een prettig idee. Ik heb al een begin gemaakt met nummer twee, stilstaan is geen optie 😉

Kazematten

De kade langs de Rijn heeft bij Düsseldorf twee niveau’s, de één hoog, de ander laag. En daar hebben ze in de kade in het verleden kazematten ingemetseld. Voor de lezers die daar niet bekend mee zijn, kazematten zijn een soort kleine bunkers van waaruit de vijand onder vuur genomen kon worden. JugendKulturCafé Franzmann organiseert in de nissen van die kazematten tegenwoordig af en toe een sticker en plakfestival. Dat levert geen boze soldaten op, want die zijn daar allang niet meer, maar wel bijzonder leuke creatieve uitspattingen van de jeugd.

Kim Jong-un met Mickey Mouse oren als klein kind van “death bunny army”. Treffend, hij ziet alles, je verrader slaapt niet in Noord Korea.

Deborah Harry van Blondie, je zou haar bijna niet herkennen met dat aangepaste kapsel. De “Queen of Punk” heeft zo te zien haar eigen postzegel gekregen, over plakken gesproken!

*Festival pamfletten en een schone dame*

Opa Erwin is er duidelijk over met wie hij niet een borrel wil drinken. Patsy hieronder weet er nog steeds raad mee.

Een kleine impressie, het is teveel om hier allemaal te laten zien. De kade is door de plakkende jeugd omgetoverd tot een gratis museum. Zeer de moeite waard om even de tijd voor te nemen. Morgen wat meer aandacht voor één van de bijdragen.

Starman

Een David Bowie tributeband. Bekend van t.v. maar daar heb ik ze nooit op gezien. Ik kijk niet zoveel t.v. Het geheel werd gedragen door een goede zanger.

Leuk om te zien. Hier en daar een beetje rommelig. Dat mocht de pret niet drukken. Ik heb een paar nummers gemist. Best lastig kiezen natuurlijk uit zo’n groot reportoire.

Monique had een schetsboekje mee, dat was een goed idee, want ze heeft leuke impressies op papier gezet.

En zo is het in meerdere opzichten een creatieve avond na een chaotische dag.