Categorie: Tekeningen, aquarellen, inkt en papier

Juffrouw Wilg

Illustratie: DessinDestin

Uit de wereld van de Ent:

Juffrouw Wilg stond er fier bij, met een uit de kluiten gegroeide knot, de wind spelend door haar wilde haar.

Het was ieder jaar weer balen als die ploeg vrijwilligers langs kwam, met de zaag en de snoeischaar.

Maar dan moest zij denken aan Sinéad O’Connor, en groeide haar trots sneller dan haar twijgen, gelukkig maar.

Waldorff de Ent

Waldorff strekte zich nog maar eens uit en gaapte. De grotere takken kraakten vervaarlijk, een kleine twijg viel op de met bladeren bedekte bodem. Een roodborstje schrok even op, maar bleef toch vastberaden zitten. Hij kon niet zeggen dat hij niet gewaarschuwd was toen hij decennia terug besloot zijn wortels te laten aarden in de buurt van dat pannekoekenrestaurant in Castricum. Zijn gedachte was destijds geweest dat het allemaal wel mee zou vallen. Pannekoeken, een kinderboerderij en een kleine speeltuin, wat voor overlast kon hij daar nou van krijgen? Bovendien, de mens en zijn creaties hadden een veel kortere levensduur dan enten, hij zou ze met gemak overleven. Maar het restaurant was van generatie op generatie overgegaan en stond er nu nog steeds.

Illustratie: DessinDestin

Die honden waren op zich niet zo het probleem, het verzuurde de aarde bij je stam een beetje als ze hun poot weer eens optilden maar met wat schudden van je onderste takken gaf je ze met een beetje geluk één of twee teken mee als beloning. Net goed. Maar die onopgevoede kleine mensjes die met liefde je takken afbraken waren een ander verhaal. Helemaal als ze ergens hun zin niet in kregen, dan gingen alle remmen los en stonden ze als razende te trekken aan zijn takken. Hij was er wel over uit dat deze kinderen de toekomstige mountainbikers moesten zijn, die op latere leeftijd terug zouden komen om er net zo respectloos op hun fiets een bende van te maken.

De wortels van Waldorff kenden inmiddels echter een uitgebreid netwerk waarbij alle informatie van ent tot ent werd doorgegeven. Binnenkort zouden ze collectief boven de grond uitsteken om een paar ernstige verwondingen te veroorzaken bedacht hij zichzelf tevreden. Halve maatregelen, dat is niets voor enten, houdt het nieuws van Staatsbosbeheer maar in de gaten, en blijf zondag aanstaande maar even uit het bos…

(Af-)tellen

Illustratie: VihU

En zo zijn we beland op de laatste dag van het jaar en tellen we af naar middernacht. Mijn goede voornemens heb ik snel geteld, ik heb er maar twee en dat is meer tekenen, vandaar de bijgaande oude illustratie die voor velen toepasselijk is vandaag en meer bezig zijn met spiritualiteit in de breedste zin van het woord. Op beide vlakken ben ik dit jaar naar mijn eigen mening behoorlijk tekort geschoten. Dat gaat wel goed komen.

Verwacht hier geen terugblik, ik wordt daar namelijk ondanks de gelukkig aanwezige pluspunten in het afgelopen jaar niet vrolijk van. We leven in donkere tijden. Dus kijk ik liever vooruit dan achteruit momenteel en hoop op verbetering. Zeker voor moeder aarde, de pagan in mij zegt dat dit broodnodig is. Ik wens alle lezers hier derhalve een positief vooruitzicht en verbetering op alle vlakken. Tel uw zegeningen en uw vingers mocht u met vuurwerk in de weer gaan. Nu kunt u ze namelijk nog tellen, straks wellicht niet meer.

Screenshot: VRT Max

Ik ben in ieder geval blij met de ontdekking van De Tijdloze Countdown van Stubru. Die staat hier de afgelopen dagen aan en is een verademing ten op zichte van de Top2000 van NPO2. Zoals u ziet zijn ze bij Stubru ook al aan het aftellen. En mocht u het zich nog afvragen beste lezer, de oliebollen zijn inmiddels goedgekeurd. Een prettige jaarwisseling vanavond en zoals Sonja zou zeggen “morgen gezond weer op”.

Mijzelf kennende zwerf ik hier vandaag nog wel een paar keer in het rond, dus wellicht treffen we elkaar nog voor twaalf uur. Ah! T.C. Matic, harder graag!