Het zwarte gat

Foto: VihU

Ffffffflop! En weg is het feuilleton. Verdwenen in het zwarte gat. Nee ik stop er niet mee, ik ga het anders publiceren. Zo heb je tijden niets, en zo klotst de creativiteit tegen de plinten op in zulke grote hoeveelheden dat ik mij er even geen raad mee weet. Inmiddels ben ik er achter dat niet alles geschikt is voor digitale publicatie en ben ik achter de schermen bezig op papier. En inmiddels heb ik besloten dat het verhaal daar verder zal gaan, op papier. Als onderdeel van een magazine, de eerste uitgave is in ontwikkeling. De vluchtstrook gaat zich dus ontwikkelen tot een digitale en papieren tak. En hoewel het hier dus iets rustiger was de laatste tijd heb ik alles behalve stil gezeten, integendeel.

Protec

De ochtend verloopt zonder al teveel vreemde gebeurtenissen. Vrachtwagenchauffeurs vragen al vroeg om koffie met een broodje bal. Ondanks het vroege tijdstip schept Janish ze uit de braadpan en serveert ze zonder blikken of blozen terwijl hij een kort praatje met ze maakt, nieuwsgierig als altijd naar de laatste roddels van de snelweg. De meeste chauffeurs beginnen over de oorlog in het midden oosten en het weinige vertrouwen wat ze in de nieuwe minister van defensie hebben. Dat vertrouwen heb je als notoire leugenaar natuurlijk niet zomaar terug gewonnen bedenkt hij zichzelf terwijl hij het zoveelste broodje opensnijdt. Dat mens zou bij wijze van spreken haar eigen kinderen nog aan een extreem rechtse groepering verkwanselen. De stijgende brandstofprijzen als gevolg van de oorlog bepalen verder voor het grootste deel de gespreksstof deze ochtend. Een enkeling parkeert zijn personenwagen om even snel naar de wc te gaan en weer verder te rijden met behulp van een ingeslagen blikje energiedrank, blijkbaar te druk om gebruik te kunnen maken van de strook als rustpunt, een gemiste kans. De kraai, die niet gediend is van al die drukte bekijkt het allemaal met zwarte kraalogen vanaf de rand van het dak.

Screenshot: VihU

Even na het middaguur draait een grote toerbus met een radarsysteem op het dak het parkeerterrein op. “Protec VPN Army” staat er met grote letters op beide kanten van de bus. Terwijl de radar met rustige slagen inĀ de rondte draait,Ā stappen er drieĀ vrouwen en tweeĀ mannenĀ gekleed in overalls uit gewapendĀ met futuristischĀ uitziendeĀ apparaten. ƉƩn ervan steekt een duim omhoog naar JanishĀ en Moni en knipoogt vanĀ achter een spatscherm wat voor haar gezicht hangt. De VPNA is gearriveerd. Bumperklevers die normaal aanĀ de grenzen van de vluchtstrook proberen teĀ knagen schieten alle kanten op om maar geen slachtoffer te worden van de groteĀ zuigapparatenĀ die direct worden ingeschakeld.Ā AlsĀ Ć©Ć©n van deĀ vrouwen om het gebouw heen loopt klinktĀ er naĀ een paar minuten eenĀ ijselijkĀ gegilĀ vanafĀ de wasstraat. Als ze terug komt zit haar overall aan de voorkant vol metĀ slijmerigeĀ groen-geleĀ spatten. “Wisten jullie dat er een manipulator verstopt zat in de wasstraat?”,Ā vraagt zij terwijl ze haarĀ overall uittrekt. “De wasstraat? Wat valt er van daaruit nou in Godsnaam te doen als influencer?”,Ā stelt Moni als wedervraag. “Geen idee, maar geloof mij maar, die beĆÆnvloedt voorlopig helemaal niemandĀ meer, control-alt-delete. We zullen de boel opruimen. Ik wou datĀ we ze altijdĀ tegen kwamenĀ in een wasstraat, lekker gemakkelijk. Hoge drukspuitĀ erop en aanvegen, dat scheelt een hoopĀ poetswerk.”Ā Janish glimlacht, geen halve maatregelen, daar houdt hij wel van.

Als de brigade klaar is met scannen en opruimen brengen ze verslag uit. Op de vluchtstrook hoef jeĀ niet bang te zijn voor de bumperklevers van Big Tech. Je kuntĀ hier volkomen je eigen gang gaan zonder dat de klevers je een bepaalde kant op proberenĀ te sturen, algoritmen makenĀ geen kans. Iedere keer weer prettig om te horen bedenkt Janish zichzelf terwijl hij de ploeg ietsĀ te eten en drinken aanbiedt. Lilith kan weer tevreden zijn, als er iemand is die haar eigen gang wilĀ bepalenĀ is zij het wel. Aan de andere kant heeft zijĀ zo haar eigen methoden om van influencers af te komen, daar zijn de mannen en vrouwen van Protec lieverdjes bij. Een tweede kans bestaat niet bij haar, zij is meedogenloos.

Moni

Foto: VihU

Met een hoop gereutel komt de oude pickup truck van Moni tot stilstand naast het tankstation. Vloekend gooit ze het portier open en begint met een Duits accent een lang verhaal over olie moeten bijvullen en irritante kereltjes die hadden bedacht dat ze daarbij hulp kon gebruiken. Die gedachten waren gelukkig snel verdwenen nadat ze even met de Luger van haar opa had gezwaaid. Erfenisje uit een bijna vergeten oorlog, maar nog steeds zeer effectief als het om opdringerige mannetjes gaat.

Ze ploft neer in de schommelstoel. De koffie met cheesecake maakt haar gelukkig wat rustiger. Het laatste stukje werpt ze de kraai toe die het gretig naar binnen schrokt. “Heb je het laatste nieuws gezien? Ik heb er speelgoed op ingekocht.” Met opgetrokken wenkbrauwen bekijkt hij het plastic pistool in de blisterverpakking. “Je kan kinderen niet vroeg genoeg stimuleren om bij een VPNA te gaan, toch?” vervolgt Moni. “Daar zit wat in, op de lange termijn komen ze daar het beste mee weg”, bedenkt hij zichzelf. “Ik heb gisteren nog twee trackers in de wc doodgetrapt” antwoordt hij. Ze knikt goedkeurend “Dat bedoel ik”.

De VPNA, een stelletje zwaarbewapende vrijbuiters die onder verschillende namen opereren op de snelweg en het daarmee de bumperklevers zeer lastig maken. Ze komen nog wel eens het tankstation binnen rijden, reizigers met een grote troep van die bumperklevers aan hun auto vast. Als het ongedierte zich eenmaal aan je GPS heeft vastgezogen, bepalen zij je route. Zonder dat je het zelf in de gaten hebt, raak je de controle over je stuur kwijt en proberen ze je door verslavende computerprogramma’s dingen te laten kopen die je niet nodig hebt. Daar worden ze ook nog eens bij geholpen door manipulatoren die zichzelf op de snelweg “influencers” noemen. Sterrenstof heeft dealers, de snelweg heeft manipulatoren, mensen die geld verdienen aan de verslaving van een ander. Zo moet je dat ongeveer zien.

“Met de meeste reizigers die te kampen hebben met bumperklevers kun je alleen maar medelijden hebben”, bedenkt Janish zichzelf terwijl hij zich nog eens op zijn kale hoofd krabt. Ze hebben niet eens het besef dat ze totaal de weg zijn kwijt geraakt. Hij gooit het plastic pistool op tafel, zet zijn helm op en loopt zonder iets te vragen naar binnen om een tweede kop koffie voor Moni en zichzelf te halen. “Is er nog post voor de rubriek?”. Sinds Moni in de courant haar eigen probleemrubliek heeft is ze nogal gebrand op nieuwe problemen die per post binnen zouden moeten komen. “Geen idee, Lilith heeft de post steeds opgehaald, maar die heb ik al een tijd niet gezien” antwoordt hij vanaf het koffieapparaat.

Lilith, zeĀ huivert even bij hetĀ horen van die naam. Moni en zij zijn niet echt vriendinnen maar er is inmiddels een soort van werkbare verstandhouding ontstaan. Ze begrijpt nog steeds niet wat Janish in haar verschijning ziet maar op de Ć©Ć©n of andere manier wil hij niets kwaads over haar horen. Lilith is totaal onberekenbaar, een ongeleid projectiel bedenkt zij zichzelf. Dat krijg je als je witte en zwarte magie door elkaar gebruikt, ze had de uitvindster van grilligheid kunnen zijn. Ze komt en gaat dan ook op de meest vreemde momenten om geheel haar eigen plan te volgen. “Als zij de post bij zich heeft moet ik maar afwachten of ik dieĀ vandaag nog krijg?”, roept ze terug. “Je weet hoe ze inĀ elkaar zit, het kan kort duren, het kan lang duren, maar die post komt hier wel terecht” en daar moet ze het voor nu mee doen.

HijĀ zet de twee bekers op het oude tafeltje en gaat zitten op een krat frisdrank. “Geniet nog maar even van de rust, je weet uiteindelijk nooit wat de dag hier brengt”. Ze knikt instemmend, daar heeft hij gelijk in. Niets is zeker op de vluchtstrook.

Introductie

Foto: VihU

De verroeste metalen windmolen draait langzaam in de wind. Het schurende geluid stoort de kraai niet die behendig tussen het achtergelaten vuil iets te eten probeert te zoeken. Binnen staat de oude ghettoblaster zoals altijd afgestemd op RoboRadio. Verder is er niets te horen, dat wil zeggen, als je het lage zoemen van de koelkast en de vrieskist buiten beschouwing laat. 

Straks maar eens een bezem tussen de benzinepompen doorhalen. Deze stilte zou zo maar eens vooraf kunnen gaan aan een kleine storm. De ervaring leert namelijk dat iedereen, zonder uitzondering, uiteindelijk hier op de vluchtstrook terecht komt. Een lijntje coke of een balletje speed maakt misschien dat je iets langer op de snelweg kunt blijven doorrijden, maar daarvoor betaal je uiteindelijk wel je tol. Uitstel is geen afstel. Tenzij je jezelf zo naar de klote hebt geholpen dat ze alleen bij het oud ijzer nog raad met je weten, en dan moet je een halte verderop zijn bij de sloop, einde van je rit.

Gelukkig zijn de meeste bezoekers slim genoeg om van de sterrenstof af te blijven. Die komen voor een bak koffie en maken gebruik van de wc voordat ze verder rijden. Sommigen lezen de courant of vragen of de televisie even aan mag, dat is begrijpelijk. Hier vanaf de strook kijk je anders naar het nieuws. Als je focus even niet op de maximum snelheid ligt, kun je het nieuws met grotere afstand bekijken en relativeer je gemakkelijker omdat je minder snel in je emotie schiet. Want dat is Ć©Ć©n van de grootste nadelen van de snelweg, emoties die dwars gaan liggen door de stress van de hoge snelheid.

De kraai springt op. In de verte klinkt plots een luide knal gevolgd door het pruttelende geluid van een motor. Dat klinkt als het oude bakbeest van Moni, die zou vandaag ook deze kant op komen. De zwarte wolk rook die erbij omhoog vliegt, lijkt zijn gedachte te bevestigen. Gelukkig is er nog cheesecake voor bij de koffie anders is ze niet te genieten. Als het goed is zit haar kofferbak vol nieuwe voorraad van de discounters want de rekken in het tankstation vertonen teveel lege gaten.

Zijn gewrichten kraken als hij opstaat uit de schommelstoel. “Ouderdom komt met gebreken” bedenkt hij zichzelf terwijl hij naar het koffieapparaat loopt. Tijd voor de zwarte motor, de rest komt later wel.

Vol. 11 Troetelschijf: Fichtl’s Lied

Ik stop met deze hitlijst en plaats als laatste mijn tip en daarmee troetelschijf op de vluchtstrook “Fichtl’s Lied”. Als dit geen blijvende oorwurm is weet ik het ook niet meer. Het herstel van de oogoperatie verloopt dermate voorspoedig dat ik maar weer eens rustig ga bijlezen zo links en rechts. De muziekjes die als concept klaar staan zijn voor andere tijden. Voor nu veel plezier met die Woodys!

Vol. 10 How soon is now?

Ook uit the U.K., deze hit van The Smiths. Het schijnt dat alleen gitarist Johnny Marr dwars ligt als het om een reunie gaat. Ik zeg, gewoon een ander inhuren en gaan met die banaan, uhm, band. Daar zouden ze velen een plezier mee doen. Het thema van dit nummer wordt net als “Loose Fit” van the Happy Mondays vaak gebruikt bij reportages of documentaires.