OOR

Foto: VihU

In de boekwinkel loop ik langs de tijdschriften en vanuit een ooghoek zie ik de OOR staan. Al eeuwen niet gekocht, ik loop zwaar achter als het om hedendaagse muziek gaat. Ergens registreer echter direct herkenning, een hoes van NOFX en wat nog meer? Even voel ik mij heel oud. Vijftig jaar punk en een omslag van de OOR met allemaal albums van punkbands die ik praktisch allemaal herken.

Foto: VihU

Het leukste is wellicht nog het interview met Dolf Planteijdt waarbij ik ook nog eens in de studio heb gestaan met mijn basgitaar om mijn nek. Zijn studio wordt terecht de kraamkamer van de Nederlandse punk genoemd. Maar, ik heb het blad nog niet helemaal uit, het kan zijn dat ik nog iets leukers tegen ga komen.

De 100 beste albums, ach beste redactie, het is een aardige gooi naar een goede lijst maar hier en daar hebben jullie toch wat albums gemist volgens mij. Het is jullie vergeven, net als dat oude gevoel wat ik hiervan krijg.

Het zwarte gat

Foto: VihU

Ffffffflop! En weg is het feuilleton. Verdwenen in het zwarte gat. Nee ik stop er niet mee, ik ga het anders publiceren. Zo heb je tijden niets, en zo klotst de creativiteit tegen de plinten op in zulke grote hoeveelheden dat ik mij er even geen raad mee weet. Inmiddels ben ik er achter dat niet alles geschikt is voor digitale publicatie en ben ik achter de schermen bezig op papier. En inmiddels heb ik besloten dat het verhaal daar verder zal gaan, op papier. Als onderdeel van een magazine, de eerste uitgave is in ontwikkeling. De vluchtstrook gaat zich dus ontwikkelen tot een digitale en papieren tak. En hoewel het hier dus iets rustiger was de laatste tijd heb ik alles behalve stil gezeten, integendeel.

Vol. 11 Troetelschijf: Fichtl’s Lied

Ik stop met deze hitlijst en plaats als laatste mijn tip en daarmee troetelschijf op de vluchtstrook “Fichtl’s Lied”. Als dit geen blijvende oorwurm is weet ik het ook niet meer. Het herstel van de oogoperatie verloopt dermate voorspoedig dat ik maar weer eens rustig ga bijlezen zo links en rechts. De muziekjes die als concept klaar staan zijn voor andere tijden. Voor nu veel plezier met die Woodys!

Vol. 10 How soon is now?

Ook uit the U.K., deze hit van The Smiths. Het schijnt dat alleen gitarist Johnny Marr dwars ligt als het om een reunie gaat. Ik zeg, gewoon een ander inhuren en gaan met die banaan, uhm, band. Daar zouden ze velen een plezier mee doen. Het thema van dit nummer wordt net als “Loose Fit” van the Happy Mondays vaak gebruikt bij reportages of documentaires.

Vol. 8 Dad’s Army Theme

Dit is zonder meer de oudste “videoclip” in deze reeks tot nu toe. Ware het niet dat video nog niet bestond, het is meer een tekenfilm met korte fragmenten van de zanger. Bud Flanagan zong in de tweede wereldoorlog ter vermaak de troepen toe en dit themaliedje werd de herkenningstune van de tv serie “Dad’s Army”. In Nederland bekend als “Daar komen de schutters”.