Melaan

De zelf geregisseerde “documentaire” van Melania Trump die iedereen wil zien en waarvoor Amazon-baas Bezos een godsvermogen heeft heeft neergeteld. Ik heb gelezen dat Nederland een grote frustratie voor Bezos is omdat wij liever bij Bol bestellen dan bij Amazon. Laten we dat vooral zo houden. Iemand die een fascistoïde narcist financiert uit eigen winstbejag verdient een boycot aan zijn broek. Negeer al die Amazon reclame maar.

Ethiek, morele dilemma’s en discriminatie

De lezers die hier al wat langer lezen weten dat ik werkloos ben geworden doordat de drukkerij waar ik werkte twee jaar terug failliet is gegaan. Één onderdeel van het omscholingstraject waar ik vervolgens via het UWV in terecht kwam, een éénjarige HBO opleiding verslavingszorg, ging over ethiek en morele dilemma’s.

Huiswerkopdrachten werden getoetst aan situaties in de praktijk. Als vrijwilliger in een organisatie tegen verslaving ben ik in het verleden aangelopen tegen een zelfmoord en liep daardoor nog steeds met een aantal morele dilemma’s in het rond. Hadden we deze man niet buiten de richtlijnen van onze organisatie om, beter moeten en kunnen helpen? Hadden we met andere woorden niet met de regels moeten breken in dit geval?

Er ontstond een korte maar pittige uitwisseling met mijn leraar over per email. In die uitwisseling benoemde hij op een bepaald moment de “perversiteit van de zorg”. Die perversiteit hield volgens hem in dat wachtlijsten in met name de GGZ door sommige organisaties bewust lang worden gehouden, zodat ze een stok zouden hebben om mee te kunnen slaan naar de politiek in Den Haag. De lange wachtlijsten zouden met andere woorden volgens hem een middel zijn om gemakkelijker geld los te kunnen maken in de politiek. En dat gaat gemakkelijker als die wachtlijsten erg lang zijn.

Degene die bij onze non profit organisatie aanklopte stond namelijk op de wachtlijst bij Brijder, was bij ons uit wanhoop terecht gekomen maar konden wij volgens onze richtlijnen maar met een gedeelte van zijn problemen helpen. Het morele dilemma dat ik daar toch al mee had, werd door zijn keuze om uit het leven te stappen alleen maar groter.

Ik moest aan deze stelling van mijn leraar denken toen ik de zoveelste afwijzing kreeg op een sollicitatie naar werk in de zorg. Doordat ik al snel in de gaten kreeg dat in de verslavingszorg maar beperkte mogelijkheden lagen ben ik breder gaan kijken om eventueel ook als zij-instromer in de bejaardenzorg of begeleider van mensen met een geestelijke handicap aan de gang te gaan. Bovendien speelt bij bejaarden en mensen met een licht verstandelijke handicap verslavingsproblematiek ook een rol, dus je zou zeggen dat er voldoende aansluiting is. Als we de media moeten geloven staat de zorg te springen om arbeidskrachten nietwaar?

Als je zo vaak wordt afgewezen voor werk in een sector waarvan wordt beweert dat ze schreeuwen om mensen ga je niet alleen nadenken over jezelf maar ook over hoe die sector in elkaar zit. En ik ben bang dat de vrije marktwerking die het neoliberalisme in Nederland heeft losgelaten op de zorg in de afgelopen 20 jaar deze sector niet veel goed heeft gedaan. Die stelling van mijn leraar over perversiteit van lange wachtlijsten die bewust in stand worden gehouden, mede door onderbezetting, zou zomaar eens kunnen kloppen.

Inmiddels ben ik er ook wel over uit dat ik hoogst waarschijnlijk te maken heb met leeftijdsdiscriminatie. Iets wat nooit hardop zal worden uitgesproken, want dat is bij de wet verboden, maar toch wel iets waar je met 60 jaar “schoon aan de haak” kenbaar mee te maken krijgt. Ik leg het als oudere zij-instromer af tegen de jongere, al in de zorg werkzame medemens die ik ben tegen gekomen op sollicitatie-speeddate avonden (jawel, zelfs daar kon u mij tegenkomen beste lezer). Andere redenen kan ik namelijk niet bedenken waarom de afwijzigingen binnen blijven komen.

Na twee jaar werkloosheid, omscholing en solliciteren ben ik nu dus aan het nadenken wat ik zal gaan doen in een andere sector dan de zorg. Want met alle respect voor iedereen die daar in werkzaam is, voor mij lijkt broodjes afbakken in de supermarkt inmiddels een meer realistische optie. Nu ik daar over nadenk? Werken in een supermarkt, dat kan ook leuk zijn? Of heeft iemand nog een andere suggestie?

Hadjewat?

Foto’s: VihU

Opstandig liepen zij door het winkelcentrum in Heerhugowaard. Je mag daar met een aangelijnde hond doorheen lopen maar er de winkels er niet mee in. Daar hebben Thea en Truus iets op verzonnen, ze hebben allebei een kinderwagentje mee! Niet voor een kleinkind, nee, nee, voor de hond! Hond in het wagentje en hup ermee de winkel in. En als die kerel van de kaas en nootjeszaak er wat van zegt reageer je gewoon met “hadjewat?” Kijk, zo doe je dat, schijt aan de hygiëne, en als het tegen zit onder je schoen.

Little Tokyo

Foto’s: VihU

Wij logeren hier in Düsseldorf in een wijk die “Little Tokyo” wordt genoemd. Veel grote steden, overal ter wereld hebben een Chinatown, hier in Düsseldorf is het juist een wijk met een hoge concentratie Japanse winkels en restaurants. Inmiddels hebben wij gemerkt dat veel Japanse toeristen dat aantrekkelijk vinden en hier in deze wijk hun verblijf boeken. De liefde voor Japan gaat zelfs zo ver dat een aantal straatnamen niet alleen in het Duits, maar ook in het Japans worden aangegeven.

Dat brengt alles bij elkaar een aparte sfeer in de wijk, die zonder meer aangenaam is. In vrijwel alle Japanse zaken mag je geen foto’s maken of filmen en in de handhaving zijn ze vrij fanatiek. Één en ander zal waarschijnlijk te maken hebben met de “TikTok-rijen” die we helaas ook hier al zijn tegengekomen.

Deze twee foto’s, die ik heb gemaakt in een Japans streetfood restaurant waar wij zaten te lunchen heb ik dan ook stiekem gemaakt, met gevaar voor eigen leven, dat zult u begrijpen beste lezer. Voor je het weet heb je een Japanse chef met een groot hakmes achter je aan als ze je betrappen 😉 de foto’s zijn hierdoor wel een beetje uit balans geraakt.

Een andere factor die de sfeer in deze wijk bepaald is helaas minder fraai, en dat is het hoge aantal verslaafde daklozen die hier in het rondte lopen. De grootste concentratie bevindt zich rondom het centraal station, maar ze waaieren uit over de hele wijk. Vooralsnog hebben we er niet veel last van omdat ze zich vooral op zichzelf en hun verslaving richten, maar het maakt wel dat je een hand op je portemonnee houdt als je naar buiten gaat. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor zakkenrollers en er rijdt veel “polizei” door de wijk. Maar ach, laten we wel wezen, in Amsterdam moet je ook een hand op je beurs houden nietwaar?

Nou mag ik graag in de keuken staan dus heb ik uit praktische overweging meteen zelf ook maar een Japans keukenmes aangeschaft. Mijn reisgezelschap vond het alleen niet zo’n goed idee dat ik er zwaaiend mee over straat liep, dus die heb ik maar weer veilig in de koffer opgeborgen. Tot zover mijn eigen bijdrage aan de sfeer hier.

Queere Moderne

Foto’s: VihU

Ik heb nog nooit zoveel suppoosten bij elkaar gezien als bij de tentoonstelling “Queere Moderne” van “Die Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen”. En ze waren allemaal alert, ook dat nog.

Kunst van homosexuele kunstenaars in de periode van het jaar 1900 tot 1950. Daar zit veel mooi werk bij, maar over het algemeen nogal somber van aard. Als je jezelf bedenkt dat ze het in deze periode niet gemakkelijk hadden om voor hun geaardheid uit te komen, en ook nog eens met een maatschappelijke achtergrond van opkomend fascisme in Europa is dat niet erg verbazend. Het gevoel daarover werd verwerkt in de schilderijen en dat merk je.

Ik was dan ook minstens zo onder de indruk van de gepresenteerde, zeer uitgebreide achtergrondinformatie als van de schilderijen zelf. In die informatie werd ingegaan op de problemen die deze kunstenaars tegen kwamen en hoe ze daar mee omgingen. Netwerken die zich vertakten van New York, London, Parijs, Amsterdam tot Berlijn kwamen in ieder land weer andere problemen en vooroordelen tegen.

Als je vervolgens voor jezelf het lijntje doortrekt naar onze huidige tijd zijn we er nog lang niet en blijft het knokken als je anders in elkaar zit dan heterosexueel. Kijk alleen maar naar hoe iemand als Donald Trump zich over deze mensen uitlaat en het fascisme wat ook vandaag de dag weer open en bloot wordt gepropageerd. Dan kan je alleen maar concluderen dat de geschiedenis zich herhaalt. We leren als mens helaas niet veel.

Ik heb mijzelf in ieder geval aardig bijgespijkerd bij deze tentoonstelling die zeer interessant is als u in de buurt bent. Mooi als je jezelf wilt verwonderen, maar als je wilt lachen moet je ergens anders zijn.