Vluchtstrook in het Universum

De lezers die hier al wat langer lezen weten dat ik werkloos ben geworden doordat de drukkerij waar ik werkte twee jaar terug failliet is gegaan. Één onderdeel van het omscholingstraject waar ik vervolgens via het UWV in terecht kwam, een éénjarige HBO opleiding verslavingszorg, ging over ethiek en morele dilemma’s.

Huiswerkopdrachten werden getoetst aan situaties in de praktijk. Als vrijwilliger in een organisatie tegen verslaving ben ik in het verleden aangelopen tegen een zelfmoord en liep daardoor nog steeds met een aantal morele dilemma’s in het rond. Hadden we deze man niet buiten de richtlijnen van onze organisatie om, beter moeten en kunnen helpen? Hadden we met andere woorden niet met de regels moeten breken in dit geval?

Er ontstond een korte maar pittige uitwisseling met mijn leraar over per email. In die uitwisseling benoemde hij op een bepaald moment de “perversiteit van de zorg”. Die perversiteit hield volgens hem in dat wachtlijsten in met name de GGZ door sommige organisaties bewust lang worden gehouden, zodat ze een stok zouden hebben om mee te kunnen slaan naar de politiek in Den Haag. De lange wachtlijsten zouden met andere woorden volgens hem een middel zijn om gemakkelijker geld los te kunnen maken in de politiek. En dat gaat gemakkelijker als die wachtlijsten erg lang zijn.

Degene die bij onze non profit organisatie aanklopte stond namelijk op de wachtlijst bij Brijder, was bij ons uit wanhoop terecht gekomen maar konden wij volgens onze richtlijnen maar met een gedeelte van zijn problemen helpen. Het morele dilemma dat ik daar toch al mee had, werd door zijn keuze om uit het leven te stappen alleen maar groter.

Ik moest aan deze stelling van mijn leraar denken toen ik de zoveelste afwijzing kreeg op een sollicitatie naar werk in de zorg. Doordat ik al snel in de gaten kreeg dat in de verslavingszorg maar beperkte mogelijkheden lagen ben ik breder gaan kijken om eventueel ook als zij-instromer in de bejaardenzorg of begeleider van mensen met een geestelijke handicap aan de gang te gaan. Bovendien speelt bij bejaarden en mensen met een licht verstandelijke handicap verslavingsproblematiek ook een rol, dus je zou zeggen dat er voldoende aansluiting is. Als we de media moeten geloven staat de zorg te springen om arbeidskrachten nietwaar?

Als je zo vaak wordt afgewezen voor werk in een sector waarvan wordt beweert dat ze schreeuwen om mensen ga je niet alleen nadenken over jezelf maar ook over hoe die sector in elkaar zit. En ik ben bang dat de vrije marktwerking die het neoliberalisme in Nederland heeft losgelaten op de zorg in de afgelopen 20 jaar deze sector niet veel goed heeft gedaan. Die stelling van mijn leraar over perversiteit van lange wachtlijsten die bewust in stand worden gehouden, mede door onderbezetting, zou zomaar eens kunnen kloppen.

Inmiddels ben ik er ook wel over uit dat ik hoogst waarschijnlijk te maken heb met leeftijdsdiscriminatie. Iets wat nooit hardop zal worden uitgesproken, want dat is bij de wet verboden, maar toch wel iets waar je met 60 jaar “schoon aan de haak” kenbaar mee te maken krijgt. Ik leg het als oudere zij-instromer af tegen de jongere, al in de zorg werkzame medemens die ik ben tegen gekomen op sollicitatie-speeddate avonden (jawel, zelfs daar kon u mij tegenkomen beste lezer). Andere redenen kan ik namelijk niet bedenken waarom de afwijzigingen binnen blijven komen.

Na twee jaar werkloosheid, omscholing en solliciteren ben ik nu dus aan het nadenken wat ik zal gaan doen in een andere sector dan de zorg. Want met alle respect voor iedereen die daar in werkzaam is, voor mij lijkt broodjes afbakken in de supermarkt inmiddels een meer realistische optie. Nu ik daar over nadenk? Werken in een supermarkt, dat kan ook leuk zijn? Of heeft iemand nog een andere suggestie?