Die Mark Suikerberg, fris is anders. Weer een reden extra om alles van Meta van je apparaten te gooien. Wie wil er nog op Facebook of Instagram blijven hangen en deze klootviool steunen? Nu aan de andere kant van de wereld, morgen zijn wij aan de beurt. U bent gewaarschuwd.
Met veel gepuf liep zij door de Duitse supermarkt. Lekkere gasten, dat stel van de redactie. Krijg je een paar lege kratten mee, met het verzoek veel meer volle mee te nemen en een paar extra flesjes. Een paar extra flesjes? Die boodschappenlijst leek meer op een rol behang zo groot als die was! Ze had ze nog mopperend opgebeld, maar had als reaktie gehad “Kein geloel, jetzt zugreifen!!!”. Met een zucht was zij maar weer verder gegaan. Om de donkere dagen door te komen, ja, ja, die liggen tegen Kerst in coma, let op haar woorden!
Een gure wind waait over de vluchtstrook. We hebben gehoord dat er een hoop gebeurd op het eindstation, waarover later meer.
Ondertussen proberen we hier op de redactie van de strook de kerstverlichting uit de knoop te krijgen. Geen idee wie die vorig jaar heeft opgeborgen maar hij of zij wordt bedankt. Het zal nog even duren voordat die hangt. Gelukkig hebben we die knoop op tijd ontdekt.
We hebben een koerier naar Duitsland gestuurd om eens stevig in te slaan. De drank is daar veel goedkoper langs de snelweg! We moeten uiteindelijk wel die donkere dagen door zien te komen. Met één redactionele groet, wij schrijven nog even door.
Ondertussen, dacht iemand in Heerhugowaard “als ik die stoffige zuiger nou in een grote doos doe, mag ie vast wel in de oud papierbak”, maar dat paste niet, sukkel 😂
Nu de feestdagen dichterbij komen vraag ik mijzelf af of ik mijn lippen niet moet laten opspuiten tot knakworsten om aan de laatste schoonheidsidealen te voldoen?
Dus ik kijk net in de spiegel. Nou, nee, laat maar. Dat worden twee knakworsten op een modderschuit.
Oudeschild, Texel
Westerslag, De Dennen, Texel
Ook aardig, een vermelding in de nieuwsbrief van Meander magazine, dank Alja!
Het is vogelaars-weekend op Texel. Sommige vogelaars beginnen daar op de boot al mee, met dat eh, vogelen. Op een schijtende zeemeeuw na kon ik ze niet ontdekken. Maar ik ben dan ook geen vogelaar. Zo’n megalens heb ik niet.
Wat een vriendelijke woorden op LinkedIn over het magazine. Daar wordt een mens vrolijk van. En Vince is niet de enige die heeft gereageerd op de tweede uitgave. Ik heb inmiddels begrepen dat er meer aandacht gaat volgen in een nieuwsbrief voor liefhebbers van het gedicht en ander schrijven in de omgeving van Alkmaar, waarover later meer.
Dank ook voor alle persoonlijke berichten, ik zal ze binnenkort allemaal beantwoorden zodra ik er tijd voor heb. En Willem, ik zal je op weg helpen naar een eigen uitgave want ik ben nou al benieuwd naar wat je wilt publiceren! Zoals één van de lezers mij schreef, “lang leve de verbeelding en het papier!”.
