Risicogebied

Screenshot: Rodi

Sinds afgelopen donderdag leef ik in een risicogebied. Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn, Beverwijk en Heemskerk zijn gebombardeerd tot veiligheidsrisicogebied. Het nieuws, van publieke omroep tot commerciëlen hebben er de afgelopen dagen aardig wat aandacht aan besteed.

De zogenaamde “martelfilmpjes” op internet waarover de Telegraaf het heeft heb ik niet gezien. Ik ga ze niet opzoeken ook. Deze krant die iedere dag weer vol staat met opgeblazen superlatieven moeten we sowieso met een grote korrel zout nemen. Ik heb begrepen dat justitie slechts één van deze filmpjes als “echt” kan bestempelen, over de rest kan men dat niet bepalen. Wat is het nut om naar filmpjes te gaan zitten kijken waarvan je niet eens weet of het echt nieuws is?

Op straat merk ik hier niets. Geen enge toestanden, geen dreiging, geen enge mannetjes of vrouwtjes, het leven gaat gewoon door. Zelfs geen politieauto’s die extra rondjes rijden. De gemeente heeft extra maatregelen genomen? Wellicht, niets van gemerkt.

Wat ik wel zie is dat mensen elkaar op straat en op internet helemaal gek aan het maken zijn en dat de media dit behoorlijk aan het voeden zijn. Angst zaaien om, tja, waarom eigenlijk? Er zal gerust wel iets aan de hand zijn. Twee groepen jongeren die met behulp van AI het voorbeeld van de Telegraaf volgen en de situatie buiten proporties aan het opblazen zijn om een kermisrelletje. Kermisrelletjes zoals ze in heel Noord Holland voorkomen, al generaties lang. Iedereen weet dat je er tegenaan kan lopen als je op een laat tijdstip naar een kermis gaat omdat alcohol en drugsgebruik weer eens uit de hand zijn gelopen.

Twee groepen apen slingeren stront naar elkaar vanaf de ene rots naar de andere en dat moet heel Nederland weten. Mijn God, zullen we het hele gebeuren maar weer even in de juiste context plaatsen en elkaar gewoon met rust laten? Ik dank u.

De Groeten #5

Ons appartement in Beverwijk is verkocht. Dat is prettig want dat betekent geen bezichtigingen meer dus kunnen we weer ingepakte verhuisdozen gaan opstapelen in de woonkamer. We hoeven geen rekening meer te houden met het uiterlijk. Dat is wat betreft wooncomfort ook prettig, niet meer het idee te hebben dat je in een toonzaal leeft die je continu in optimale conditie moet houden omdat er bezichtigingen kunnen plaats vinden.

Deze stap in de aankomende verhuizing hebben we in ieder geval ook genomen. Nog een kleine twee weken en dan krijgen we de sleutels van ons nieuwe huis in Heerhugowaard. Dat wordt de volgende stap. Ondertussen hebben we hebben hier nog even één en ander in te pakken. Waar is mijn plakbandapparaat?

Parkeren maar…

Foto’s: VihU

Ondertussen, zijn er in Beverwijk mensen die denken dat je een winkelwagentje van een niet nader te noemen supermarkt na gebruik moet parkeren bij de betaalautomaat op het parkeerterrein Meerplein. Zou deze persoon er ook parkeergeld voor hebben betaald? Iets zegt mij dat dit helaas achterwege is gebleven.

Parkeren maar…

Breeduit

Foto’s: VihU

Ondertussen, snapt iemand op Plantage Beverwijk niet dat zijn mega breedbeeld televisie niet bij het oud papier hoort. Het zou mij niet verbazen als hij of zij eerst nog heeft geprobeerd om dat ding in de bak zelf te krijgen om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij toch echt niet past.

Er staat toch echt “papier” op die bakken?

De Groeten #3

Plantage, dat is hier om de hoek

Foto-klaar maken van je appartement, zodat het te koop kan worden gezet op internet betekent tegenwoordig dat je zo ongeveer de helft van je meubelen en andere zaken ergens in opslag moet zetten. Het moet zo leeg mogelijk en zeker niet te persoonlijk zijn.

Eigenlijk moet men het idee hebben dat er niemand woont, denk ik dan. Vreemd, want iedere potentiële koper of kijker weet dat het niet zo is. “Dan kunnen ze het invullen naar eigen idee” zei onze verkopende makelaar. Kunnen ze tegenwoordig niet meer door een woning “heenkijken?” denk ik dan weer. Of heerst er wellicht een gebrek aan fantasie? Maar goed, wat doe je dan met je goeie gedrag? Juist, inpakken maar.

De groeiende berg dozen

Vandaag komen de verhuizers een deel ophalen om in opslag te zetten. Sommige ruimten van het appartement klinken al hol, dus we gaan de goede kant waarschijnlijk op.

De Groeten #1

uit Beverwijk

Verhuizen staat op plek 32 in de top 100 van stressvolle gebeurtenissen die je kan meemaken in een mensenleven. Het regelen van een hypotheek staat op nummer 20. Dat zegt wel iets over de wetgeving en financiële wereld als het om hypotheken gaat. Het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt beste lezer, ik merk dat ik er zo af en toe wat onrustig van wordt.

In ieder geval, het gaat allemaal de goede kant op en inmiddels zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor de verkoop van ons huidige huis. Naast verhuizen ook weer een behoorlijke klus op zich.

De komende twee á drie maanden zullen hier mede in het teken staan van onze verhuizing dus vind ik het tijd voor een serie posts onder de titel “De Groeten”. Ik ga er geen aparte categorie voor aanmaken want als het goed is zijn ze van tijdelijke aard. Kunt u lekker een beetje meestressen, of beter nog meelachen. En het heeft als voordeel dat familie, die hier wel lezen maar niet reageren (en dat is geen verwijt), ook meteen weer een beetje op de hoogte zijn van het reilen en zeilen. U kunt ze terug vinden onder de aantekeningen. Wens ik u allen verder een prettige dinsdag, tot later.

Rondje Beverwijk

Foto’s: VihU

Omdat ik vanochtend de pier heb overgeslagen en toch mijn stappen moet maken van mijn huisarts ben ik even naar het Marlow terrein gelopen. Een concentratie van drie supermarkten, Kwantum, Action, Muziekzaak Timmer, een bakker en een grote Praxis. De inpak tape was op, wel handig om in huis te hebben als je gaat verhuizen.

Wijkertoren

Onderweg kwam ik langs de Wijkertoren. Ik ken Wijkers die niet met vakantie gaan omdat ze die toren niet kunnen missen. Ik heb daar persoonlijk geen last van.

Cultureel café Camille

Naast iedere kerk hoort een kroeg te zitten, in dit geval is dat cultureel café Camille. Ik heb daar in een heel ver verleden nog wel eens de boel op zijn kop gezet met één van de bands waar ik in speelde.

Oude arbeiderswoningen in de Van Breenstraat

Ze blijven proberen om wat van de stad te maken maar af en toe vraag ik mij af of het de moeite loont. Bouwprojecten genoeg, veel vergane glorie. Maar als je zoekt zijn er aardige stukjes te vinden.

Sociale huur

Helaas heeft veel sociale huur ook in Beverwijk last van achterstallig onderhoud. Er is geen geld voor zegt men vanuit de gemeente. Een probleem wat in veel Nederlandse gemeenten heerst.

Kunstbouw

Tot zover deze kleine impressie, ik ga weer eens wat inpakken hier, ik wens u nog een prettige zaterdag.