Op het Waagplein zat zij verdiept in haar telefoon mooi te zijn, op een bankje langs het water.
Wat haar concentratie zo vast hield zullen we nooit weten, maar het moet heel boeiend zijn geweest want ze vergat de stad om haar heen.
Totdat ze met een dromerige blik in haar ogen en een mysterieuze glimlach om haar lippen weg slenterde, de afwezige dame aanwezig op het plein.
Ergens in Alkmaar begint de oranje euforie de eerste tekenen van verval vertonen.
Kromgebogen loopt hij door de straten van Alkmaar en trekt daarbij zijn oude bolderwagen achter zich aan.
In die wagen verzamelt hij zijn straatvondsten. Vooral datgene wat statiegeld op zal leveren heeft zijn voorkeur.
Is het een broodnodige aanvulling op een uitkering of zijn het zijn enige inkomsten? Niemand kan het je vertellen. Wellicht is het een hobby, ontstaan na zijn pensioen?
Één ding is echter zeker, je kan beter niet achter hem terecht komen in de rij voor het statiegeldapparaat in de supermarkt.
Want het zal wel even duren voordat hij zijn buit aan lege flessen en blikken in het apparaat heeft gefrummeld. Ik wens u een prettig weekend beste lezer, zelf ga ik nog even aan het werk vandaag. De gehandicaptenzorg draait gewoon door, weer of geen weer 😉 hoezo hitte?
Dus ik zet s’ochtends mijn fiets bij de brug in Alkmaar. Kom ik een paar uur later terug, fiets verdwenen! Ik heb nog geprobeerd achter deze berg te kijken, maar kon ‘m echt niet meer ontdekken. Misschien ligt ie er onder? Geen idee.
Ondertussen, zijn wij er achter gekomen dat ze bij een niet nader te noemen museumwinkel in Alkmaar stiekem enten aan het kweken zijn. Onder de dekmantel van onder andere een banketbakkerij, theehuis en museum herbergt dit 16e eeuwse pand deze kwekerij op de bovenverdieping.
Via wat kleine ruimten en een smal trappetje naar boven kunt u ze aantreffen. Als ze er toe genegen zijn kunt u een praatje met ze aanknopen, maar toen ik er gisteren was waren ze niet erg spraakzaam.
Ik heb ze in alle rust verder laten groeien. Het is in ieder geval fijn om te weten dat er nog mensen zijn die zich bekommeren om deze uitstervende soort. De wereld kan immers geen enten genoeg hebben.
“Pa, mag ik vuurwerk?”
“Niet zo zeuren joh.”
“Ja maar hiernaast hebben ze het ook.”
“Nou en? Spring jij ook in de sloot als zij er inspringen?”
“Ja, maar…”
“Over de sloot gesproken waar is je hengel?”
“In de schuur.”
“Goed zo, pak ‘m maar, we gaan vissen.”
“Vissen? Ja maar…”
“Maar? Maar? Een krokodil met paardehaar!”
“Maar ik wil…”
“Kop dicht en vissen jong.”
“Ja pa”
=zucht=
Alkmaar heeft een vuurwerkverbod, dat zouden meer gemeenten alvast moeten doen vooruitlopend op de volgende jaarwisseling.
En oliebollen, ook niet onbelangrijk!
Iemand in Alkmaar heeft deze dierenliefhebber van een warme kerstmuts voorzien. Dat is toch rete attent zo midden in de winter!
Gelukkig kan je Jezus overal vinden, zo ook in deze kapperszaak. Jawel, geloof het of niet, dit is een interieur van een kapper. In ieder geval, ik weet niet of het de kapper was die onze dierenvriend buiten heeft voorzien van een muts, maar hij is onze vriend Jezus gelukkig niet vergeten! Dat mag natuurlijk ook niet in deze tijd, en hiermee wens ik u allen een prettige zaterdag beste lezers!
Alkmaar is één grote kerstborrel vanavond.
Het kostte namelijk heel veel moeite om een tentje te vinden waar we wat konden eten.
“Sorry meneer, we zitten vol, kerstborrels hè?” daar hadden we even geen rekening mee gehouden.
Maar de stad ziet er prachtig uit met al die lichtjes.
Takkie heeft mijn chai latte opgedronken, klote hond.
Vluchtstrook in het Universum 