
Op het Waagplein zat zij verdiept in haar telefoon mooi te zijn, op een bankje langs het water.

Wat haar concentratie zo vast hield zullen we nooit weten, maar het moet heel boeiend zijn geweest want ze vergat de stad om haar heen.

Totdat ze met een dromerige blik in haar ogen en een mysterieuze glimlach om haar lippen weg slenterde, de afwezige dame aanwezig op het plein.

