werk – Vluchtstrook in het Universum

Slaapbarrière

Vroeg in de ochtend is het in Callantsoog nog goed te doen. Als je wilt weten hoe het er nu is moet je even met de webcam spieken.

Het zou zomaar kunnen dat het er nu heel erg druk is. Ik zou het niet weten, want na een wandeling aan zee zijn we weer naar huis gegaan, voordat er grote drukte ontstaat aan de kust met dit zomerse weer.

In Heerhugowaard zelf is het trouwens ook niet echt rustig. Met het raam open slapen wordt ons lastig gemaakt doordat er zaterdagavond altijd wel iemand in de buurt een tuinfeest geeft.

Als het alcoholniveau stijgt in de loop van de avond, stijgt het geluidsniveau mee. Praten wordt schreeuwen en lallen zonder rekening te houden met buurtbewoners.

En zo ontstaat er niet alleen een warmte- maar ook een geluidsbarrière tussen mij en de slaap. Vooralsnog beperkt zich dat tot nu toe over het algemeen tot de vrijdag- of zaterdagavond.

Maar ik houdt mijn hart al vast voor de aankomende zomervakantie. De avond- en ochtendploegen die ik inmiddels draai in mijn nieuwe baan gaan in de weekeinden ook gewoon door en maken een goede slaap noodzakelijk. Want ook op het werk is er de nodige onrust, maar daarover later meer. Voor nu wens ik u een fijne zondag beste lezers, zonder luidruchtig gelal.

Retteketet!

Hoera en hoempapa! Tijd voor bubbels en taart, let even niet op de onopgeruimde keuken beste lezer. Ik zag vanochtend pas dat ik gisteravond mijn nieuwe arbeidscontract heb gekregen. Ik had al de mondelinge toezegging maar ben altijd wat terughoudend met het brengen van dit soort nieuws totdat de handtekeningen zijn gezet.

In mijn nieuwe baan wordt ik begeleider van mensen met een licht verstandelijke beperking. Dat kan van alles zijn, borderline, autisme, psychose of schizofrenie om er maar een paar te noemen. Voorwaarde is wel dat ik als zij-instromer wederom de schoolbank instap voor een éénjarige mbo-opleiding gericht op deze doelgroep. Mijn hbo-opleiding verslavingszorg is wel handig, want dat is een behoorlijk probleempunt in deze groep, maar niet voldoende volgens mijn nieuwe werkgever. Nou, kom maar op, daar draai ik mijn handen niet voor om. Je bent nooit te oud om te leren toch? Dus dat wordt vanaf half mei een combinatie van werken en leren, ik kijk er naar uit.

In beweging

Goedemorgen beste lezers. Heeft u dat ook wel eens? Het gevoel dat er wat meer beweging in zaken zou mogen komen?

Na mijn opleiding HBO Verslavingszorg heb ik gemerkt dat deze sector helemaal niet op mij zit te wachten. Nou zit ik flexibel in elkaar dus stel ik mijzelf breder op en ga voor een baan in de zorg. In het algemeen dus, of het nou voor mensen met een handicap is of de oudere medemens, dat maakt mij niet uit. Ondanks de berichten in de media over de personeels tekorten in de zorgsector loopt men ook daar niet over van enthousiasme.

In eerste instantie dan maar eens naar mijzelf gekeken. Doe ik iets fout? Een beetje zelfreflectie kan geen kwaad. Maar ik zag en zie dat nog steeds niet. Zo langzamerhand begin ik het idee te krijgen dat mijn leeftijd een rol aan het spelen is. Ik voel mij geen zestig, maar ik ben het natuurlijk wel. Waarschijnlijk wordt ik te oud bevonden om mee in zee te gaan. Dat wordt natuurlijk niet tegen je gezegd, want dat mag niet. Maar ondanks regels in de wet dat je niet op leeftijd mag discrimineren betekent dat niet dat het niet gebeurd.

Ik heb het sollicitatieproces maar even in de wachtkamer gezet. Eerst maar eens die komende oogoperaties regelen en dan zet ik dat proces weer in beweging. Die operaties tegen staar zijn natuurlijk min of meer een bevestiging van problemen waar je met oudere werknemers tegen aan kan lopen dus dat is ook niet echt reclame voor mezelf. In het nieuwe jaar komt er vast wel iets op mijn pad, binnen of buiten de zorg.

Over zorg gesproken, vanmiddag gaan we mijn vader ophalen want die is van zijn longontsteking af en mag weer naar huis. Sluit ik dit stukje tenminste positief af. Maak er een leuke dag van beste lezer, tot later.

Curator

De inktbakken zijn leeg, de handschoenen liggen doelloos op de werkvloer. Het is een vreemde werkweek geweest. Drukkerij failliet, ontslagbrief gekregen en vervolgens door moeten blijven werken onder het bewind van de curator. Ik ben één van degenen die in een klein groepje op kantoor de losse eindjes moeten wegwerken en de curatoren moeten voorzien van de cijfers. Ondertussen lopen potentiële opkopers in en uit. Waar altijd bedrijvigheid heerste en drukwerk werd geproduceerd hangt nu een doodse stilte. Vreemd om in te moeten werken, maar ergens ook wel prettig. Ik zie het als rustig afbouwen en een mooie periode afsluiten. We gaan zien wat de toekomst brengt. Op internet staat hierover inmiddels een bericht op PrintMatters. En nu eerst het weekend in.

Failliet

Lege stoelen in de kantine. Zo schrijf je hier een stukje over de Grafische Industrie, zo krijg je te horen dat de drukkerij waar je werkt failliet is. In deze stoelen zaten wij toen wij dit om 12:00 uur te horen kregen. Het kan verkeren. De komende tijd zal vreemd zijn. Even rustig de tijd nemen voor bezinning op de toekomst. Wat overigens niet betekent dat hier een pauzebordje op het weblog wordt gehangen. “The blog must go on” weetjewel. Wij lezen elkaar later.

Forens

Goedemorgen beste lezer. Daar gaan we weer. Even ontbijten en dan het verkeer in naar het werk. Ik heb de snelweg niet nodig. Waar ik zijn moet in de Zaanstreek ligt tussen de A8 en de A9. Als er echter iets gebeurd op één van die snelwegen, een pechgevalletje bijvoorbeeld, dan gebruiken de snelweggebruikers massaal het stukje provinciale weg waar ik dan weer op rijd om van de ene naar de andere snelweg te komen. Geloof mij, er gebeurd nog al eens wat op die snelwegen. Sta je in de file op een stukkie provinciale weg. Je kan jezelf er druk om maken maar dat heeft niet zoveel zin. Als ik de verkeersinformatie beluister op de radio lijkt de randstad iedere ochtend één groot verkeersinfarct. Het is dat de openbaar vervoersverbinding tussen Beverwijk en Wormerveer dermate beroerd is dat ik op de auto ben aangewezen, anders wist ik het wel.

Tegendraads wit

Altijd dwars. Kent u ook zo iemand? Net klaar met werken bij de buurtsuper. Moet je vanuit de airco die broeierige zomerlucht weer in. Nog snel even een flesje wit gescoord. Nadeel van in een supermarkt werken. Je moeder, die belt of je wat mee kan nemen. Een fles rode wijn bijvoorbeeld. En dan neem je witte mee. “Dat zal ze leren” dacht hij, terwijl hij tegen de richting in naar huis liep.

Saense Sunrise

Te vroeg voor werk, want alle stoplichten had ik mee, reed ik vanochtend Westknollendam even in. Om weer even op dat bankje te staan aan de Zaan. Mooi moment.