Opstandig liepen zij door het winkelcentrum in Heerhugowaard. Je mag daar met een aangelijnde hond doorheen lopen maar er de winkels er niet mee in. Daar hebben Thea en Truus iets op verzonnen, ze hebben allebei een kinderwagentje mee! Niet voor een kleinkind, nee, nee, voor de hond! Hond in het wagentje en hup ermee de winkel in. En als die kerel van de kaas en nootjeszaak er wat van zegt reageer je gewoon met “hadjewat?” Kijk, zo doe je dat, schijt aan de hygiëne, en als het tegen zit onder je schoen.
Wij logeren hier in Düsseldorf in een wijk die “Little Tokyo” wordt genoemd. Veel grote steden, overal ter wereld hebben een Chinatown, hier in Düsseldorf is het juist een wijk met een hoge concentratie Japanse winkels en restaurants. Inmiddels hebben wij gemerkt dat veel Japanse toeristen dat aantrekkelijk vinden en hier in deze wijk hun verblijf boeken. De liefde voor Japan gaat zelfs zo ver dat een aantal straatnamen niet alleen in het Duits, maar ook in het Japans worden aangegeven.
Dat brengt alles bij elkaar een aparte sfeer in de wijk, die zonder meer aangenaam is. In vrijwel alle Japanse zaken mag je geen foto’s maken of filmen en in de handhaving zijn ze vrij fanatiek. Één en ander zal waarschijnlijk te maken hebben met de “TikTok-rijen” die we helaas ook hier al zijn tegengekomen.
Deze twee foto’s, die ik heb gemaakt in een Japans streetfood restaurant waar wij zaten te lunchen heb ik dan ook stiekem gemaakt, met gevaar voor eigen leven, dat zult u begrijpen beste lezer. Voor je het weet heb je een Japanse chef met een groot hakmes achter je aan als ze je betrappen 😉 de foto’s zijn hierdoor wel een beetje uit balans geraakt.
Een andere factor die de sfeer in deze wijk bepaald is helaas minder fraai, en dat is het hoge aantal verslaafde daklozen die hier in het rondte lopen. De grootste concentratie bevindt zich rondom het centraal station, maar ze waaieren uit over de hele wijk. Vooralsnog hebben we er niet veel last van omdat ze zich vooral op zichzelf en hun verslaving richten, maar het maakt wel dat je een hand op je portemonnee houdt als je naar buiten gaat. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor zakkenrollers en er rijdt veel “polizei” door de wijk. Maar ach, laten we wel wezen, in Amsterdam moet je ook een hand op je beurs houden nietwaar?
Nou mag ik graag in de keuken staan dus heb ik uit praktische overweging meteen zelf ook maar een Japans keukenmes aangeschaft. Mijn reisgezelschap vond het alleen niet zo’n goed idee dat ik er zwaaiend mee over straat liep, dus die heb ik maar weer veilig in de koffer opgeborgen. Tot zover mijn eigen bijdrage aan de sfeer hier.
Ondertussen, zijn wij er achter gekomen dat ze bij een niet nader te noemen museumwinkel in Alkmaar stiekem enten aan het kweken zijn. Onder de dekmantel van onder andere een banketbakkerij, theehuis en museum herbergt dit 16e eeuwse pand deze kwekerij op de bovenverdieping.
Via wat kleine ruimten en een smal trappetje naar boven kunt u ze aantreffen. Als ze er toe genegen zijn kunt u een praatje met ze aanknopen, maar toen ik er gisteren was waren ze niet erg spraakzaam.
Ik heb ze in alle rust verder laten groeien. Het is in ieder geval fijn om te weten dat er nog mensen zijn die zich bekommeren om deze uitstervende soort. De wereld kan immers geen enten genoeg hebben.
Bij het afrekenen van boodschappen zag ik dat “de niet nader te noemen supermarkt” waar ik in stond een nieuwe aktie heeft lopen, winkeltje spelen ofzo. In ieder geval zag ik gestanste kaartjes staan, een soort bouwpakketjes waaruit je produkten in elkaar kan vouwen en monteren. Daar moest de graficus in mij natuurlijk meer van weten dus deed ik een greep en liet een aantal kaartjes bij de boodschappen in de tas glijden.
Niet geschikt voor kinderen van drie jaar en jonger vanwege de kans op stikken door kleine deeltjes las ik éénmaal thuisgekomen op de kaarten. Moeilijkheidsgraad leeftijd zeven plus. “Aha, dat gaan wij eens uitproberen” dachten wij hier en terwijl we daarmee bezig waren ben ik in lachen uitgebarsten. Ik hoor de ouders die dit voor hun kroost in elkaar willen zetten namelijk al vloeken. De vierkante doosjes gaan nog wel, maar de tubes, eierdozen en flesjes zijn zelfs voor grafisch onderlegde bouwers een leuke uitdaging, laat staan voor iemand van zeven.
Ik zou graag filmpjes zien van degenen die deze dingetjes in elkaar willen zetten want ik heb om mezelf al vreselijk kunnen lachen terwijl ik ermee bezig was. Grafisch gezien dik voldoende want de bouwpakketjes zitten goed in elkaar. Dit is een leuk tijdverdrijf voor volwassenen voordat de kinderen er winkeltje mee kunnen spelen. Zo houdt je er het hele gezin mee bezig, dat dan weer wel.
Wil ik nog heel even uw aandacht voor het volgende beste lezer: ik wil hier absoluut geen gezanik over het feit dat die nootjes te vroeg in de winkel liggen. Die nootjes liggen namelijk te laat in de winkel, ze horen het hele jaar in de winkel! En daarmee uit.
De aardbeienslof van Leek is een begrip in Beverwijk en een klein beetje in de omstreken. Net als de aardbeien. Beverwijkers worden dan ook wel “aardbeien” genoemd. Vandaag hebben we deze traktatie in huis gehaald omdat de dame des huizes jarig is. Helaas zit ze ook in de lappenmand. Maar gelukkig niet zodanig dat een stukje van deze slof niet zal smaken.
De kraskaart
Naast het feit dat Leek een uitstekende patisserie is, zijn zij ook nog eens heel vindingrijk en hebben met regelmaat ludieke akties. Zo kon je er ooit sparen voor de winkel van Leek uitgevoerd in Lego. Dit keer kreeg ik een kraskaart. Van die dingen die je niet verwacht van zo’n taartenbakker.
In ieder geval feliciteer ik vandaag mijn eigen gouden aardbeitje Monique. Helemaal vanuit de vluchtstrook omdat ze heel wat taalfoutjes uit mijn schrijverij filtert.
Twijfelend stond ze voor de etalage van Kruidvat. Kon ze dat nog wel hebben op haar leeftijd? Vanochtend had ze haar spiegelbeeld nog een knipoog gegeven maar nu ze voor de winkel stond sloeg de twijfel toch toe. Was ze niet een beetje te oud voor zo’n luipaard motiefje? Nou ja, het was wel de collectie van Patty Brard. Ook de jongste niet meer. En zij had toch minstens dezelfde taille. Zonder hulp van plastische chirurgie. “Doe eens gek”, bedacht ze zichzelf. “Ik bewaar de kassabon, dan kan ik het morgen altijd nog terug brengen”. Ze had tenslotte niet voor niets haar stoute schoenen aangetrokken.
Vluchtstrook in het Universum 