straat – Vluchtstrook in het Universum

Little Tokyo

Wij logeren hier in Düsseldorf in een wijk die “Little Tokyo” wordt genoemd. Veel grote steden, overal ter wereld hebben een Chinatown, hier in Düsseldorf is het juist een wijk met een hoge concentratie Japanse winkels en restaurants. Inmiddels hebben wij gemerkt dat veel Japanse toeristen dat aantrekkelijk vinden en hier in deze wijk hun verblijf boeken. De liefde voor Japan gaat zelfs zo ver dat een aantal straatnamen niet alleen in het Duits, maar ook in het Japans worden aangegeven.

Dat brengt alles bij elkaar een aparte sfeer in de wijk, die zonder meer aangenaam is. In vrijwel alle Japanse zaken mag je geen foto’s maken of filmen en in de handhaving zijn ze vrij fanatiek. Één en ander zal waarschijnlijk te maken hebben met de “TikTok-rijen” die we helaas ook hier al zijn tegengekomen.

Deze twee foto’s, die ik heb gemaakt in een Japans streetfood restaurant waar wij zaten te lunchen heb ik dan ook stiekem gemaakt, met gevaar voor eigen leven, dat zult u begrijpen beste lezer. Voor je het weet heb je een Japanse chef met een groot hakmes achter je aan als ze je betrappen 😉 de foto’s zijn hierdoor wel een beetje uit balans geraakt.

Een andere factor die de sfeer in deze wijk bepaald is helaas minder fraai, en dat is het hoge aantal verslaafde daklozen die hier in het rondte lopen. De grootste concentratie bevindt zich rondom het centraal station, maar ze waaieren uit over de hele wijk. Vooralsnog hebben we er niet veel last van omdat ze zich vooral op zichzelf en hun verslaving richten, maar het maakt wel dat je een hand op je portemonnee houdt als je naar buiten gaat. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor zakkenrollers en er rijdt veel “polizei” door de wijk. Maar ach, laten we wel wezen, in Amsterdam moet je ook een hand op je beurs houden nietwaar?

Nou mag ik graag in de keuken staan dus heb ik uit praktische overweging meteen zelf ook maar een Japans keukenmes aangeschaft. Mijn reisgezelschap vond het alleen niet zo’n goed idee dat ik er zwaaiend mee over straat liep, dus die heb ik maar weer veilig in de koffer opgeborgen. Tot zover mijn eigen bijdrage aan de sfeer hier.

Lange Kerkstraat

In Schiedam. Die voeten zijn van Em zelf, ik had ze eraf kunnen halen maar daar had ik geen zin in. Kunnen jullie allemaal ook eens zien wat voor schoenen hij aan heeft. Bovendien, het is ook helemaal niet aardig om iemands voeten eraf te halen, die moet je er aan laten zitten. Evengoed, het gaat natuurlijk om de putdeksel, waarvoor dank.

Straatje

Zijn straatje schoon te vegen, sorry wateren

Risicogebied

Sinds afgelopen donderdag leef ik in een risicogebied. Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn, Beverwijk en Heemskerk zijn gebombardeerd tot veiligheidsrisicogebied. Het nieuws, van publieke omroep tot commerciëlen hebben er de afgelopen dagen aardig wat aandacht aan besteed.

De zogenaamde “martelfilmpjes” op internet waarover de Telegraaf het heeft heb ik niet gezien. Ik ga ze niet opzoeken ook. Deze krant die iedere dag weer vol staat met opgeblazen superlatieven moeten we sowieso met een grote korrel zout nemen. Ik heb begrepen dat justitie slechts één van deze filmpjes als “echt” kan bestempelen, over de rest kan men dat niet bepalen. Wat is het nut om naar filmpjes te gaan zitten kijken waarvan je niet eens weet of het echt nieuws is?

Op straat merk ik hier niets. Geen enge toestanden, geen dreiging, geen enge mannetjes of vrouwtjes, het leven gaat gewoon door. Zelfs geen politieauto’s die extra rondjes rijden. De gemeente heeft extra maatregelen genomen? Wellicht, niets van gemerkt.

Wat ik wel zie is dat mensen elkaar op straat en op internet helemaal gek aan het maken zijn en dat de media dit behoorlijk aan het voeden zijn. Angst zaaien om, tja, waarom eigenlijk? Er zal gerust wel iets aan de hand zijn. Twee groepen jongeren die met behulp van AI het voorbeeld van de Telegraaf volgen en de situatie buiten proporties aan het opblazen zijn om een kermisrelletje. Kermisrelletjes zoals ze in heel Noord Holland voorkomen, al generaties lang. Iedereen weet dat je er tegenaan kan lopen als je op een laat tijdstip naar een kermis gaat omdat alcohol en drugsgebruik weer eens uit de hand zijn gelopen.

Twee groepen apen slingeren stront naar elkaar vanaf de ene rots naar de andere en dat moet heel Nederland weten. Mijn God, zullen we het hele gebeuren maar weer even in de juiste context plaatsen en elkaar gewoon met rust laten? Ik dank u.

Breeduit

Ondertussen, snapt iemand op Plantage Beverwijk niet dat zijn mega breedbeeld televisie niet bij het oud papier hoort. Het zou mij niet verbazen als hij of zij eerst nog heeft geprobeerd om dat ding in de bak zelf te krijgen om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij toch echt niet past.

*Er staat toch echt “papier” op die bakken?*

Spookhuis

Huiverend stonden ze voor het huis te kijken. De hond van Johan gromde en trok zijn lippen op zodat zijn tanden zichtbaar werden. Die was niet dichter bij het huis te krijgen dan de plek waar zij nu stonden. Zelf was hij ook niet gretig om dichterbij te komen. In gedachten ging hij terug naar zijn jeugd. Een jaar of elf, twaalf moest hij zijn geweest. Toen kon je nog voetballen op straat. En dat deden ze dan ook. Tot het moment dat de bal van Peter over het hek vloog en naar de achtertuin rolde van het huis. Twijfelend hadden ze voor het hek gestaan. De bewoners waren hen nooit vriendelijk over gekomen. Eerder heel erg op zichzelf en nogal angstaanjagend. Als je ze al zag keken ze schichtig om zich heen om vervolgens snel weer het huis in te schieten. Peter had uiteindelijk de moed bij elkaar geraapt om zijn bal te gaan halen. Zo’n leren bal was was in die tijd uiteindelijk een hoop geld waard. Dat was tevens de laatste keer dat zij hem hadden gezien. Politieonderzoek mocht niet baten, Peter werd nooit meer gevonden. Het leek wel of de bewoners van het huis sinds die tijd helemaal niet meer buiten kwamen. Niemand kon zich herinneren hen te hebben gezien. Johan dook rillend weg in de kraag van zijn jas. Genoeg vrieskou voor vanavond. Hij liep door en riep zijn hond te volgen. Die liet dat zich geen twee keer zeggen en volgde zijn baas direct. Alles beter dan de aanblik van deze plek.

Uit- inboedel

Nou woon ik in een buurt waarbij je nog wel eens iets tegenkomt op straat. In de zin van “gooi de zooi maar naar buiten, een ander ruimt het wel op”. Maar een compleet interieur waarbij het serviesgoed nog op tafel staat vestigd deze ochtend toch wel het record. Dat ben ik nog niet eerder tegengekomen. Je afval niet scheiden en gewoon maar op straat pleuren is natuurlijk de gemakkelijkste weg. Het is niet netjes, maar ik wil toch voorzichtig zijn om dit te veroordelen. Toen ik er omheen liep bekroop mij het gevoel dat hier wel eens een heel triest verhaal achter kan schuilen.