Kazematten

Foto’s: VihU

De kade langs de Rijn heeft bij Düsseldorf twee niveau’s, de één hoog, de ander laag. En daar hebben ze in de kade in het verleden kazematten ingemetseld. Voor de lezers die daar niet bekend mee zijn, kazematten zijn een soort kleine bunkers van waaruit de vijand onder vuur genomen kon worden. JugendKulturCafé Franzmann organiseert in de nissen van die kazematten tegenwoordig af en toe een sticker en plakfestival. Dat levert geen boze soldaten op, want die zijn daar allang niet meer, maar wel bijzonder leuke creatieve uitspattingen van de jeugd.

Beplakte nis van een kazemat
Kalle heeft felle kleuren gebruikt
Pannekoek uit Noord Korea

Kim Jong-un met Mickey Mouse oren als klein kind van “death bunny army”. Treffend, hij ziet alles, je verrader slaapt niet in Noord Korea.

Queen of punk

Deborah Harry van Blondie, je zou haar bijna niet herkennen met dat aangepaste kapsel. De “Queen of Punk” heeft zo te zien haar eigen postzegel gekregen, over plakken gesproken!

Festival pamfletten en een schone dame
Schnaps!

Opa Erwin is er duidelijk over met wie hij niet een borrel wil drinken. Patsy hieronder weet er nog steeds raad mee.

Rustig aan met die fles Pats…
Niet voor 16:00 uur!
Lemmy!
Grijns
It’s a stink-bug

Een kleine impressie, het is teveel om hier allemaal te laten zien. De kade is door de plakkende jeugd omgetoverd tot een gratis museum. Zeer de moeite waard om even de tijd voor te nemen. Morgen wat meer aandacht voor één van de bijdragen.

Blub!

Meer

Screenshot: NH Nieuws

In 1988 bezocht ik Pinkpop. In die tijd was dat nog een festival van één dag, daar had ik ook wel genoeg aan. Het jaar daarop bezocht ik Torhout in België, dat festival heette toen nog Torhout-Werchter in plaats van Rock Werchter. Duurde ook niet langer dan een dag. Heel veel festivals waren er in de jaren tachtig nog niet, het waren speciale gelegenheden en dat maakte ze extra spannend. Ervaringen om nooit te vergeten.

Inmiddels hebben festivals een ware vlucht genomen. Je kan het zo gek niet bedenken of er wordt wel een festival omheen georganiseerd. Mijn wenkbrouwen trokken dan ook enigzins op toen ik bij NH-Nieuws een klaagzang tegenkwam vanuit de omgeving Alkmaar over het gebrek aan festivals.

Blijkbaar is een gedeelte van “den mensch” dermate diep gezonken dat ze zich zonder niet meer kunnen vermaken. Dat is eigenlijk wel een trieste ontwikkeling. Entertainment moet aangereikt worden want men kan er zelf niet meer voor zorgen. Dat is wat mij betreft een vorm van creatieve armoede. Of zou het te maken hebben met het feit dat het nooit genoeg is? Tevreden kunnen zijn met wat je hebt lijkt namelijk ook steeds zeldzamer te worden.

Dat lijkt mij een aardig onderwerp voor een aparte post; “meer”. Alles moet groeien en meer, de economie, geld, vermaak. “Meer” wordt nog eens onze ondergang. Maar voor het zover is verwacht ik natuurlijk wel dat jullie allemaal kaarten kopen voor het “Meerfestival” wat ik ga organiseren, dat lijkt mij een mooi thema!