Mocht u het overwegen om de kust op te zoeken, zet die muts maar op en trek je handschoenen aan. Er staat een ijzig koude wind. Fijne zondag!
IJzig
BroodjesKledingStyle
Vandaag lag er post van Broodje op de mat. Post in de vorm van een pretpakket. De labels voor BroodjesKledingStyle zijn heel mooi geworden. Ze hebben twaalf kleuren garen nodig gehad om het eindresultaat te bereiken. Als ik het goed heb begrepen voor de producent ook een heel leuke klus omdat het niet zo vaak voorkomt dat er zoveel kleuren garen in een label worden gebruikt. Werden we ook nog eens getracteerd op een BKS ketting en (heel leuk om te lezen) het magazine van the Makeover Factory, geheel gewijd aan het werk van Beppy Viergever aka Broodje.
Kinderinternaten, drank, drugs, punk en kraken, dood in de ogen, ziekte en zeer, wat heeft deze man eigenlijk niet meegemaakt? Het is prachtig om te zien dat iemand als Bep na een zeer turbulent leven zichzelf weet te herpakken en van zijn kledinglijn een succes maakt. Hij pakt het leven bij de kladden en maakt er het beste van. Zo iemand help ik graag een handje met een ontwerp voor een label. Van een “tweede golver” voor een “eerste golver” zoals Bep zou zeggen. Het succes is hem meer dan gegund.
Tinnitus
Mooie tijden, ik ben dat kereltje met die basgitaar voor het drumstel. In de tijden voor de wetten tegen decibellen en allerlei andere restrikties waardoor het voor bands nu verdomd moeilijk is een podium te vinden maakte ik ze met verschillende bands onveilig. Het grootste podium waar ik op stond was het Patronaat in Haarlem. Over het algemeen met zelf geschreven nummers in de hoek van de ruige rock. Bovenstaande band “Carfish” werd door een lokale journalist bestempeld als een kruizing tussen LedZeppelin en The Cult. Nou, dan weet je het wel. Mooie tijden hebben ook een prijs. Ik zocht op het podium meestal de drummer op. Als bassist vorm je samen met de drummer de ritmesectie, dus is het wel handig als je die drummer, en met name zijn snaredrum goed hoort. Ik heb ze een beetje te goed gehoord. Tinnitus in mijn linker oor en een vermindert gehoor aan mijn rechter zijn mijn erfenis aan die tijd in bandjes. Om een indruk te krijgen is onder andere “Winning Time” op YouTube terug te luisteren, als je daar zoekt op “Carfish” in combinatie met “Patronaat” vind je er nog twee. Wat zeg je? Terug te luisteren? Patronaat? Huh?
BKS label
Ik had al een bericht ontvangen van Bep dat de kleding labels gemaakt waren. En net zag ik in mijn spaarzame Facebook-tijd de eerste foto van het resultaat. Postpakketje is naar ons onderweg. Altijd leuk om het resultaat van een ontwerp te zien. Meer aandacht hiervoor als de post binnen is.
IJs in de Zaan
Ik kwam deze foto uit 2012 tegen in de archieven. Uitzicht op de Zaanse Schans in de winter, het ijs ligt in de Zaan. Ik weet niet of ik toen mijn schaatsen nog had. Rond dit jaar heb ik voor de laatste keer geprobeerd te schaatsen. De opluchting dat ik zonder botbreuken het ijs was af gekomen was dermate groot dat ik thuisgekomen direct mijn schaatsen op Marktplaats heb gezet. Die waren heel snel verkocht, er was een tekort aan op dat moment. Daarna heb ik nooit meer een schaats aangeraakt.
Meh
In het kader van de betere songteksten: Meh
De balans
Zo, 1 januari, we kunnen met elkaar weer de balans opmaken. Ik heb al jarenlang het idee dat een hoog percentage imbecielen dit land ieder jaar weer een valse start bezorgd. En wat wellicht nog het meest verontrustend is, we vinden dit allemaal nog “normaal” ook. Iets met tradities? Tot zover het nieuws, kijk er maar niet naar als je vrolijk wilt blijven. Tijd voor skischans springen met een oude oliebol. Met veel poedersuiker er op. Welkom in 2024.
Ir. H. Steuerknüppel #8
Op de drempel van 2024
Wil ik u, beste lezers, danken voor uw bezoek en de reakties. Ik wens u allen een rustige jaarwisseling en voor het komende jaar vooral veel gezondheid. Zonder het laatste komen we uiteindelijk nergens nietwaar? Wij lezen en zien elkaar weer in het nieuwe jaar.
The Final Countdown
Daar zat hij dan. Het resultaat van overdaad wreekte zich uiteindelijk en zijn buik had nu zoiets van “doe het zelf maar, ik vertik het nog langer”. Die laatste oliebol moest de beruchte druppel zijn geweest die de emmer deed overlopen. Zijn inwendige mens had dapper garnalencocktails, vette gourmet en borrelgarnituur weg weten te spoelen met sloten wijn maar hield nu al een paar dagen zijn sluitspier in een houtgreep. Er kwam niets meer uit.
Onderweg naar het Top2000 Café bespeurde hij de eerste krampen al in de auto. “Als dat maar goed gaat” had hij bij zichzelf gedacht. De hele week had hij er naar uitgekeken, de finale van de lijst der lijsten in het café. Hij had kaarten weten te bemachtigen voor het tijdslot naar twaalf uur. Kaarten waar half Nederland een moord voor zou doen. En nu het “moment supreme” daar was, keek hij aan tegen de achterkant van een NPO wc-deur.
In het café begonnen ze af te tellen. Tien, negen, acht. “Verdomme, volgend jaar eet ik alleen nog maar groenten, fruit en volkorenbrood”.
Zeven, zes, vijf. “En daar drink ik een liter Yakult bij”.
Vier, drie, twee. Het zweet parelde op zijn voorhoofd en de aderen op zijn slapen zwollen op.
Één, nul, happy new year!!! De inhoud van zijn darmen plonste het nieuwe jaar in. Hij had er zwaar de pest in, maar was toch ook wel opgelucht. Totdat zijn blik viel op het laatste hangende velletje wc-papier aan de rol, 2024 was nog maar net begonnen en nu al een schijtjaar.
Vluchtstrook in het Universum 