Aan de rol

Wij hebben koffiemomenten op het werk. Dan kunnen de bewoners langskomen op ons steunpunt voor een bakkie. Vanavond vertelde mijn collega tijdens het koffiemoment dat zij naar de sportschool was geweest en daarom spierpijn in haar buikspieren had. Ze beschreef de oefening, goed voor je buikspieren! Ik keek bewoner Ferdinand glimlachend aan en vroeg hem terwijl ik mijn handen op mijn buik legde “Weet je wat goed is voor mijn buik Fer?”  “Nou?” vroeg hij nieuwsgierig. “Shoarma met knoflooksaus.” gaf ik als antwoord. Een grote grijns verscheen op zijn gezicht. “Weet je hoe ik mijn vriendin noem als ze s’avonds naast mij in bed ligt Jan?”. “Nou?”, vroeg ik hem. “Shoarmarol!” kreeg ik als antwoord. De aanwezige bewoners en mijn collega konden we van de vloer vegen. “Waarom dan?” vroeg ik hem nog. “Nou ja, daar lijkt ze dan op!”. Ingrediënt voor een geslaagd koffiemoment, shoarma.

Weirdo

Foto: VihU

Ja, nee, dat klopt! Ik was er even niet. Combinatie werk en creatieve processen op papier. En dan wil ik ook nog een stel “Weirdo’s” lezen. Door zo’n magazine krijg je nog eens contact met andere mensen die ook van uitgaven op papier houden. Interesse in een anti-postmodernistisch (k)wartaalschrift? Eygen-boeken.be

Juichen?

Foto: VihU

We hebben een record te pakken maar ik sta niet te juichen. Want klimatologen en weersvoorspellers zeggen dat we er maar aan moeten wennen, die hete zomers. Ik sta er vooral niet om te juichen omdat de reden zo triest is. De effecten van global warming zijn deze zomer namelijk ook wereldwijd records aan het zetten. Daar zijn ze in Nepal helaas ook achtergekomen. En ondertussen is den mensch meer bezig om elkaar plat te bombarderen in zinloze oorlogen dan met de bescherming van moeder aarde. En daarmee met den mensch an sich. Ik heb immigratie ooit serieus overwogen. Inmiddels is een andere planeet wellicht de beste optie.

Kogelvis

Foto: VihU

Bij wijze van uitzondering toch maar eens een post over mijn werk. Sinds een paar weken woont Richard namelijk bij ons, een nieuwe bewoner.

Het contact verliep direct goed. Richard blijkt een aardige kerel te zijn met wie goed valt te praten zolang hij zijn medicatie maar blijft nemen. Iets wat voor de meeste bewoners opgaat en wat wij als begeleiding dan ook goed in de gaten blijven houden.

Ik kwam er al snel achter dat Richard een kunstenaar is. Het is werkelijk wonderbaarlijk hoeveel kunst er wordt gemaakt in de dagbesteding. Sinds ik in de gehandicaptenzorg werk ben ik zowaar omringd door kunstenaars. Een prettige bijkomstigheid.

Dus toen ik voor het eerst Richard’s nieuw ingerichte appartement mocht bewonderen maakte ik hem een compliment over de vis die ik in zijn vitrinekast zag liggen. Dat is een kogelvis, wist hij mij te vertellen. Die is prachtig, zei ik nog.

Dus waar kwam Richard mee aan gisteren? Waarschijnlijk voelt u hem al een beetje aankomen beste lezer. Ik kreeg zomaar een kogelvis cadeau! Zeg ik nog dat ik mij bezwaard voel om deze aan te nemen, want die kogelvis komt uit zijn vitrinekast vandaan dus daar moet hij wel heel trots op zijn. Maar hij was niet te vermurwen, ik moest die vis meenemen. Bovendien vertrouwde hij mij toe, hoef ik mij niet bezwaard te voelen, want hij is alweer twee nieuwe aan het maken op zijn werk.

Ik heb de kogelvis dus als trotse nieuwe eigenaar mee naar huis genomen en ga deze een mooi plekje geven. Maar ik kijk voortaan wel iets beter uit met mijn complimenten over kunst. Want ik wil al die artiesten natuurlijk niet van hun kunst beroven, dan hebben ze niets meer om te exposeren 😉