Kanttekeningen – Pagina 15 – Vluchtstrook in het Universum

7+

Bij het afrekenen van boodschappen zag ik dat “de niet nader te noemen supermarkt” waar ik in stond een nieuwe aktie heeft lopen, winkeltje spelen ofzo. In ieder geval zag ik gestanste kaartjes staan, een soort bouwpakketjes waaruit je produkten in elkaar kan vouwen en monteren. Daar moest de graficus in mij natuurlijk meer van weten dus deed ik een greep en liet een aantal kaartjes bij de boodschappen in de tas glijden.

Niet geschikt voor kinderen van drie jaar en jonger vanwege de kans op stikken door kleine deeltjes las ik éénmaal thuisgekomen op de kaarten. Moeilijkheidsgraad leeftijd zeven plus. “Aha, dat gaan wij eens uitproberen” dachten wij hier en terwijl we daarmee bezig waren ben ik in lachen uitgebarsten. Ik hoor de ouders die dit voor hun kroost in elkaar willen zetten namelijk al vloeken. De vierkante doosjes gaan nog wel, maar de tubes, eierdozen en flesjes zijn zelfs voor grafisch onderlegde bouwers een leuke uitdaging, laat staan voor iemand van zeven.

Ik zou graag filmpjes zien van degenen die deze dingetjes in elkaar willen zetten want ik heb om mezelf al vreselijk kunnen lachen terwijl ik ermee bezig was. Grafisch gezien dik voldoende want de bouwpakketjes zitten goed in elkaar. Dit is een leuk tijdverdrijf voor volwassenen voordat de kinderen er winkeltje mee kunnen spelen. Zo houdt je er het hele gezin mee bezig, dat dan weer wel.

De Groeten #5

Ons appartement in Beverwijk is verkocht. Dat is prettig want dat betekent geen bezichtigingen meer dus kunnen we weer ingepakte verhuisdozen gaan opstapelen in de woonkamer. We hoeven geen rekening meer te houden met het uiterlijk. Dat is wat betreft wooncomfort ook prettig, niet meer het idee te hebben dat je in een toonzaal leeft die je continu in optimale conditie moet houden omdat er bezichtigingen kunnen plaats vinden.

Deze stap in de aankomende verhuizing hebben we in ieder geval ook genomen. Nog een kleine twee weken en dan krijgen we de sleutels van ons nieuwe huis in Heerhugowaard. Dat wordt de volgende stap. Ondertussen hebben we hebben hier nog even één en ander in te pakken. Waar is mijn plakbandapparaat?

Parkeren maar…

Ondertussen, zijn er in Beverwijk mensen die denken dat je een winkelwagentje van een niet nader te noemen supermarkt na gebruik moet parkeren bij de betaalautomaat op het parkeerterrein Meerplein. Zou deze persoon er ook parkeergeld voor hebben betaald? Iets zegt mij dat dit helaas achterwege is gebleven.

Kalebassen

Open dagen bij een pompoenen en kalebassen kweker in Heerhugowaard afgelopen weekend. Omdat we toch een beetje onze nieuwe woonomgeving willen verkennen een goede reden om weer eens die kant op te gaan.

De pompoenen en kalebassen worden hangend gekweekt, dat voorkomt schade op de grond. Het was leuk om daar een hele kas vol mee te zien.

Het is eigenlijk een uit de hand gelopen hobby van een tuinder die een kas over heeft en daarin gaat kweken. Iets wat we in het tuindersgebied van Heemskerk ook wel zien gebeuren.

De boel was een beetje aangekleed met Halloween versiering en plaatselijke kunst. De cursus pompoensnijden en workshop stukjes maken hebben we overgeslagen. Voor kinderen was er een springkussen en je kon er koffie en thee krijgen. Al met al een aardig initiatief.

En geheel in toepasselijke herfstsfeer, wat bij mij sowieso goed is. Bij wijze van uitzondering onderstaand een foto waarop ik zelf ben te zien. Die joekels van kalebassen moest ik natuurlijk wel goed op de foto zetten.

Scary Colour

Een nadeel van verhuizen kan zijn dat je iets inpakt wat je nodig kan hebben. Omdat het oplaadsnoertje van de looplamp nergens te bekennen was heb ik maar een nieuwe gehaald bij Action. Zo’n reservesnoertje komt altijd wel van pas.

Nou schreef ik hier laatst over de oranje gekleurde duindoorn, de voedselafdeling van deze winkel is inmiddels ook behoorlijk gekleurd in herfsttinten.

Naast oranje heeft de kleur paars zijn intrede gedaan. En dat heeft alles te maken met het feit dat we langzaamaan richting Halloween gaan.

Om eerlijk te zijn moest ik in eerste instantie niet zoveel hebben van dit importfeestje. Maar de graficus in mij kan de vormgeving en kleuren inmiddels wel waarderen. Toch maar eens proberen, zo’n peanut butter pumpkin.

De zomer voorbij

Echo’s uit het verleden

Klinken in de verte

Steeds zachter

Tot nauwelijks nog hoorbaar

Langs de waterlijn

Op het strand

Rood in Haarlem

Gespot in een etalage in Haarlem. Zo’n momentje dat ik in ene Ruben vreselijk mis.

De Groeten #4

Als je kleiner gaat wonen betekent verhuizen ook afscheid nemen van zaken. Er gaat bij inpakken veel door je handen. Spulletjes, foto’s, creatieve uitingen en daarmee ook de emoties die daar aan vast zitten. Gevoelsmatig sluit je sommige gebeurtenissen af en sommige neem je mee omdat je er kennelijk niet klaar mee bent. Daardoor zit er aan verhuizen een psychologische lading.

Japanners gaan daar over het algemeen anders mee om dan wij hier in het westen. Zij passen veelal minimalisme toe in hun dagelijks leven, in de overtuiging dat minder spullen in huis meer rust tussen je oren brengt. Dit is even kort door de bocht beste lezer, er zijn hele boeken over deze filosofie geschreven, maar ik moet zeggen, hoe langer ik in het proces van inpakken en opruimen zit, hoe gemakkelijker het mij afgaat om afstand te nemen van spullen. En daarmee dus ook van de er aan vast zittende emoties. Dat voelt bevrijdend en erg prettig.

Op mijn spirituele pad ben ik er achter gekomen dat ik sowieso iedere keer weer terugkom op het pad van zen en het esoterisch christendom. Jiu jitsu en boogschieten heb ik met veel plezier beoefend. En met name handboogschieten heb ik sinds de verhuisperiekelen stiekem weer op mijn “bucketlist” geschreven. Er zit namelijk een vereniging in Heerhugowaard en het lijkt mij prettig om weer op te pakken. Eerst maar eens verhuizen.

Rabarreberrabarreber

KenjediespijkerbroekenmetvandiewijdepijpenenvandiezakkenopdevoorkantNoudiewilikdusaleenpaarjaarhebben,kijkikinhetrondzijnzenergensmeertekoopdusikdenkikgazezelfmaken.JadoevandiemaarviermetergeloofjetochnietNergensmeertekrijgengelukkigbeniknogalhandigmetdenaaimachineohjadieisookleukhewelergkreukgevoeligdenkikeenkeervoorwassenvoordatikdeschaarerinzetzegjedatkomtgoedhoor.

Ik ben met een klein project bezig tussen de verhuistoestanden door; niet praktisch toepasbare voodoo poppen. Nee, ik ga ze niet gebruiken voor voodoo. Ik ben niet zo van zwarte magie, ook omdat je dat namelijk vaak als een boomerang terugkrijgt. Ik houd het bij het witte. De poppen worden hier later ingezet bij toekomstige posts.

In ieder geval, één van de poppen krijgt een jurkje, dus ik naar de Stoffenloods in Heemskerk. Die zat vol met vrouwen. Vrouwen en stoffen, dat is dus een garantie voor een heel druk kippenhok! Wat een gekakel, ik wist niet wat mij overkwam.

Toen ik stond te kijken bij de donkere stoffen kreeg ik al snel de vraag of ik hulp nodig had van het enige mannelijke personeelslid wat daar rondliep. Die kale stille kop van mij moet als een baken van rust zijn overgekomen in die kolkende zee van stoffige dames. Toen ik hem uitleg gaf over waar ik mee bezig was werd hij helemaal enthousiast, “dus je zoekt een donkere beetje mysterieuze stof?” en begon meteen mee te zoeken.

Het gaat één van de twee stoffen op de foto worden. Of misschien wel allebei. Dat hangt af van hoe lief ik mijn moeder aan ga kijken want erg handig ben ik niet met naaimachines. Na de verhuizing moet ik daar maar eens tijd voor maken. Het lijkt mij handig als ik dat zelf kan. Slechter dan borduren kan het niet worden. Maar het verhaal over de aardbei die ik heb geprobeerd te borduren bewaar ik voor een andere keer beste lezer, want dat is weer een post op zich. Ik eens u een prettige woensdag, en mocht u een bezoek aan de Stoffenloods overwegen, neem oordoppen mee.

Racehond

Ze worden steeds groter, die scootmobielen. Nou nog een aanhanger en ze kan er mee op vakantie. Wel handig, zo’n verlenging voor je hondje. Zou je daar nou een rijbewijs voor nodig hebben?