Lege stoelen in de kantine. Zo schrijf je hier een stukje over de Grafische Industrie, zo krijg je te horen dat de drukkerij waar je werkt failliet is. In deze stoelen zaten wij toen wij dit om 12:00 uur te horen kregen. Het kan verkeren. De komende tijd zal vreemd zijn. Even rustig de tijd nemen voor bezinning op de toekomst. Wat overigens niet betekent dat hier een pauzebordje op het weblog wordt gehangen. “The blog must go on” weetjewel. Wij lezen elkaar later.
Godzijdank, het is tweede kerstdag. “De eerste heb ik gelukkig overleefd” dacht hij bij zichzelf. Eerste kerstdag zijn de mensen nogal stijfjes in het restaurant. Dan lijkt het wel alsof iedereen in de “alles moet perfect zijn” modus staat. Hij kon er geen muzieknootje naast zitten of hij ving wel een boze blik. Tweede kerstdag is de sfeer altijd losser. Klanten doen eerder hun stropdas af zeg maar. Bovendien heeft Anita dienst vandaag en dat scheelt ook een slok op een borrel. Hij hoefde maar naar haar te knipogen of er stond weer een glas wijn naast zijn keyboard. Het kan haast niet anders of zij heeft stiekem een oogje op hem. Ergens vindt hij haar ook wel leuk. Zeker als het wat later op de avond is, dan valt dat glazen oog niet meer zo op. Uiteindelijk is niemand perfect nietwaar? Soms moet je een oogje toeknijpen bedacht hij zichzelf terwijl hij in zijn bladmuziek zat te bladeren. “In het nieuwe jaar moet ik misschien toch maar eens contact zoeken met kolonel Von Streum” schoot het door zijn hoofd. Hij had gelezen dat deze manager goede zaken deed in de culturele sector op de weblog van Suske. Hij was eigenlijk wel in voor wat meer “rock ’n roll” in zijn leven. En wellicht kan Pretstael een toetsenist gebruiken als hij weer is bijgekomen, wie zal het zeggen? Hij controleerde zijn mobieltje, het nummer van Von Streum stond er nog in. Okay, “Driving home for Christmas”, altijd een goede opener, hij draait zijn volumeknop open en slaat de eerste akkoorden aan, tweede kerstdag kan beginnen.
Soms kom je terecht bij een blogger om jezelf af te vragen waarom deze niet meer lezers trekt. Jan Koet is zo’n blogger. Ik kom bij hem goed onderbouwde maar niet te zwaar lezende stukken tegen die ik met plezier lees. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we veel raakvlakken hebben in interesse. Zijn laatste post waarin geloof, hoop en liefde langs komen was er ook weer zo één. Deze drie staan samen met wijsheid op mijn arm. Vier van de zeven deugden, vormgegeven door Roel Smit. Nou heb ik niet veel volgers en lezers hier, maar bij deze wil ik toch een beetje aandacht geven aan de werelden van Jan… en alleman, de moeite waard voor een bezoekje. Dus Jan, deze is voor jou.
Meestal ontstaan connecties hier omdat je op de één of andere manier iets hebt aan overeenkomstige interesses. Ikzelf moet in ieder geval interesse hebben in wat een ander post, anders heeft een connectie niet veel zin. En dan kom je er soms na een tijdje achter dat er meer overeenkomsten zijn dan je in eerste instantie had gedacht. Zo las ik gisteren bij Bertjens over fietsen naar school over de Lage Dijk in Zaandijk. Ik heb daar in mijn jeugd ook door weer en wind gefietst. Waarschijnlijk naar dezelfde school. Ik mag dan tegenwoordig in Beverwijk wonen, maar ik heb Saense wortels. Over wortels gesproken. Mijn weblog wortels liggen bij de Volkskrant, waar ik in 2005 deel uit maakte van Volkskrant-weblog. Een experiment waarbij ook lezers konden posten en één van de eerste weblogcommunities in Nederland. Het weblog gedeelte van de krant is inmiddels dicht getimmerd voor enkel redactieleden. Na vele internet omzwervingen ben ik nu dus hier geland. En aangezien het mij goed bevalt hoop ik hier nog een tijdje te blijven.
Vluchtstrook in het Universum 