
En hoppa! We gooien die beentjes nog één keer de lucht in!

En hoppa! We gooien die beentjes nog één keer de lucht in!

De windmolens staan stil deze ochtend. Voor zover er wind is staat deze ongunstig, vanuit het binnenland. Dat betekent dat je aan het begin van de pier de onaangename lucht van Tata Steel ruikt.

De zee kabbelt rustig tussen de blokken langs de pier, zo onstuimig als ze kan zijn, zo rustig is ze deze ochtend.

Rustgevend, er zijn enkel wat vissers aanwezig waarvan één in een tent met twee loslopende honden waarvan er één erg waaks is. Gelukkig beet deze blaffende hond niet.

Ik kwam nog een restant van visvangst tegen onderweg, dat is zeldzaam want meestal weten de meeuwen wel raad met de overblijfselen, die liggen er nooit lang.

Heb een fijne donderdag beste lezer, het is prettig wandelweer, ik kan het aanraden.

En maar zwoegen dat ding, en dan moet ie morgen ook weer vol gas, pfff…

ter zee, en in de lucht. Maar bij dit motorblok van een vliegtuig ging het waarschijnlijk andersom, ter lucht, ter zee en op het land. Dit motorblok, of wat er van over is ligt in het juttersgedeelte van Kaap Skil. Op de foto gezet omdat ik er een gezicht in zie. Ik zal het resultaat in inkt op papier later met u delen beste lezer.

Ondertussen heeft een coffeeshop in Heemskerk wel erg veel blowers aan zijn gevel hangen. Dat zegt wel iets over de luchtkwaliteit of de temperatuur daar binnen.

Even naar de Noordpier in Velsen geweest alwaar ik dit stilleven tegen ben gekomen. De wind kwam vanaf zee, dus het was genieten van de zilte lucht.

Wijk aan Zee
Het is donker. Als hij uit bed gaat in het donker kan hij maar beter het bolletje wol meenemen. Uitgerold kan hij via het draad de weg terug weer vinden naar zijn bed. Want in het donker weet je maar nooit. Je kan zomaar de weg kwijt raken. Op de tast weet hij de wol op zijn nachtkastje te vinden. Hij slaat de deken van zich af en stapt uit bed. Voorzichtig schuifelt hij langs de rand van het bed naar de deur van de slaapkamer. Terwijl hij de draad van wol laat vieren graait hij naar de klink van de deur. Als hij het koude metaal voelt aarzelt hij even maar duwt toch de klink naar beneden. De koele lucht uit de gang komt hem tegemoet. Als hij er van overtuigd is dat zijn ogen niet verder kunnen wennen aan de duisternis zet hij zijn eerste stap in de gang. Wederom laat hij een stuk draad achter zich. Het is inmiddels 03:28 uur.

Alle nadelen ten spijt blijft het een prachtig vervoermiddel.

In zijn ligstoel ligt hij achterover naar de wolken te kijken. De radio voorspelt een tweede hittegolf. Hij is de eerste nog maar net te boven gekomen. En de tweede dient zich al weer aan. Wat is dit voor zomer? Niets aan te doen. Laat maar over je heen komen. Rustig aan. Van de dag genieten en in het nu staan. Want voor je het weet zitten we weer in de hitte en is er geen wolkje in de lucht.