De Baron

Illustratie: Mark Bere Peterson’s Hauntings, Urban Legends, Paganism & Witchcraft

De (lachende) schedel en hoge hoed zijn het symbool van Baron Samedi. De god, of “loa” in de voodoo, van de dood en daarmee ook van het leven. Omdat hij bijvoorbeeld zou bepalen of je geneest van een ziekte of niet, zou je hem namelijk ook kunnen beschouwen als een gever van leven. Dat laatste aspect wordt echter vrijwel nooit aangehaald. En dat is het typische in de berichtgeving of gebruik van voodoo in bijvoorbeeld films, vrijwel alleen de donkere kant wordt belicht.

Twee andere kenmerken van de baron zijn het roken van sigaren en het drinken van rum. Zo wordt hij althans vaak afgebeeld. Dat maakt deze loa best wel rock ’n roll. Ik kan mij voorstellen dat hij met wijlen Lemmy Kilmister van Motörhead een sigaartje heeft gerookt en wat heeft gedronken voordat hij hem de weg wees op het pad. Hij aan de rum, Lemmy aan de Jack Daniels. “De klus zit er op ouwe, nu eerst even een Bavaria, oh nee, voor jouw een whisky natuurlijk”.

Er wordt de baron een frivool en grillig karakter toegedicht. Je kan aan hem offeren maar dat wil niet zeggen dat hij daar ook gevoelig voor is. Zoiets als succes tot aan de voordeur, want uiteindelijk doet hij toch wat hem zelf goed acht, wat weer de grilligheid van de dood zou verklaren. Hij zou ook veel vloeken en grappen uithalen met andere loa’s waarmee zijn band niet erg goed is. Verder is hij getrouwd met maman Brigitte en leider van een serie “hulp loa’s” die mensen helpen de overgang naar de dood te maken. De baron wordt vooral op Haïti vereert, wat door velen als het voodoo hoofdkwartier wordt gezien. Voodoo op Haïti wordt trouwens ook wel “hoodoo” genoemd.

Ik kan mij niet meer herinneren wanneer de baron mij opviel maar het moet in mijn vroege onderzoek naar occulte zaken zijn geweest. Hij was (en is) vergeleken met de heilige bonen die ik gewend was uit de katholieke kerk, uit behoorlijk ander hout gesneden en zal mij daarom bijgebleven zijn.

Over voodoo zelf heb ik wel één en ander gelezen. Interessant maar uiteindelijk niet mijn “cup of tea”. Het is een heel apart geloof met positieve en negatieve kanten maar met name het daadwerkelijk vervloeken van personen wat wel degelijk voorkomt en het offeren van levende dieren staat mij tegen. Bovendien geeft het allemaal veel te veel troep, al dat bloed en die veren en verf enzo. In de loop van mijn onderzoek ben ik er, toen ik met wicca bezig was, achter gekomen dat rituelen sowieso niet bij mij horen. Hoe ik daar achter ben gekomen is weer een heel ander verhaal, daarover een andere keer.

Día de Muertos

Foto: VihU

Nog één dag! In gedachten ga ik vaak terug naar een vakantie in Duitsland tijdens deze dagen. Vanuit het vakantiehuisje keken we uit op een kerkhof waar dorpsbewoners iedere avond lichtjes ontstaken. Niet het uitzicht wat je direct verwacht van een vakantiewoning maar het stoorde ons niet. Dood en leven zijn nu éénmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden. Bijgaande foto heb ik geschoten op een drankafdeling van de plaatselijke supermarkt in ons vakantieland. In Duitsland is dat vaak een apart gedeelte van het gebouw waar de kratten hoog opgestapeld staan. Ik vond de afbeelding wel toepasselijk. Dat ik zelf niet meer drink zegt meer over mij dan over de vormgeving. In ieder geval wens ik u beste lezer nog een mooie Día de Muertos dag vandaag! Maak er een eveneens mooie zondag van.

Nu

Foto: VihU

Je moet in het nu leven! Je hoort en leest het steeds vaker. Het “nu” omarmen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Kwamen we deze constatering eerst in diverse spirituele stromingen tegen, heeft het inmiddels zijn weg gevonden naar de psychologie en de algemene beleving van de dag. Het zou zomaar kunnen dat je dit advies inmiddels in de Libelle tegenkomt bij wijze van spreken.

Het wordt wel wat lastig als het “nu” je om de oren slaat met actuele zaken waar je niet zo vrolijk van wordt. En dat zijn er nogal wat. De medemens zorgt daar ruimschoots voor. Dan is in het nu leven niet meer genoeg. In dat geval is het ook noodzakelijk om je te focussen op de positieve kant van het leven. En dan blijven er vaak maar kleine dingetjes over.

Een zekere nonchalance helpt hier goed bij is inmiddels mijn ervaring. Haal eens wat vaker je schouders op als er wat gebeurd en denk “fuck it”. Maak de problemen van een ander niet de jouwe. Dat is ook een welgemeend advies. Want ga eens bij jezelf na, hoe vaak gebeurd dat wel niet? Je kan ook te betrokken zijn en al de ellende van anderen op je nek halen. Zelf schiet je daar niets mee op.

Goed, het lukt ondanks alle afleiding steeds beter in dat nu. Teveel in het verleden is niet goed, daar verander je toch niets meer aan. En teveel in de toekomst is ook niet goed, dat wordt dan een pad vol beren. Laat ik u achter met een toepasselijk muziekje, kijk uit het is een stevige. De titel zegt genoeg, mocht u de muziek niet helemaal kunnen waarderen.

Say fuck it

Een leeftijdsbeperking? Mijn hemel, focus op het positieve!

Na de pauze

Foto: VihU

Goed, het was even tijd voor een kleine pauze om even te reflecteren en na te denken over mijn activiteiten in het dagelijks leven. En daar hoort het bijhouden van dit weblog ook bij. Het is goed om met regelmaat stil te staan bij wat je allemaal uitspookt in het leven. Zeker als het je dagelijks enige tijd kost. Ik wil dit weblog niet laten verzanden in onzin. Berichten plaatsen om het berichten plaatsen. Verwacht van mij geen heel grote diepgang. Daar zijn andere bloggers veel beter in. Maar het moet wel vermakelijk blijven, zeker voor mijzelf, maar ook voor u beste lezer. Het WordPress domein is derhalve weer voor een jaar verlengt, u bent nog niet van mij af. Maar doe mij een plezier, mocht ik beginnen met het plaatsen van berichten als “gut, wat een lekker weer is het vandaag”, geef mij dan even een virtuele schop onder de kont. Ook dat kan namelijk, net als reflecteren, zo af en toe geen kwaad.

Go and see the doctor…

Ruben van Rooijen, onze kat, lag afgelopen woensdag weer eens overhoop met zijn aartsrivaal Witje. Op leven en dood. De haren vlogen in het rond. Monique kon ze nauwelijks uit elkaar krijgen. Hij leek er redelijk uit te zijn gekomen maar deze ochtend hinkte hij in ene en tilde zijn linker voorpoot steeds op, Ruben had duidelijk pijn. Gelukkig konden we snel terecht bij de dierenarts in Velserbroek. Een bijtwond, de pus kwam eruit. We zijn uitstekend geholpen. Twee injecties en een antibioticakuur verder zijn we inmiddels weer thuis met die schooier. De pijnstilling werkt goed. Tarief van Ruben: 1 plak ham. Tarief van de dierenarts: daar gaan we het hier maar niet over hebben. Ik heb wel een goede tip, als je een goed salaris wilt verdienen, wordt dierenarts.

Mag ik even afrekenen? (foto: VihU)