kunstenaars – Vluchtstrook in het Universum

Ik heb nog nooit zoveel suppoosten bij elkaar gezien als bij de tentoonstelling “Queere Moderne” van “Die Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen”. En ze waren allemaal alert, ook dat nog.

Kunst van homosexuele kunstenaars in de periode van het jaar 1900 tot 1950. Daar zit veel mooi werk bij, maar over het algemeen nogal somber van aard. Als je jezelf bedenkt dat ze het in deze periode niet gemakkelijk hadden om voor hun geaardheid uit te komen, en ook nog eens met een maatschappelijke achtergrond van opkomend fascisme in Europa is dat niet erg verbazend. Het gevoel daarover werd verwerkt in de schilderijen en dat merk je.

Ik was dan ook minstens zo onder de indruk van de gepresenteerde, zeer uitgebreide achtergrondinformatie als van de schilderijen zelf. In die informatie werd ingegaan op de problemen die deze kunstenaars tegen kwamen en hoe ze daar mee omgingen. Netwerken die zich vertakten van New York, London, Parijs, Amsterdam tot Berlijn kwamen in ieder land weer andere problemen en vooroordelen tegen.

Als je vervolgens voor jezelf het lijntje doortrekt naar onze huidige tijd zijn we er nog lang niet en blijft het knokken als je anders in elkaar zit dan heterosexueel. Kijk alleen maar naar hoe iemand als Donald Trump zich over deze mensen uitlaat en het fascisme wat ook vandaag de dag weer open en bloot wordt gepropageerd. Dan kan je alleen maar concluderen dat de geschiedenis zich herhaalt. We leren als mens helaas niet veel.

Ik heb mijzelf in ieder geval aardig bijgespijkerd bij deze tentoonstelling die zeer interessant is als u in de buurt bent. Mooi als je jezelf wilt verwonderen, maar als je wilt lachen moet je ergens anders zijn.

Vanochtend heb ik mijn ochtendwandeling verplaatst naar de omgeving van Wijk aan Zee. Deze badplaats heeft in veel opzichten een hoge “vergane glorie” uitstraling. Daarin doet het niet onder voor Beverwijk, dat heeft namelijk precies het zelfde.

In de zomer bestaat de bevolking voornamelijk uit veelal Duitse toeristen, Poolse gastarbeiders, de plaatselijke inteelt en dagjesmensen die de kust bezoeken. Daar scharrelen een paar mensen tussendoor die zichzelf kunstenaar of muzikant noemen. Kortom een bont gezelschap van allerlei pluimage.

Het dorp is de laatste tijd voornamelijk in het nieuws vanwege de door Tata Steel verziekte luchtkwaliteit. Het heeft de plaatselijke bevolking in twee gedeeld. Het ene deel bagataliseerd de problemen, meestal omdat ze bij Tata werken en er dus financiëel afhankelijk van zijn. Het andere deel maakt zich daadwerkelijk zorgen over de volksgezondheid en het milieu.

De tweedeling zorgt ervoor dat er behoorlijk met modder wordt gegooid over en weer. Dat speelt zich met name op internet af. Toen ik zelf nog op Facebook zat was dat voor mij een reden om uit de groepen van Beverwijk en Wijk aan Zee te stappen. Doodsverwensingen zijn namelijk aan de orde van de dag. Tot zover “social” media.

Desondanks vind ik het een leuk dorp om zeker in de zomer zo af en toe eens door te lopen. Er wordt s’ochtends vroeg in het Pools gebabbelt bij de bushalte en de krantenjongen fietst voorbij. Horecapersoneel haast zich op de fiets naar het werk en een enkeling laat zijn hond uit terwijl de toeristen nog op één oor liggen.

Het sterkste punt van Wijk aan Zee is en blijft natuurlijk altijd de zee. Als die er niet was had ik er om eerlijk te zijn niet veel te zoeken.

Ik eindig een rondje door het dorp dan ook steevast met een stuk langs het strand. De bewoners van de strandhuisjes zijn er zo vroeg nog niet of zijn nog aan het slapen. Overnachten mag eigenlijk niet in de huisjes, maar ach, u weet wel hoe dat gaat, zie ze maar eens tegen te houden.

Het zorgt in ieder geval voor een goed begin van de dag. Ik wens u een fijne maandag beste lezer, geniet er van, het weer zit vooralsnog mee.