Uit de wereld van de Ent:
Juffrouw Wilg stond er fier bij, met een uit de kluiten gegroeide knot, de wind spelend door haar wilde haar.
Het was ieder jaar weer balen als die ploeg vrijwilligers langs kwam, met de zaag en de snoeischaar.
Maar dan moest zij denken aan Sinéad O’Connor, en groeide haar trots sneller dan haar twijgen, gelukkig maar.
Waldorff strekte zich nog maar eens uit en gaapte. De grotere takken kraakten vervaarlijk, een kleine twijg viel op de met bladeren bedekte bodem. Een roodborstje schrok even op, maar bleef toch vastberaden zitten. Hij kon niet zeggen dat hij niet gewaarschuwd was toen hij decennia terug besloot zijn wortels te laten aarden in de buurt van dat pannekoekenrestaurant in Castricum. Zijn gedachte was destijds geweest dat het allemaal wel mee zou vallen. Pannekoeken, een kinderboerderij en een kleine speeltuin, wat voor overlast kon hij daar nou van krijgen? Bovendien, de mens en zijn creaties hadden een veel kortere levensduur dan enten, hij zou ze met gemak overleven. Maar het restaurant was van generatie op generatie overgegaan en stond er nu nog steeds.
Die honden waren op zich niet zo het probleem, het verzuurde de aarde bij je stam een beetje als ze hun poot weer eens optilden maar met wat schudden van je onderste takken gaf je ze met een beetje geluk één of twee teken mee als beloning. Net goed. Maar die onopgevoede kleine mensjes die met liefde je takken afbraken waren een ander verhaal. Helemaal als ze ergens hun zin niet in kregen, dan gingen alle remmen los en stonden ze als razende te trekken aan zijn takken. Hij was er wel over uit dat deze kinderen de toekomstige mountainbikers moesten zijn, die op latere leeftijd terug zouden komen om er net zo respectloos op hun fiets een bende van te maken.
De wortels van Waldorff kenden inmiddels echter een uitgebreid netwerk waarbij alle informatie van ent tot ent werd doorgegeven. Binnenkort zouden ze collectief boven de grond uitsteken om een paar ernstige verwondingen te veroorzaken bedacht hij zichzelf tevreden. Halve maatregelen, dat is niets voor enten, houdt het nieuws van Staatsbosbeheer maar in de gaten, en blijf zondag aanstaande maar even uit het bos…
Ondertussen, zijn wij er achter gekomen dat ze bij een niet nader te noemen museumwinkel in Alkmaar stiekem enten aan het kweken zijn. Onder de dekmantel van onder andere een banketbakkerij, theehuis en museum herbergt dit 16e eeuwse pand deze kwekerij op de bovenverdieping.
Via wat kleine ruimten en een smal trappetje naar boven kunt u ze aantreffen. Als ze er toe genegen zijn kunt u een praatje met ze aanknopen, maar toen ik er gisteren was waren ze niet erg spraakzaam.
Ik heb ze in alle rust verder laten groeien. Het is in ieder geval fijn om te weten dat er nog mensen zijn die zich bekommeren om deze uitstervende soort. De wereld kan immers geen enten genoeg hebben.
Vluchtstrook in het Universum 