Zeg ET, als jullie deze aardkloot nog over willen nemen zou ik maar haast maken. Ik ben namelijk bang dat de mensheid de boel dermate grondig aan het verpesten is dat jullie er binnenkort niet veel meer aan hebben. Enige interventie van jullie kant kunnen we wel gebruiken op aarde. Dus wacht niet te lang en kom maar langs. Bij de Vomar is meestal nog wel een parkeerplek over.
Als je in de bergen van Asturië aan het wandelen bent, kan het zomaar zijn dat je in ene gezelschap hebt. Hij loopt een eindje met je mee zonder iets te zeggen. Dat hoeft ook niet. Een gesprek is niet nodig want hij voelt ook zonder woorden aan als goed gezelschap. Zo plotseling als hij er was stopt hij ineens met lopen. Langs de weg staand staart hij je na terwijl je doorloopt. Als je een paar kilometer verder bent vraag je jezelf in ene af of hij er eigenlijk wel was, of dat je met een zinsbegoocheling te maken had. Wie zal het zeggen?
Na de scheerpartij van gisteren (u begrijpt, het mes werd gevonden) heb ik het even opgezocht. Baardhaar groeit gemiddeld zo’n 0,3 tot 0,5 millimeter per dag. Dus als je een beetje hipster wilt zijn heb je geduld nodig. In de zomer is zo’n baard wel een beetje kriebelig en warm. Maar met deze groeisnelheid is één keer in het jaar scheren uiteraard geen optie. Want in het voorjaar scheren is geen garantie voor een volle baard in het najaar. Parttime hipster zijn is dus praktisch onmogelijk. Het is maar goed dat mijn scheermes weer boven water is.
Mijn huisarts liep die ochtend op cowboylaarzen. Ik was tegenover hem gaan zitten en had hem net verteld dat mijn achillespees nogal pijnlijk aanvoelde de laatste tijd. Zeg maar gerust heel pijnlijk. Nadat hij mijn voet en hiel had onderzocht was hij tot de conclusie gekomen dat het hielspoor moest zijn. Hij keek mij onderzoekend aan en vroeg toen “Loop je wel eens op hoge hakken thuis?”. Ik begon te lachen en vroeg of hij een grapje maakte. “Je wilt niet weten wat ik hier meemaak in de praktijk, er zijn er genoeg” antwoordde hij serieus “Ik zou ze de kost niet willen geven”. Hij raadde het mij in ieder geval af. Ik was het niet van plan. Het is een grote uitdaging maar medisch gezien blijkbaar niet verantwoord.
Misschien was dat Netflix familie account toch niet zo’n goed idee…
Ze stond de boel op een afstand te bekijken. De sfeer rondom het schoolplein was nog het beste te vergelijken met een slangenkuil. Roddel en achterklap van wachtende vaders en moeders. Elkaar vol achterdocht bekijkend vanuit hun zogenaamde veilige zelfgecreeërde groepjes. Die veiligheid was maar relatief wist zij uit ervaring. Op het moment dat je iemand in vertrouwen nam kon je maar beter je rug in de gaten houden. Voor je het wist zat er een mes in. Ze had een hekel aan het schoolplein. Maar de gedachte aan het ijsje wat ze zo met haar dochter zou gaan eten maakte een hoop goed.
Het eerste wat ze deed was een sigaret opsteken. En toen koffie zetten. Maar haar humeur werd er niet beter van. Sterker nog, het versterkte de aanvalsmodus juist waarin ze deze ochtend stond. Mannen zouden het ontgelden vandaag. Hadden ze maar niet van die slappe sexe moeten zijn. Stelletje miezertjes. En mocht je als vrouw teveel mannelijke trekjes vertonen, dan kon je ook maar beter uitkijken. “The bitch is awake” en de wereld zal dat weten. Geen genade vandaag. Nooit niet meer. Ze pakte een tweede sigaret. Maar waar is die tyfus aansteker gebleven?
Twijfelend stond ze voor de etalage van Kruidvat. Kon ze dat nog wel hebben op haar leeftijd? Vanochtend had ze haar spiegelbeeld nog een knipoog gegeven maar nu ze voor de winkel stond sloeg de twijfel toch toe. Was ze niet een beetje te oud voor zo’n luipaard motiefje? Nou ja, het was wel de collectie van Patty Brard. Ook de jongste niet meer. En zij had toch minstens dezelfde taille. Zonder hulp van plastische chirurgie. “Doe eens gek”, bedacht ze zichzelf. “Ik bewaar de kassabon, dan kan ik het morgen altijd nog terug brengen”. Ze had tenslotte niet voor niets haar stoute schoenen aangetrokken.
Omdat ik dat er in zie. Monique ziet er een paard in. Als je kleiner inzoomt kan dat ook. Een paard met een explosie op de achtergrond. Zoiets. In ieder geval vind ik deze wel mooi geworden. Het kan alleen zomaar zijn dat deze tekening over een jaar een andere titel heeft. Ik heb namelijk getekend op Yupo. Een Japans papier van kunststof. Langzaam maar zeker beïnvloed dat papier in de loop van de tijd de afbeelding. Kleuren veranderen. Dus help mij over een jaar even herinneren dat we deze tekening nog eens bekijken. Misschien zien we er dan iets heel anders in.
Grommend komen ze ’s nachts tevoorschijn en proberen de schade te herstellen die de mens overdag heeft aangericht aan moeder aarde. Ze zijn boos. Ze zijn kwaad. En hebben niets met de zichzelf superieur voelende mensheid. Er waren tijden dat ze konden samenwerken met de mensen. Althans, met een gedeelte ervan. Maar die tijden zijn allang voorbij. Ze hebben zich teruggetrokken en beschouwen ons als het grootste kwaad op aarde. Als ze zichzelf wel aan je tonen zit er maar een ding op: heel hard weg rennen. Zo hard als je kan en vooral niet omkijken.
Vluchtstrook in het Universum 