Haringen

Foto’s: VihU

Soms kom je in een museum en dan is het er zo druk dat je begrijpt waarom er in musea soms met een tijdslot wordt gewerkt. Dat hadden ze in museum Voorlinden in Wassenaar bij de tentoonstelling met werk van Anselm Kiefer ook moeten doen. Gisteren was het er zo druk dat ik het het gevoel kreeg een haring in een ton te zijn.

Foto’s: VihU

Dus terwijl ik een foto probeer te maken van een schilderij loopt één of andere ouwe tang voorlangs terwijl ze aan het gifkikkeren is dat iedereen maar foto’s loopt te maken. Waarop ik droog als antwoord gaf dat anderen daar dan weer doorheen lopen. Alsof ik er wat aan kan doen dat het zo druk is. U begrijpt beste lezer, bij sommige bezoekers zat de sfeer er goed in. Dat gaf mij wel het idee om fotograverende bezoekers op de plaat te zetten. Zoals u ziet is dat beter gelukt dan foto’s maken van de schilderijen.

De haringen, uitje erbij? Zuur was er al.

In ieder geval, het werk van Kiefer is prachtig. Voor zover we het hebben kunnen zien. De mopperende haringen waren wat minder, dus we zijn nog maar even naar Scheveningen gereden om uit te waaien. Waarover later meer, fijne zondag!

Horror-hazen

Foto: VihU

Ik weet het niet met deze hazen. Ze staan hier in de supermarkt met een gezichtsuitdrukking die weinig plezier uitstraalt. Hebben ze pijn? Nee, ze kijken eerder agressief, klaar om in de aanval te gaan. Of ze schreeuwen, maar ze zijn in ieder geval niet vrolijk. Neem daarbij het gegeven dat ze bijna een halve meter hoog zijn, volgens mij bezorgen ze kinderen slechte dromen. Ik zou ze zelf niet cadeau doen. Tenzij je een hekel hebt aan het desbetreffende kind. Dan is het natuurlijk een prima cadeau. Ze kosten alleen wel ruim zestien euro. En dat is dan weer veel voor een kind waar je een hekel aan hebt, zo’n volwassen prijs.

Foto: VihU

Er was eens…

Illustraties: VihU

Als je aan het opruimen slaat kom je nog eens wat tegen. Vandaag uit het archief “de Kale Doperwt”. Een stripfiguurtje waarvan de meeste belevenissen, voornamelijk bestaand uit één enkele afbeelding door mij werden getekend en geplaatst op het VK-blog. Bas van Vuren, hier niet onbekend, heeft ook deel uitgemaakt van die weblogomgeving van de Volkskrant.

N.a.v. de vele internet-verhuizingen

Na de sluiting van VK-blog is de Kale Doperwt met mij mee verhuist naar verschillende platforms op het internet. Sommige bloggers uit die periode waarmee ik nog contact heb (voornamelijk op Facebook) noemen mij nog steeds “Dop” of “de Kale” in plaats van Jan. Daar heb ik geen probleem mee, het figuurtje werd uiteindelijk een soort van alter ego. Inmiddels is Dop met pensioen, een comeback zit er vooralsnog niet in.

Één van de weinige platen in kleur

En nu verder met opruimen, anders klaar ik de klus niet vandaag 😉 fijne zondag!

Strandstruinen

Foto: VihU

De zee heeft een zekere aantrekkingskracht op mij. Ineens begint het te kriebelen en wordt het weer tijd voor de wandelschoenen. Hoe minder mensen aanwezig hoe prettiger, dus het is goed dat de zomervakantie nog even op zich laat wachten. Dat vergroot de kans op rustig verpozen aan zee.

Dry

Foto: VihU

Januari zit er weer op. Velen hebben deze maand geprobeerd “droog” door te komen. Ik zag op Facebook al de berichten verschijnen van “vrienden” die daar klaar mee waren en de spritualiën al weer driftig aan het inslaan waren om februari “goed” te beginnen. Je kan je afvragen of een droge maand dan überhaupt wel zin heeft. En ergens is het verschil met stoptober een beetje vreemd. In oktober wordt je gestimuleert om blijvend te stoppen met roken. Niet om na een maand niet te hebben gerookt weer doodleuk een sigaret op te steken. Maar als het om alcohol gaat vinden we het kenbaar allemaal, ondanks alle gezondheidsnadelen normaal dat we in februari weer een kratje bier in huis halen. Keuzes, het leven zit er vol mee. Ik heb gerookt als een schoorsteen en gezopen als een tempelier dus ik veroordeel niets. Ieder zijn eigen keuze. De mijne was uiteindelijk om met beide te stoppen. Maar het verschil over hoe wij omgaan met diverse verslavende middelen in dit land blijf ik wel heel vreemd vinden.