Plet Bull

Foto: VihU

Topsport maakt egoïsten. Vraag het de gemiddelde topsporter zelf maar. Degenen die zichzelf eerlijk in de spiegel aan durven kijken zullen het bevestigen. Alles moet wijken voor het doel om ergens het beste in te zijn. Ook al is dat doel totaal onbelangrijk. Wie er het snelste rondjes in een auto kan rijden bijvoorbeeld. In dat geval mag zelfs de natuur ervoor naar de kloten gaan.

Henny Vrienten wist het al; “als je wint, heb je vrienden”. Voordat Verstappen in Formule 1 auto’s stapte waren er een handjevol liefhebbers van autosport in Nederland. En nu hij succesvol is reist er een waar “oranjelegioen” achter hem aan de wereld over. Laten we het maar niet hebben over de CO2-afdruk wat daarvan het resultaat is.

Mensen zijn kenbaar gek op succesvolle grote ego’s. Dat moet dan ook de reden zijn waarom Studio Sport zo goed wordt bekeken. Want laten we eerlijk zijn dat is één grote ego-parade. Zo groot, dat zelfs presentatoren last van hun ego krijgen.  Mart Smeets is daar een “goed” voorbeeld van.

In dat licht bezien is niet alleen topsport een ego-booster. Competitie in het algemeen maakt dat de egoïst in de mens naar boven komt. Het verhaal van de underdog kan echter wel eens mooier zijn dan dat van de winnaar. En imperfectie is in mijn ogen meestal interessanter. In mijn ervaring maakt dat je visie ook breder. Want wie zich beperkt tot de winnaars richt zich op een heel klein clubje mensen, die zich meestal niet van hun mooiste kant laat zien.

e?

Foto: VihU een geplet blikje verslaving

Ik loop een beetje achter hier. Althans, dat dacht ik in eerste instantie. Als je als uitgangspunt neemt om iedere dag iets te plaatsen als je begint met bloggen, dan wel. Maar dat punt heb ik inmiddels achter mij gelaten. Soms maken de broodnodige dagelijkse drukke zaken nu eenmaal dat iedere dag een bijdrage hier niet altijd mogelijk is.

Ondertussen ben ik met het UWV in gesprek geweest en heb een paar stappen kunnen maken richting omscholing. Ik heb aangegeven dat ik iets in de verslavingszorg wil gaan doen, en het UWV staat daar voor open. We zijn er nog niet helemaal, maar het gaat de goede kant op.

Na dat eerste gesprek en kennismaking met mijn persoonlijke begeleidster vroeg zij mij wat mijn bevindingen met het UWV waren tot nu toe en hoe ik het gesprek had ervaren. Daar kon ik gelukkig positief op reageren. Ik gaf haar eerlijk mee dat mij dat 100 procent meeviel, zeker gezien de negatieve berichtgeving over het UWV in de media. De toeslagenaffaire heeft daarin niet bepaald een positieve rol gespeeld. Wat veel mensen echter vergeten is dat dit soort organisaties uitvoerende organen zijn die het beleid uitvoeren wat door het kabinet wordt bepaald. Daar ligt de oorzaak van het reilen en zeilen van dit soort organisaties.

Ik begon mijn begeleidster dan ook te vertellen over mijn vader. Die schoot mij spontaan te binnen tijdens dat gesprek. Ik heb mijzelf altijd gestoord aan ambtenarenmoppen. Mijn vader is zijn hele werkzame leven belastingambtenaar geweest en als ik zag hoe hard hij moest werken vond ik die moppen niet gepast. Zeker niet omdat hij ontzettend veel mensen heeft geholpen in het verleden met hun papieren in tijden dat aangifte doen een zeer lastige zaak was. De belastingdienst is net als het UWV een uitvoerend orgaan waar mensen in het rondte lopen en je proberen te helpen. Ondanks de vaak onlogische regelgeving en bezuinigingen die ze vanuit de politiek voorgeschoteld krijgen doen ze daarvoor evengoed hun best.

Met dat besef realiseerde ik mij dat die ouwe man van mij veel meer mensen geholpen heeft dan ikzelf tijdens mijn grafische loopbaan. Daar mag hij trots op zijn, ik ben dat in ieder geval wel op hem. Hopelijk gaat het met mijn omscholing de goede kant op. Dan kan ik in mijn laatste werkzame jaren ook nog wat mensen helpen hun verslaving onder controle te krijgen. Doe ik voor een paar jaar ook nog iets nuttigs. Want drukwerk gaat het niet meer worden. Ik houd u beste lezer, op de hoogte van de ontwikkelingen. En ondertussen ga ik het prijsniveau van schooltassen eens bekijken, want daar ben ik alweer een tijdje uit.

Nu

Foto: VihU

Je moet in het nu leven! Je hoort en leest het steeds vaker. Het “nu” omarmen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Kwamen we deze constatering eerst in diverse spirituele stromingen tegen, heeft het inmiddels zijn weg gevonden naar de psychologie en de algemene beleving van de dag. Het zou zomaar kunnen dat je dit advies inmiddels in de Libelle tegenkomt bij wijze van spreken.

Het wordt wel wat lastig als het “nu” je om de oren slaat met actuele zaken waar je niet zo vrolijk van wordt. En dat zijn er nogal wat. De medemens zorgt daar ruimschoots voor. Dan is in het nu leven niet meer genoeg. In dat geval is het ook noodzakelijk om je te focussen op de positieve kant van het leven. En dan blijven er vaak maar kleine dingetjes over.

Een zekere nonchalance helpt hier goed bij is inmiddels mijn ervaring. Haal eens wat vaker je schouders op als er wat gebeurd en denk “fuck it”. Maak de problemen van een ander niet de jouwe. Dat is ook een welgemeend advies. Want ga eens bij jezelf na, hoe vaak gebeurd dat wel niet? Je kan ook te betrokken zijn en al de ellende van anderen op je nek halen. Zelf schiet je daar niets mee op.

Goed, het lukt ondanks alle afleiding steeds beter in dat nu. Teveel in het verleden is niet goed, daar verander je toch niets meer aan. En teveel in de toekomst is ook niet goed, dat wordt dan een pad vol beren. Laat ik u achter met een toepasselijk muziekje, kijk uit het is een stevige. De titel zegt genoeg, mocht u de muziek niet helemaal kunnen waarderen.

Say fuck it

Een leeftijdsbeperking? Mijn hemel, focus op het positieve!

Druk,druk,druk

Foto: VihU

Ik mag dan werkeloos zijn, maar ik heb het retedruk. Het UWV laat je sowieso niet met rust. Sollicitatiekranten die je moet doorspitten, webinars die je moet volgen en dan heb je ook nog te maken met de sollicitatieplicht. Omdat dit allemaal digitaal gebeurd heb ik ieder geval geen moeite om uit te leggen waarom drukkerijen failliet gaan in deze tijden in mijn aankomende gesprek. Vrijdag aanstaande moet ik langs komen bij het UWV in Haarlem. Dat gesprek is het eerste wat niet digitaal zal plaats vinden. In ieder geval gaat er vrijwel geen dag voorbij zonder dat er een bericht in mijn brievenbus binnen komt. Die brievenbus is, u raadt het al beste lezer, uiteraard ook digitaal. Naast het UWV lagen er nog allerlei praktische klussen in en om het huis. Van die klussen die eigenlijk al te lang waren blijven liggen. En het huishouden zelf blijft ook gewoon doordraaien nietwaar? Wie met andere woorden denkt dat werkelozen allemaal lekker achterover zitten heeft het mis. Deze werkeloze heeft namelijk eigenlijk geen tijd om werkeloos te zijn. Laat dat duidelijk zijn.

Slechte raadgeving

Foto: VihU

Door mijn werkloze situatie ben ik in staat het nieuws iets intensiever te volgen en ben tot de conclusie gekomen dat een slechte raadgever daar veel invloed op heeft. Angst speelt zonder meer een hoofdrol in de berichtgeving. Natuurlijk, het zijn bizarre tijden. Oorlog, honger, genocide en dichter bij huis de situatie in Nederland waar we de puinhopen na jarenlang Rutteriaans beleid voorlopig nog niet opgeruimd zullen krijgen (als dat überhaupt al gaat lukken) kweken uiteraard een perfecte voedingsbodem voor angst. Evengoed is en blijft dat een slechte raadgever. Mijn advies is concentratie op het kleine. Laat die grote ellende even links liggen en laat je oog eens vallen op het kleine, vooral in de natuur. Er staat weer van alles in knop en op het punt te gaan bloeien. Er is gelukkig nog veel moois in je omgeving te zien, als je er maar oog voor hebt. Mijn ervaring is dat die mooie kleine wondertjes een goede tegenpool zijn voor die grote angstige situaties. Fijne dag vandaag, geniet er van.