Onze nieuwe bewakingscamera, voornamelijk aangeschaft om meneer van Rooijen een beetje in de gaten te kunnen houden tijdens onze afwezigheid, toont bij de testopstelling al opvallende beelden.
De aanwezigheid van deze oude keukendief verklaart in ieder geval de mysterieuze verplaatsing van sommige voorwerpen waar wij zo af en toe mee te maken hebben in huize Eikenstraat.
Kop van de haven, bij het zeegat van Velsen/IJmuiden. Daar is het goed vis eten. Deze foto’s zijn van gisteren, het weer toont iets anders vandaag. Evenals het weerbericht, code oranje is afgegeven door het KNMI voor vanavond. Maar, zoals altijd hier aan de kust, zien is geloven.
En neem het strand daar ook maar in mee, niets opgooien s.v.p.
De voorraad moet kenbaar weer op peil worden gebracht na gisteravond.
Met een bonzend hoofd en een zeemleren tong werd hij wakker. Mijn hemel wat een feest was het geweest gisteravond, maar ja, het gebeurt dan ook niet vaak dat je een halve finale bereikt. Langzaam drong het tot hem door dat hij wel het nodige had uit te leggen vandaag. Die rekening in het café bijvoorbeeld. De lat zou even moeten wachten tot volgende maand, als hij weer salaris had gevangen kwam dat wel goed.
Gelukkig kon hij het goed vinden met de buren. Hij had de auto gisteravond niet meer uit hun voortuin vandaan gekregen. Ze vonden het niet nodig de politie te bellen, dat was wel een gelukje geweest. Nou ja, de buren hadden zelf ook een aardige slok op. Hopelijk leefden de koikarpers nog anders was het wel een heel dure parkeerplaats geworden. En waarschijnlijk had de buurman niet gezien dat hij uitgebreid aan de billen van buurvrouw had gezeten. Anders kon het evengoed nog een lastig gesprek worden.
Hij stond op en begon enigszins wankelend naar huis te lopen. De alcohol was zijn lijf nog niet helemaal uit. Hij zou zweren dat de laatste symptomen nog zijn tenen uit aan het walmen waren. Zo’n bushalte slaapt ook niet bepaald prettig, bedacht hij zichzelf wrijvend over zijn stramme spieren. Ondertussen vroeg hij zichzelf af waar zijn eigen Snollebolleke zou zijn gebleven. Na de hospartij op het Marktplein had hij haar niet meer gezien, ze was in de mensenmassa verdwenen. Zij naar links, hij naar rechts, zoiets.
Ze dook wel weer op. Eerst maar eens douchen en naar het ziekenhuis op bezoek bij zijn beste vriend. Die kon na gisteravond door dat illegale vuurwerk helaas niet meer dan drie bier bestellen met zijn rechterhand. Niet meer te herstellen, dat was best sneu. Misschien moesten ze het met de halve finale iets rustiger aan doen. Anders kon het zomaar gebeuren dat ze de finale niet zouden halen met elkaar. Hij begon al te glimlachen bij het idee wat dat niet voor knalfeest zou moeten worden.
De zon zakt langzaam naar de horizon. Het einde van een perfecte dag is in zicht. Op het volle terras van de beachclub wordt links en rechts nog steeds drinken besteld. Het is zo’n lome namiddag na een drukke zomerdag. Het wordt al iets rustiger want de jonge gezinnetjes verdwijnen één voor één richting huis. De kleintjes moeten hoognodig naar bed. De verfijnde keukengeuren van de tropische menukaart komen in een zweem voorbij. Warm zand kriebelt tussen je tenen als je het strand nog even oploopt. De zon straalt over je huid, de laatste stralen van deze mooie dag. En dan het zachte, warme gevoel door het plastic zakje heen als je de drol van je hond moet oprapen, onbetaalbaar!
Sommige gevonden boodschappenlijstjes zijn lastig te ontcijferen. Wat de relatie tussen badkamerspul en hoestdrank is vind ik ook nogal raadselachtig.
De trein rook naar volle afvalbakken en zweet van dagenlang gebruik door rusteloze reizigers. De typisch ranzige treingeur die iedere abonnementhouder kent. Inmiddels trok zij zichzelf niets meer aan van dat smerige gevoel. Ze zou direct onder de douche stappen na deze reis, voor nu moest ze dan maar even plakkerig zijn. Zolang ze het toilet niet hoefde te gebruiken viel het allemaal nog wel mee.
De meeste reizigers waren uitgestapt in Uitgeest om over te stappen of om naar huis te gaan. De laatste grote schifting zou zo in Alkmaar volgen. Daarna, bij de haltes in het niemandsland tussen Alkmaar en Den Helder was het nog maar een enkeling die in of uit zou stappen. Haar reis zou niet lang meer duren.
De laatste halte was die in Den Helder. Als ze niet treuzelde kon ze de laatste pont naar de overkant lopend halen. Dan hoefde ze niet met de bus. De gedachte aan de koffie verkeerd die ze in het cafetaria op het bovendek zou halen deed haar nu al glimlachen. Alleen het Marsdiep hoefde ze dan nog over te steken om het vaste land met al haar drukke gedoe achter zich te laten.
Even een paar weken rust, strand en zee. De stress was voor de toeristen die vonden dat ze nog van alles moesten in hun vakantie. Die van haar zou ze achter laten bij de laatste halte. Voor de “gelukkige vinder”, gratis en voor niets.
In Laren
Vluchtstrook in het Universum 