Deze kwam ik vanochtend tegen tijdens een wandeling in Beverwijk. Ik weet het niet, maar ik zou dit bord persoonlijk toch iets anders vormgeven. Wat mij betreft is dit meer een verkeerd bord dan een verkeersbord. Maar, wellicht overdrijf ik dan een beetje?
Voordeel van vlak bij de kust wonen, nog even naar het strand rijden na het eten voor een korte wandeling.
Ik zit binnen want het is mij te heet. Maar mocht u wel naar buiten gaan beste lezer, blijf smeren! Uw huid met zonnebrandcreme bedoel ik dan. Uw keel mag ook, als u slim bent doet u dat alcoholvrij. Maar dat is verder geheel aan uzelf om te bepalen.
De aardbeienslof van Leek is een begrip in Beverwijk en een klein beetje in de omstreken. Net als de aardbeien. Beverwijkers worden dan ook wel “aardbeien” genoemd. Vandaag hebben we deze traktatie in huis gehaald omdat de dame des huizes jarig is. Helaas zit ze ook in de lappenmand. Maar gelukkig niet zodanig dat een stukje van deze slof niet zal smaken.
Naast het feit dat Leek een uitstekende patisserie is, zijn zij ook nog eens heel vindingrijk en hebben met regelmaat ludieke akties. Zo kon je er ooit sparen voor de winkel van Leek uitgevoerd in Lego. Dit keer kreeg ik een kraskaart. Van die dingen die je niet verwacht van zo’n taartenbakker.
In ieder geval feliciteer ik vandaag mijn eigen gouden aardbeitje Monique. Helemaal vanuit de vluchtstrook omdat ze heel wat taalfoutjes uit mijn schrijverij filtert.
Sommige strandtenthouders hebben de hoop op een zomer al opgegeven en de strandstoelen in de container gegooid. Hopelijk is dat een goede beslissing. Wat mij betreft blijft het zoals het is, prima zomerweer tot nu toe.
“Klote markt” ging het door zijn hoofd. “Iedere week weer die klote markt. En wie kon er weer de tassen sjouwen? Juist! Zelf zou ze dat niet doen natuurlijk, daar voelde mevrouw zich te goed voor. Als ze nou nog nuttige dingen kocht, maar nee, tassen vol met troep waren het iedere keer. En ondertussen maar naar dat oeverloze getetter moeten luisteren. Houd toch je kop als je niets te zeggen hebt. Woensdag marteldag, iedere week weer een drama”.
Gelukkig zat hij inmiddels aan de sloot. Thuis stond immers altijd zijn trouwe hengeltje te wachten, zijn enige houvast op deze ellendige dag. Hij zuchtte nog eens diep en pakte zijn pakje halfzware van Nelle. Een tevreden roker is geen onruststoker bedacht hij zich. Nog zes dagen, dan was het weer zover, maar nu was er gelukkig alleen even het water, zijn hengel en een peukie.
Ik was vanochtend even kort in Wormerveer en had een kwartiertje over om langs de Zaanbocht te lopen. Aan de kant van Wormer staan deze oude pakhuizen. Inmiddels zitten daar appartementen in. Bij de verbouwing hebben ze de gevels intact gehouden. Gelukkig maar, want dat blijft een fraai gezicht. Door het tegenlicht komt de foto hierboven wat dreigend over. Dat viel wel mee, het weer was wat wisselvallig en bewolkt.
Vluchtstrook in het Universum 