
God hoort haar brommen; snotverdrie, die kloterige nieuwigheden, kan je niet eens kleingeld in gooien en ik heb m’n leesbril ook niet mee…

God hoort haar brommen; snotverdrie, die kloterige nieuwigheden, kan je niet eens kleingeld in gooien en ik heb m’n leesbril ook niet mee…

Vroeg in de ochtend, op de pier, zie je nog eens wat binnenlopen, pardon, varen.

Ondertussen zit iemand in Beverwijk niet echt op zijn of haar gemak op dit balkonnetje. Of ze zijn met de bouw een paar pilaren vergeten, dat kan ook nog.

Ik vond vanochtend een onderbroek op het strand. Paste niet, wel een beetje jammer. De zonne- en duikbril die ik ook had gevonden heb ik wel meegenomen.






De laatste dagen is het mij opgevallen dat ik overal winkelwagentjes tegenkom tijdens mijn ochtendwandelingen. Voor de gebruiker waarschijnlijk een gemakkelijk en goedkoop transportmiddel. Het kost je hooguit een euro. Dat zal dan ook de reden zijn dat ze overal worden achtergelaten, als je er vijf euro in moet duwen voor gebruik zullen ze wel worden terug gebracht. Het lijkt mij een kleine moeite ze even terug te brengen na gebruik, maar dat gaat kenbaar niet voor een ieder op. Tijd voor een vrolijke collage. Fijne zondag beste lezer.


Kom maar op met dat regenwater.

“Zullen we een loveseat doen?” vroeg mijn vrouw toen ze kaartjes voor een film aan het reserveren was. “Doe maar, dat is gezellig zitten”, was mijn antwoord. Ik ben niet zo’n voorstander van de bioscoop. Het gekraak en geslurp van de ingeslagen consumpties is voor mij namelijk een bron van irritatie. Samen met het gehannes op mobieltjes en andere filmonterende activiteiten tijdens de vertoning gaat dat ten koste van mijn concentratievermogen. Genieten van een film wordt daardoor voor mij vrijwel onmogelijk in zo’n zaal. Tegen beter weten in wou ik het wel weer eens proberen.
We zaten met dertien personen in de bioscoopzaal. Voor ons drie personen die vrijwel geruisloos popcorn zaten te eten. Dat kan dus wel degelijk zonder geluid dacht ik nog bij mijzelf, dat is prettig. Ik begrijp het niet zo dat iemand eerst tien rondjes met zijn of haar hand in zo’n kartonnen bak moet graaien voordat ze iets eetbaars te pakken krijgen.
Toen het licht uitging bleek onze buurman aan de rechterkant een horloge te bezitten dat zoveel licht gaf dat hij ermee op een vuurtoren kon gaan staan. Die was goed voor een paar lasogen.
Links had een jong stel, ook in een loveseat, een dekentje meegenomen. Daar bewoog van alles onder. Ik kon ze niet op een hoogtepunt betrappen maar toen de buurvrouw boven op de buurman zijn schoot ging zitten was ik met de linkerkant ook wel klaar.
De loveseat is door de erotische smakgeluiden op de zwarte lijst beland tussen popcorn, chips en rietjes in drankjes. Ik denk dat we de volgende film maar weer gewoon thuis gaan kijken, op onze eigen lovecouch.


Nou begrijp ik waarom een uitvaart zoveel moet kosten tegenwoordig. En dan hebben we het ook nog eens over een aanbieding. De cake wordt duur betaald.