Deze post is voor Marleen, die in december al aangaf benieuwd te zijn naar het resultaat van mijn project voodoo-pop. Maar als ik toch bezig ben mogen andere lezers uiteraard ook meekijken en lezen.
Het project heeft even stilgelegen vanwege de staaroperaties maar heb ik inmiddels weer opgepakt en min of meer afgerond.
Haarimplantaten
Dus de afgelopen dagen ben ik bezig geweest met haarimplantaten en oogoperaties. Deze dame gaat gezelschap krijgen van twee andere exemplaren, daar ben ik nog even mee bezig.
Resultaat van de oogoperaties
Dit exemplaar gaat een rol spelen in het verhaal wat ik aan het schrijven ben. Eigenlijk is het dus een fotomodel. Ik wil niets uit AI halen, zelf maken is veel leuker.
Niet naar het nieuws kijken is behoorlijk goed voor je gemoedstoestand. Tenminste, bij mij wel, ik denk dat ik dit nog een paar dagen ga volhouden, dat lijkt mij een goed plan.
Ffffffflop! En weg is het feuilleton. Verdwenen in het zwarte gat. Nee ik stop er niet mee, ik ga het anders publiceren. Zo heb je tijden niets, en zo klotst de creativiteit tegen de plinten op in zulke grote hoeveelheden dat ik mij er even geen raad mee weet. Inmiddels ben ik er achter dat niet alles geschikt is voor digitale publicatie en ben ik achter de schermen bezig op papier. En inmiddels heb ik besloten dat het verhaal daar verder zal gaan, op papier. Als onderdeel van een magazine, de eerste uitgave is in ontwikkeling. De vluchtstrook gaat zich dus ontwikkelen tot een digitale en papieren tak. En hoewel het hier dus iets rustiger was de laatste tijd heb ik alles behalve stil gezeten, integendeel.
Tijd voor een plaspauze hier op de vluchtstrook. Dus hup, het tankstation in. Want na mijn tweede oogoperatie tegen staar deze week zal ik tijdelijk behoorlijk beperkt zijn in mijn zicht. De nieuwe lenzen sluiten namelijk niet aan bij de oude glazen in mijn bril en nieuwe glazen kan ik pas over zes weken bestellen.
Ik ben dus even gehandicapt de komende tijd en hoop dat ik het toilet in het tankstation netjes houd met dat wazige zicht. Ik zal hier beperkt aanwezig zijn en waarschijnlijk wel lezen maar weinig reageren.
Pak ondertussen een bak koffie, een fruitsapje of een te lang warm gehouden saucijsenbroodje beste lezer, er gaat vanzelf weer vaart in komen hier, u bent nog niet van mij af.
Aangezien sport alles met politiek en competitie heeft te maken, twee aspecten in het leven waarvoor ik een grote allergie heb ontwikkeld, kijk ik maar met mondjesmaat naar de Olympische Winterspelen.
Ik heb mij de laatste dagen verbaast over de racistische uitlatingen door mensen waarvan ik dat niet had verwacht. En dat alleen maar omdat een Chinees een foutje heeft gemaakt en tegen een Nederlander is aangereden op de schaats. Sport maakt kenbaar dat mensen zo hoog in hun emotie komen te zitten dat bij een teleurstelling heel donkere nare kantjes naar boven komen. Vreemde verschijnselen.
Wat ook vreemd is, rodelen voor dubbels! Althans, dat is mijn bescheiden mening. Je gaat dus met z’n twee op een slee liggen, de één bovenop de ander, om met zo ongeveer 120 kilometer per uur een baan af te glijden. Waar ik wel om kan lachen, die onderste doet dus niets! Degene die bovenop ligt, stuurt, remt, kortom bepaald alles en die onderste glijd dus alleen maar mee voor de, ja waarvoor eigenlijk? Voor de lol? Geen idee, maar die mag dus verder niets doen.
Nou zat ik mij te bedenken, als die bovenste in ene een puntje voelt van achteren, dan is er toch wat in beweging gekomen daar onder. Kan gebeuren in zo’n intieme positie nietwaar? Misschien is dat wel de reden waarom de bovenste “piloten” zo vaak willen wisselen van onderste partner (dat schijnt werkelijk zo te zijn!). Maar misschien moeten we daar zelf niet zo’n punt van maken, afwisseling van spijs etcetera, u begrijpt.
Rare jongens die wintersporters, wie verzint er in hemelsnaam zoiets? Is dat gebeurd na een paar gluhwein? “Kom op hè? We gaan op elkaar liggen en de baan af, lachen man!”. Vreemd volk. Ik wens u nog een prettige vrijdag beste lezer, met wat vlagen van Spelen en voor straks een prettig weekend.
