Zo, die is verstuurd! Mijn motivatie voor de door mij gekozen nummer 1 dit jaar is een steun in de rug voor mijn dochter, Sam Bettens, en iedereen in de LHBTI beweging die het nodig heeft. In deze steeds harder wordende maatschappij blijkt het helaas nog steeds nodig te zijn hier aandacht voor te vragen. Geloof (Believe!) in jezelf en weet dat je niet alleen staat. Volgens mij is dit een goed begin van december.
Goedemorgen beste lezer. Daar gaan we weer. Even ontbijten en dan het verkeer in naar het werk. Ik heb de snelweg niet nodig. Waar ik zijn moet in de Zaanstreek ligt tussen de A8 en de A9. Als er echter iets gebeurd op één van die snelwegen, een pechgevalletje bijvoorbeeld, dan gebruiken de snelweggebruikers massaal het stukje provinciale weg waar ik dan weer op rijd om van de ene naar de andere snelweg te komen. Geloof mij, er gebeurd nog al eens wat op die snelwegen. Sta je in de file op een stukkie provinciale weg. Je kan jezelf er druk om maken maar dat heeft niet zoveel zin. Als ik de verkeersinformatie beluister op de radio lijkt de randstad iedere ochtend één groot verkeersinfarct. Het is dat de openbaar vervoersverbinding tussen Beverwijk en Wormerveer dermate beroerd is dat ik op de auto ben aangewezen, anders wist ik het wel.
Ronduit dubbelzinnig en nogal gewaagd in deze tijden. Ik heb geen zin om mij af te vragen of dit wel of niet kan, het laat mij wel glimlachen.
Het is weer zover. Ruben wou niet naar buiten, die ligt rechts van mij te snurken in zijn mandje. Ik ben een werkloze nachtportier. Tot nu tenminste, het is 01:58 uur. Het kan zomaar zijn dat er straks van mijn diensten gebruik wordt gemaakt. Links van mij bewaakt een nachtkabouter mijn “wappie”; 50% wortelsap met 50% appelsap en daarbij heb ik mijzelf vannacht getracteerd op een flinke scheut Gimber. Dat maakt deze mocktail extra lekker.
Na de eerder geplaatste post “nachtportier” heb ik eens wat lopen zoeken op internet en kwam een interessant artikel tegen van de nachtcorrespondent. Nachtvolk blijkt zeer kleurrijk te zijn, en bovendien omvangrijk. Over het stuk wat de Fransen “dorveille” noemen had ik al eerder gelezen. In de antroposofie wordt daar op dezelfde wijze over geschreven, het gebied waar droom en realiteit elkaar kruizen en scheidingslijnen dun worden. Hans Stolp heb ik er in één van zijn lezingen ook over horen spreken. De moeite waard om eens wat meer in te verdiepen.
Rond deze tijd moet je er echter voor waken niet teveel te piekeren. Dat is namelijk een slechte reden om je slaap te onderbreken. Helemaal als je slaap daardoor niet meer terug wil komen. Daarom ga ik nog even mediteren en probeer zo nog wat slaap te pakken. Wij zien elkaar weer in de ochtend beste lezer, maak er nog een fijne nacht van.
Gisteren hoorde ik een spotje op de radio van de Partij voor de Dieren. Het begon met “de wereld staat in de fik” en verder dat het nog te blussen zou zijn enzo. In tegenstelling tot deze politieke partij denkt een plakkert kenbaar dat masturbatie hiervoor de oplossing is gezien de sticker die hij of zij verspreid. Dat is een vreemde denkwijze. Net zo vreemd als de denkwijze van alle politici wat mij betreft. Ik ben niet geschikt voor politiek. Ik kan niet zoveel met mensen die het ene zeggen en het andere doen. Het debat op tv van gisteravond heb ik dan ook na 5 minuten uitgezet. Bron van grote irritatie. Met name over de partijen die de grote problemen in dit land hebben veroorzaakt en daarvoor de verantwoordelijkheid nu weg staan te lachen. Ik twijfel nog steeds of ik überhaupt wel ga stemmen. Maar mocht u de gang naar het stembureau maken vandaag, dan wens ik u veel wijsheid. Meer dan degenen in Den Haag waar u op stemt. De praktijk wijst helaas uit dat het geen grote opgave is.
Jengelende peuters, inconsequente ouders, alles goed vindende opa’s, zoekende toeristen, oma’s met wandelstokken, onlogische plekken voor de dingen die jij net nodig hebt, schreeuwende tieners, apatische koptelefoondragers, in de weglopende snelwandelaars, haastige kopers, bedelende kleuters, volle karren, ongeduldig winkelpersoneel, dan is het toch een hele prestatie om zonder hoofdpijn Ikea uit te lopen. Dat hebben we weer overleefd.
Soms kom je terecht bij een blogger om jezelf af te vragen waarom deze niet meer lezers trekt. Jan Koet is zo’n blogger. Ik kom bij hem goed onderbouwde maar niet te zwaar lezende stukken tegen die ik met plezier lees. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we veel raakvlakken hebben in interesse. Zijn laatste post waarin geloof, hoop en liefde langs komen was er ook weer zo één. Deze drie staan samen met wijsheid op mijn arm. Vier van de zeven deugden, vormgegeven door Roel Smit. Nou heb ik niet veel volgers en lezers hier, maar bij deze wil ik toch een beetje aandacht geven aan de werelden van Jan… en alleman, de moeite waard voor een bezoekje. Dus Jan, deze is voor jou.
Goedemorgen, nieuwe dag, nieuwe kansen, maak het een mooie.
Voor vandaag dan, morgen wacht een nieuwe dag, voor nu wens ik u een fijne nachtrust.
We hebben de SM letter links laten liggen maar wel net de Crompouce getest. Het moest er toch maar eens van komen. Best lekker, maar ook dermate groot dat je het een lunch kan noemen. En dat maakt dat ik er voorlopig weer even klaar mee ben. Tenminste, zo denk ik er nu over. Als ik morgenochtend koffie zet kan dat weer anders zijn.
Vluchtstrook in het Universum 