Kerstvakantiegevoel

Foto: VihU

Ruben heeft het kerstvakantiegevoel te pakken, en geef hem eens ongelijk. Rustig aan, even bijkomen van de verbouwing en alle hectiek van het afgelopen jaar. Afkloppen, tot nu toe is het hier redelijk rustig met vuurwerk. Het is er wel, maar vooralsnog niet zo erg als in voorgaande jaren. Wat Ruben betreft houden we dat ook zo.

Kerstfuckje

Foto: VihU

Twijfelend stond zij te kijken bij de kerststukjes. Ze moest nog iets regelen voor tante Lydia. Die met die teddybeer was te kinderachtig. Lydia had sowieso niets met kinderen. Sterker nog, ze had een uitgesproken hekel aan haar neefjes en nichtjes en kneep ze stiekem als de ouders het niet zagen. Dat grote stuk in die vaas was te duur. Het mocht niet teveel geld kosten. Lydia gaf zelf ook geen geld uit aan haar familie. Ze nam graag in ontvangst maar gaf nooit iets weg, de oude vrek. Hmm, het kon nog wel eens lastig worden. Die met de dennetakken was te mooi. Dat verdiende het chagrijnige kreng niet. Vervolgens viel haar oog op een wanstaltig stuk met goedkope plastic ballen. Het zag er uit alsof het bij een smerig tankstation vandaan kwam waar het weggestopt was tussen verlepte bossen chrysanten in foute plastic folie. “Doet u deze maar” zei ze glimlachend terwijl ze het stuk op de toonbank plaatste. “Is het een cadeau mevrouw?” Ze keek nog eens naar het kerststukje, dat deed pijn aan haar ogen. “Nee, pak maar niet in”. Met een voldane glimlach liep ze de supermarkt uit, blij dat ze geslaagd was, fuck Lydia en fuck kerststukjes.

Survival

Foto: VihU

De buurtsuper is nu al een kwestie van overleven. Weet ik ook weer waarom ik vooral s’ochtends vroeg boodschappen doe en niet rond het middaguur. Maar ja, ik wou een keer uitslapen op mijn vrije vrijdag. Ik heb in ieder geval het avondeten tussen de zenuwachtige kerstshoppers vandaan weten te peuteren. Ellenlange boodschappenlijsten zeulen ze met zich mee. Ik moet wel zeggen dat zo’n AK-45 (geleend van Heinrich) in het kinderzitje van je boodschappenkar wonderen doet, ik kreeg gewoon vrij baan!

Foto: VihU

Malleballe

Foto: VihU

Ligt het aan mij? Of worden kerstballen steeds uitbundiger en (s)exotischer in vormgeving? Je kan het zo gek niet bedenken of je kan het in je boom hangen tegenwoordig. De Hema verkoopt zelfs kerstballen in de vorm van een vibrator. Anderen gaan iets moderner met de satisfyer. En wat dacht u van de piemelpiek? Met recht een toppertje! Dat wordt een kerstfeest vol hoogtepunten. Maar je kan natuurlijk ook gewoon een frikandelletje speciaal doen. Of anders een kroket. Of je teckel in de boom hangen. Of kauwgombellenblazendekabouters. Ik kan er niet meer tegen beste lezer. Ik moet er bijna van huilen. De keuzestress wordt mij teveel. Ik sodemieter direct de kerstboom het raam uit en ga subiet Heinrich Steuerknüppel bellen voor een consult, want zo gaat het niet langer.

Slogan

Screenshot: VihU

25 november plaatste ik hier een foto gemaakt door mijn dochter Emma in Castricum. Als u even de moeite neemt terug te scrollen komt u deze tegen. Die foto blijkt nu met een vooruitziende blik te zijn gemaakt. De zaak waarvan de foto is genomen is dit jaar verkozen tot bedrijf met de slechtste reclame slogan. Het schijnt dat de eigenaars erg blij waren met dit resultaat. Zoals ze in de reclame wel eens willen zeggen; “slechte reclame is ook reclame”. Ik denk niet dat ze er bij Tuuttuut minder fietsen door zullen verhuren.

Stoelendans in medialand

Screenshot Google: VihU

Wie het nieuws over media een beetje volgt kan het niet ontgaan zijn dat er een gigantische stoelendans plaats vindt op zowel tv als radio. Als radioliefhebber volg ik onder andere de websites Radiowereld en Radiofreak. Op de eerst genoemde las ik gisteren het nieuws dat Caroline Brouwer in het nieuwe jaar voorlopig niet te horen is op de radio. Voor een maandje of drie. De niet onbelangrijke sidekick van Rob Stenders is aan de kant geschoven. Want beste lezer, u gelooft toch zeker zelf niet dat zij vrijwillig drie maanden met vakantie gaat? Sinds de overname van Veronica door het Belgische Mediahuis gaat de bezem door Veronica. De blijvende teleurstellende luistercijfers moeten namelijk omhoog en de nieuwe eigenaar heeft de nuchtere conclusie getrokken dat dit niet met het oude management gaat lukken. Ik ga persoonlijk Caroline niet echt missen op de radio want ik vind haar toegevoegde waarde naast Rob Stenders niet erg groot. Het zal mij benieuwen of zij hem gaat volgen naar NPO2.

Want ook bij de NPO is de stoelendans niet voorbij gegaan. De zak met onze belastingcenten waar de riante salarissen uit betaald moeten worden is natuurlijk beperkt. Dus het is nog maar de vraag of het salaris van Caroline daar nog bijpast? En dan is dit alleen nog maar Veronica, het is bij alle zenders een heel geschuif met stoelen.

Als het om radio gaat kan ik u trouwens de weblog van Patrick Kicken aanbevelen. Op Spreekbuis geeft hij zijn ongezouten mening waarbij hij absoluut geen blad voor de mond neemt. Ik ben het niet altijd met hem eens maar zijn rauwe manier van schrijven is een verademing tussen alle politiek correcte berichtgeving.

In de wereld van televisie worden we ondertussen in ene geconfronteerd met een overname van RTL door DPG. Net als Mediahuis een Belgische partij. Met een glimlach heb ik het zeer positieve commentaar van de RTL directie in het journaal op deze overname vernomen. Ik ken namelijk iemand die werkzaam is bij de tak van tijdschriften bij DPG. Toen Sanoma werd overgenomen door DPG heeft deze op alle sleutelposities van het management nieuwe personen neergezet en de workflow aangepast. Dat hoeft uiteraard geen achteruitgang te zijn. Maar de lachende conclusie van de huidige directie in het nieuws dat deze overname geen gevolgen zal hebben voor de bestaande organisatie is een illusie. Dat kan ik u nu al voorspellen. Het is de standaard kretologie van een directie die geen onrust in zijn huidige organisatie wil veroorzaken.

Welke kant de ontwikkelingen bij de publieke omroep op televisie op gaan is nog even onduidelijk. Maar slechter dan het was is al haast niet mogelijk.

In ieder geval, als je een beetje interesse hebt in het nieuws van medialand hoef je jezelf vooralsnog niet te vervelen. Het lijkt er op dat de ontwikkelingen ons in het nieuwe jaar gaan volgen.

Screenshot Google: VihU

Markt in Heemskerk

Foto: VihU

Ruim een jaar geleden heb ik besloten dat het genoeg was met 5 werkdagen in de week. En sinds die tijd kan ik iedere “full timer” aanbevelen terug te gaan naar 4 werkdagen. Ik ga zelf in ieder geval voor geen goud terug naar full time werken. Meer tijd voor jezelf overhouden is erg prettig. Zo kan je op vrijdag nog eens de markt in Heemskerk bezoeken! Ik ga daar niet iedere week naartoe maar vanochtend heb ik deze markt weer eens bezocht. De kooplui hadden hun best gedaan om met lichtjes de boel een gezellige sfeer te geven en dat is ze goed gelukt. Het centrum van Heemskerk is sowieso een stuk gezelliger dan dat van Beverwijk, dus is het maar goed dat Heemskerk lekker dichtbij is.

Foto’s: VihU

Het Grafische

Foto: VihU

Alles verandert, en misschien is dat maar goed ook, ik weet het niet. Verandering houdt je niet tegen. De grafische industrie waarin ik werkzaam ben is in de loop van de tijd ook nogal aan verandering onderhevig geweest. Digitalisering heeft sommige beroepsgroepen geheel laten verdwijnen. Drukkerijen die de ontwikkelingen niet konden bijbenen zijn van het toneel verdwenen. Maar de vraag naar drukwerk is door automatisering ook veel minder geworden waardoor het aantal drukkerijen flink is afgenomen.

Ondertussen val ook ik zo’n beetje in een beroepsgroep die langzaam aan het uitsterven is. Grafisch geschoold administratief personeel komt tegenwoordig namelijk niet meer van de scholen af. Voor jongeren is mijn vak niet meer aantrekkelijk. En als ik daar even over nadenk begrijp ik dat wel. Mijzelf afvragend of ik mijn pensioen ga halen in deze industrie waggel ik ondertussen als een soort dinosaurus iedere werkdag tussen de stapels papier in het rond. Geef mij geen E-reader met Kerstmis, ik prefereer nog altijd een goed gedrukt boek. Met de tekst het liefst gezet in loden lettertjes.

Filmpje drukpers: VihU