Kanttekeningen – Pagina 41 – Vluchtstrook in het Universum

Herb’s slagroom hoes

Deze mevrouw had overduidelijk zeer veel zin in slagroom. Platenhoezen die volgens de huidige woke-regels niet meer mogen. Volgens mij kunnen we daar een weblog op zich mee vullen. Geen idee of de bovenstaande platenhoes door de beugel kan. Er is geen tepel te zien dus volgens mij kan het wel, maar beste lezer, kijk uit want suggestie “an sich” kan je ook het nodige commentaar opleveren.

Over tepels gesproken, ik kon gisteren in het Frans Hals museum in Haarlem wel lachen om de uitleg bij een schilderij met een afbeelding uit de Griekse mythologie. Daar stond heel droog bij geschreven dat wij als kijkers niet moesten denken dat al die schilders in deze mythologie waren geïnteresseerd, maar dat deze vaak werd gebruikt als excuus om half naakte vrouwen te kunnen schilderen. U ziet, moraalridders zijn van alle tijden, net als de liefhebbers van vrouwelijk schoon.

Museum hattrick Haarlem

Omdat ik momenteel in de gelegenheid ben om door de week musea te bezoeken, hebben we er gisteren in Haarlem drie bezocht. Zo haal je die museum jaarkaart er wel uit. Het was overal heerlijk rustig. Het fijne van deze musea is ook nog eens dat ze vrij dicht bij elkaar liggen in het centrum van de stad.

Gunstig, want in de weekeinden kan je er vaak over de hoofden lopen. In het Verwey museum tref je een aardig stuk aan over de geschiedenis van Haarlem. Er hingen wat weinig schilderijen van Verwey zelf, dat viel tegen. In het Teylers museum vind ik zelf de afdeling met oude wetenschappelijke instrumenten heel leuk. Het prachtige gebouw zelf is trouwens al een bezoek waard.

Voor oude meesters kan je terecht in het Frans Hals museum. Daar viel ons op dat bezoekers met audio begeleiding heel erg zenuwachtig worden voor schilderijen omdat ze geen detail willen missen. Met zo’n speakertje aan hun oor staan ze als vlooien heen en weer te bewegen voor het doek. Vermakelijk die zelf opgelegde nerveusiteit. Wij laten de audio in musea liever voor wat hij is. Wellicht missen we wat details, de nerveusiteit in ieder geval niet.

Scheefeningen

De boulevard van Scheveningen is s’avonds erg leuk om over te wandelen. Lichtjes, vuurtjes, terrassen, verdwaalde toeristen. Nou is het nog geen hoogseizoen als het om toerisme gaat, maar het was er evengoed redelijk druk. Evengoed is het dan wel een schril contrast als je twee daklozen in de vuilnisbakken ziet zoeken om 50 meter verderop langs het Kurhaus met zijn gasten te lopen. Zo scheef is de welvaart verdeeld in dit land en het lijkt wel of dat contrast steeds groter wordt. Vandaar dat ik mijzelf voor één keer (met respect) de woordspeling “Scheefeningen” permiteer.

Haringen

Soms kom je in een museum en dan is het er zo druk dat je begrijpt waarom er in musea soms met een tijdslot wordt gewerkt. Dat hadden ze in museum Voorlinden in Wassenaar bij de tentoonstelling met werk van Anselm Kiefer ook moeten doen. Gisteren was het er zo druk dat ik het het gevoel kreeg een haring in een ton te zijn.

Dus terwijl ik een foto probeer te maken van een schilderij loopt één of andere ouwe tang voorlangs terwijl ze aan het gifkikkeren is dat iedereen maar foto’s loopt te maken. Waarop ik droog als antwoord gaf dat anderen daar dan weer doorheen lopen. Alsof ik er wat aan kan doen dat het zo druk is. U begrijpt beste lezer, bij sommige bezoekers zat de sfeer er goed in. Dat gaf mij wel het idee om fotograverende bezoekers op de plaat te zetten. Zoals u ziet is dat beter gelukt dan foto’s maken van de schilderijen.

*De haringen, uitje erbij?* *Zuur was er al.*

In ieder geval, het werk van Kiefer is prachtig. Voor zover we het hebben kunnen zien. De mopperende haringen waren wat minder, dus we zijn nog maar even naar Scheveningen gereden om uit te waaien. Waarover later meer, fijne zondag!

Horror-hazen

Ik weet het niet met deze hazen. Ze staan hier in de supermarkt met een gezichtsuitdrukking die weinig plezier uitstraalt. Hebben ze pijn? Nee, ze kijken eerder agressief, klaar om in de aanval te gaan. Of ze schreeuwen, maar ze zijn in ieder geval niet vrolijk. Neem daarbij het gegeven dat ze bijna een halve meter hoog zijn, volgens mij bezorgen ze kinderen slechte dromen. Ik zou ze zelf niet cadeau doen. Tenzij je een hekel hebt aan het desbetreffende kind. Dan is het natuurlijk een prima cadeau. Ze kosten alleen wel ruim zestien euro. En dat is dan weer veel voor een kind waar je een hekel aan hebt, zo’n volwassen prijs.

Koud pookje

Gespot op de parkeerplaats, tja, je zal er maar last van hebben, zo’n koud pookje.

Dry

Januari zit er weer op. Velen hebben deze maand geprobeerd “droog” door te komen. Ik zag op Facebook al de berichten verschijnen van “vrienden” die daar klaar mee waren en de spritualiën al weer driftig aan het inslaan waren om februari “goed” te beginnen. Je kan je afvragen of een droge maand dan überhaupt wel zin heeft. En ergens is het verschil met stoptober een beetje vreemd. In oktober wordt je gestimuleert om blijvend te stoppen met roken. Niet om na een maand niet te hebben gerookt weer doodleuk een sigaret op te steken. Maar als het om alcohol gaat vinden we het kenbaar allemaal, ondanks alle gezondheidsnadelen normaal dat we in februari weer een kratje bier in huis halen. Keuzes, het leven zit er vol mee. Ik heb gerookt als een schoorsteen en gezopen als een tempelier dus ik veroordeel niets. Ieder zijn eigen keuze. De mijne was uiteindelijk om met beide te stoppen. Maar het verschil over hoe wij omgaan met diverse verslavende middelen in dit land blijf ik wel heel vreemd vinden.

WC-acrobatiek

Ze bestaan beste lezer, wc-acrobaten. Urenlang wordt moeten ze oefenen om contact met de wc-bril te vermijden. Ik zou het zelf niet voor elkaar kunnen krijgen. Ik schat in dat zelfs Adriaan dat niet meer voor elkaar krijgt. Tenzij Bassie hem een handje helpt. Op het moment dat wij deze ruimte bezochten voor enige sanitaire ontspanning was het er schoon. Dus daar kan het niet aan liggen. Bovendien, met je schoenen aan op de bril gaan staan hurken is weer niet echt hygiënisch voor degenen die wel gewoon plaats willen nemen op het toilet nietwaar? In ieder geval moeten ze in het Comics Museum van Brussel zoveel last hebben gehad van die wc-acrobaten dat ze dit bordje op het toilet hebben gemonteerd. Dat gaat wel weer erg ver. Gewoon de boel netjes achterlaten dan is is niets aan de hand, of aan de bril.

Brussel

Dat ons bezoek aan Brussel te kort zou zijn konden we al inschatten voordat wij daar überhaupt een bezoek aan brachten. Tim Burton’s Labyrinth was de reis zeker waard. Een lust voor oog en oor. Door de aankleding van de expositieruimten wordt je helemaal zijn belevingswereld in gezogen. De bewegende beelden en het geluid maakten het helemaal af. Voordat we weer huiswaarts gingen ook nog even een bezoekje gebracht aan het Comics Museum. Inmiddels zijn we weer thuis, maar we komen graag weer eens terug voor een bezoek, we hebben in een kleine twee dagen nog lang niet alles gezien.

En route

En op naar het zuiden, hop hop!