Zo is dat, je moet ze in die kleuterklas wel kort houden natuurlijk. Opvoeden dat kleine grut. En als ze niet willen luisteren gaan ze voor straf maar op legoblokken zitten. Voor een uurtje ofzo. Dan piepen ze wel anders.
Blokken
Categorie: Kanttekeningen
Na de pauze
Goed, het was even tijd voor een kleine pauze om even te reflecteren en na te denken over mijn activiteiten in het dagelijks leven. En daar hoort het bijhouden van dit weblog ook bij. Het is goed om met regelmaat stil te staan bij wat je allemaal uitspookt in het leven. Zeker als het je dagelijks enige tijd kost. Ik wil dit weblog niet laten verzanden in onzin. Berichten plaatsen om het berichten plaatsen. Verwacht van mij geen heel grote diepgang. Daar zijn andere bloggers veel beter in. Maar het moet wel vermakelijk blijven, zeker voor mijzelf, maar ook voor u beste lezer. Het WordPress domein is derhalve weer voor een jaar verlengt, u bent nog niet van mij af. Maar doe mij een plezier, mocht ik beginnen met het plaatsen van berichten als “gut, wat een lekker weer is het vandaag”, geef mij dan even een virtuele schop onder de kont. Ook dat kan namelijk, net als reflecteren, zo af en toe geen kwaad.
Troosteloos IJmuiden
Slecht onderhouden driehoog staat her en der in de steigers. Te lang uitgesteld onderhoud is eigenlijk overal nodig. Met je ogen een beetje dichtgeknepen waan je jezelf in Oost Duitsland. Ergens in de jaren vijftig, zestig, als je de reclame een beetje door de vingers ziet. Dat dichtknijpen en door de vingers zien heeft justitie ook jarenlang gedaan. Drugsbendes maken hierdoor de dienst uit op straat sinds de Hell’s Angels zijn verdwenen. Denk om je portemonnee in het centrum. En denk vooral ook aan jezelf, in troosteloos IJmuiden.
Herb’s slagroom hoes
Deze mevrouw had overduidelijk zeer veel zin in slagroom. Platenhoezen die volgens de huidige woke-regels niet meer mogen. Volgens mij kunnen we daar een weblog op zich mee vullen. Geen idee of de bovenstaande platenhoes door de beugel kan. Er is geen tepel te zien dus volgens mij kan het wel, maar beste lezer, kijk uit want suggestie “an sich” kan je ook het nodige commentaar opleveren.
Over tepels gesproken, ik kon gisteren in het Frans Hals museum in Haarlem wel lachen om de uitleg bij een schilderij met een afbeelding uit de Griekse mythologie. Daar stond heel droog bij geschreven dat wij als kijkers niet moesten denken dat al die schilders in deze mythologie waren geïnteresseerd, maar dat deze vaak werd gebruikt als excuus om half naakte vrouwen te kunnen schilderen. U ziet, moraalridders zijn van alle tijden, net als de liefhebbers van vrouwelijk schoon.
Museum hattrick Haarlem
Omdat ik momenteel in de gelegenheid ben om door de week musea te bezoeken, hebben we er gisteren in Haarlem drie bezocht. Zo haal je die museum jaarkaart er wel uit. Het was overal heerlijk rustig. Het fijne van deze musea is ook nog eens dat ze vrij dicht bij elkaar liggen in het centrum van de stad.
Gunstig, want in de weekeinden kan je er vaak over de hoofden lopen. In het Verwey museum tref je een aardig stuk aan over de geschiedenis van Haarlem. Er hingen wat weinig schilderijen van Verwey zelf, dat viel tegen. In het Teylers museum vind ik zelf de afdeling met oude wetenschappelijke instrumenten heel leuk. Het prachtige gebouw zelf is trouwens al een bezoek waard.
Voor oude meesters kan je terecht in het Frans Hals museum. Daar viel ons op dat bezoekers met audio begeleiding heel erg zenuwachtig worden voor schilderijen omdat ze geen detail willen missen. Met zo’n speakertje aan hun oor staan ze als vlooien heen en weer te bewegen voor het doek. Vermakelijk die zelf opgelegde nerveusiteit. Wij laten de audio in musea liever voor wat hij is. Wellicht missen we wat details, de nerveusiteit in ieder geval niet.
Scheefeningen
De boulevard van Scheveningen is s’avonds erg leuk om over te wandelen. Lichtjes, vuurtjes, terrassen, verdwaalde toeristen. Nou is het nog geen hoogseizoen als het om toerisme gaat, maar het was er evengoed redelijk druk. Evengoed is het dan wel een schril contrast als je twee daklozen in de vuilnisbakken ziet zoeken om 50 meter verderop langs het Kurhaus met zijn gasten te lopen. Zo scheef is de welvaart verdeeld in dit land en het lijkt wel of dat contrast steeds groter wordt. Vandaar dat ik mijzelf voor één keer (met respect) de woordspeling “Scheefeningen” permiteer.
Haringen
Soms kom je in een museum en dan is het er zo druk dat je begrijpt waarom er in musea soms met een tijdslot wordt gewerkt. Dat hadden ze in museum Voorlinden in Wassenaar bij de tentoonstelling met werk van Anselm Kiefer ook moeten doen. Gisteren was het er zo druk dat ik het het gevoel kreeg een haring in een ton te zijn.
Dus terwijl ik een foto probeer te maken van een schilderij loopt één of andere ouwe tang voorlangs terwijl ze aan het gifkikkeren is dat iedereen maar foto’s loopt te maken. Waarop ik droog als antwoord gaf dat anderen daar dan weer doorheen lopen. Alsof ik er wat aan kan doen dat het zo druk is. U begrijpt beste lezer, bij sommige bezoekers zat de sfeer er goed in. Dat gaf mij wel het idee om fotograverende bezoekers op de plaat te zetten. Zoals u ziet is dat beter gelukt dan foto’s maken van de schilderijen.
In ieder geval, het werk van Kiefer is prachtig. Voor zover we het hebben kunnen zien. De mopperende haringen waren wat minder, dus we zijn nog maar even naar Scheveningen gereden om uit te waaien. Waarover later meer, fijne zondag!
Horror-hazen
Ik weet het niet met deze hazen. Ze staan hier in de supermarkt met een gezichtsuitdrukking die weinig plezier uitstraalt. Hebben ze pijn? Nee, ze kijken eerder agressief, klaar om in de aanval te gaan. Of ze schreeuwen, maar ze zijn in ieder geval niet vrolijk. Neem daarbij het gegeven dat ze bijna een halve meter hoog zijn, volgens mij bezorgen ze kinderen slechte dromen. Ik zou ze zelf niet cadeau doen. Tenzij je een hekel hebt aan het desbetreffende kind. Dan is het natuurlijk een prima cadeau. Ze kosten alleen wel ruim zestien euro. En dat is dan weer veel voor een kind waar je een hekel aan hebt, zo’n volwassen prijs.
Koud pookje
Gespot op de parkeerplaats, tja, je zal er maar last van hebben, zo’n koud pookje.
Dry
Januari zit er weer op. Velen hebben deze maand geprobeerd “droog” door te komen. Ik zag op Facebook al de berichten verschijnen van “vrienden” die daar klaar mee waren en de spritualiën al weer driftig aan het inslaan waren om februari “goed” te beginnen. Je kan je afvragen of een droge maand dan überhaupt wel zin heeft. En ergens is het verschil met stoptober een beetje vreemd. In oktober wordt je gestimuleert om blijvend te stoppen met roken. Niet om na een maand niet te hebben gerookt weer doodleuk een sigaret op te steken. Maar als het om alcohol gaat vinden we het kenbaar allemaal, ondanks alle gezondheidsnadelen normaal dat we in februari weer een kratje bier in huis halen. Keuzes, het leven zit er vol mee. Ik heb gerookt als een schoorsteen en gezopen als een tempelier dus ik veroordeel niets. Ieder zijn eigen keuze. De mijne was uiteindelijk om met beide te stoppen. Maar het verschil over hoe wij omgaan met diverse verslavende middelen in dit land blijf ik wel heel vreemd vinden.
Vluchtstrook in het Universum 