Protec

De ochtend verloopt zonder al teveel vreemde gebeurtenissen. Vrachtwagenchauffeurs vragen al vroeg om koffie met een broodje bal. Ondanks het vroege tijdstip schept Janish ze uit de braadpan en serveert ze zonder blikken of blozen terwijl hij een kort praatje met ze maakt, nieuwsgierig als altijd naar de laatste roddels van de snelweg. De meeste chauffeurs beginnen over de oorlog in het midden oosten en het weinige vertrouwen wat ze in de nieuwe minister van defensie hebben. Dat vertrouwen heb je als notoire leugenaar natuurlijk niet zomaar terug gewonnen bedenkt hij zichzelf terwijl hij het zoveelste broodje opensnijdt. Dat mens zou bij wijze van spreken haar eigen kinderen nog aan een extreem rechtse groepering verkwanselen. De stijgende brandstofprijzen als gevolg van de oorlog bepalen verder voor het grootste deel de gespreksstof deze ochtend. Een enkeling parkeert zijn personenwagen om even snel naar de wc te gaan en weer verder te rijden met behulp van een ingeslagen blikje energiedrank, blijkbaar te druk om gebruik te kunnen maken van de strook als rustpunt, een gemiste kans. De kraai, die niet gediend is van al die drukte bekijkt het allemaal met zwarte kraalogen vanaf de rand van het dak.

Even na het middaguur draait een grote toerbus met een radarsysteem op het dak het parkeerterrein op. “Protec VPN Army” staat er met grote letters op beide kanten van de bus. Terwijl de radar met rustige slagen in de rondte draait, stappen er drie vrouwen en twee mannen gekleed in overalls uit gewapend met futuristisch uitziende apparaten. Één ervan steekt een duim omhoog naar Janish en Moni en knipoogt van achter een spatscherm wat voor haar gezicht hangt. De VPNA is gearriveerd. Bumperklevers die normaal aan de grenzen van de vluchtstrook proberen te knagen schieten alle kanten op om maar geen slachtoffer te worden van de grote zuigapparaten die direct worden ingeschakeld. Als één van de vrouwen om het gebouw heen loopt klinkt er na een paar minuten een ijselijk gegil vanaf de wasstraat. Als ze terug komt zit haar overall aan de voorkant vol met slijmerige groen-gele spatten. “Wisten jullie dat er een manipulator verstopt zat in de wasstraat?”, vraagt zij terwijl ze haar overall uittrekt. “De wasstraat? Wat valt er van daaruit nou in Godsnaam te doen als influencer?”, stelt Moni als wedervraag. “Geen idee, maar geloof mij maar, die beïnvloedt voorlopig helemaal niemand meer, control-alt-delete. We zullen de boel opruimen. Ik wou dat we ze altijd tegen kwamen in een wasstraat, lekker gemakkelijk. Hoge drukspuit erop en aanvegen, dat scheelt een hoop poetswerk.” Janish glimlacht, geen halve maatregelen, daar houdt hij wel van.

Als de brigade klaar is met scannen en opruimen brengen ze verslag uit. Op de vluchtstrook hoef je niet bang te zijn voor de bumperklevers van Big Tech. Je kunt hier volkomen je eigen gang gaan zonder dat de klevers je een bepaalde kant op proberen te sturen, algoritmen maken geen kans. Iedere keer weer prettig om te horen bedenkt Janish zichzelf terwijl hij de ploeg iets te eten en drinken aanbiedt. Lilith kan weer tevreden zijn, als er iemand is die haar eigen gang wil bepalen is zij het wel. Aan de andere kant heeft zij zo haar eigen methoden om van influencers af te komen, daar zijn de mannen en vrouwen van Protec lieverdjes bij. Een tweede kans bestaat niet bij haar, zij is meedogenloos.

Auteur: Jan Sierhuis

Vanaf de vluchtstrook aanschouw ik de snelweg van het leven en plaats daar mijn kanttekeningen bij. Toon alle berichten van Jan Sierhuis