Waldorff de Ent

Waldorff strekte zich nog maar eens uit en gaapte. De grotere takken kraakten vervaarlijk, een kleine twijg viel op de met bladeren bedekte bodem. Een roodborstje schrok even op, maar bleef toch vastberaden zitten. Hij kon niet zeggen dat hij niet gewaarschuwd was toen hij decennia terug besloot zijn wortels te laten aarden in de buurt van dat pannekoekenrestaurant in Castricum. Zijn gedachte was destijds geweest dat het allemaal wel mee zou vallen. Pannekoeken, een kinderboerderij en een kleine speeltuin, wat voor overlast kon hij daar nou van krijgen? Bovendien, de mens en zijn creaties hadden een veel kortere levensduur dan enten, hij zou ze met gemak overleven. Maar het restaurant was van generatie op generatie overgegaan en stond er nu nog steeds.

Die honden waren op zich niet zo het probleem, het verzuurde de aarde bij je stam een beetje als ze hun poot weer eens optilden maar met wat schudden van je onderste takken gaf je ze met een beetje geluk één of twee teken mee als beloning. Net goed. Maar die onopgevoede kleine mensjes die met liefde je takken afbraken waren een ander verhaal. Helemaal als ze ergens hun zin niet in kregen, dan gingen alle remmen los en stonden ze als razende te trekken aan zijn takken. Hij was er wel over uit dat deze kinderen de toekomstige mountainbikers moesten zijn, die op latere leeftijd terug zouden komen om er net zo respectloos op hun fiets een bende van te maken.

De wortels van Waldorff kenden inmiddels echter een uitgebreid netwerk waarbij alle informatie van ent tot ent werd doorgegeven. Binnenkort zouden ze collectief boven de grond uitsteken om een paar ernstige verwondingen te veroorzaken bedacht hij zichzelf tevreden. Halve maatregelen, dat is niets voor enten, houdt het nieuws van Staatsbosbeheer maar in de gaten, en blijf zondag aanstaande maar even uit het bos…

Auteur: Jan Sierhuis

Vanaf de vluchtstrook aanschouw ik de snelweg van het leven en plaats daar mijn kanttekeningen bij. Toon alle berichten van Jan Sierhuis