Kazematten

Foto’s: VihU

De kade langs de Rijn heeft bij Düsseldorf twee niveau’s, de één hoog, de ander laag. En daar hebben ze in de kade in het verleden kazematten ingemetseld. Voor de lezers die daar niet bekend mee zijn, kazematten zijn een soort kleine bunkers van waaruit de vijand onder vuur genomen kon worden. JugendKulturCafé Franzmann organiseert in de nissen van die kazematten tegenwoordig af en toe een sticker en plakfestival. Dat levert geen boze soldaten op, want die zijn daar allang niet meer, maar wel bijzonder leuke creatieve uitspattingen van de jeugd.

Beplakte nis van een kazemat
Kalle heeft felle kleuren gebruikt
Pannekoek uit Noord Korea

Kim Jong-un met Mickey Mouse oren als klein kind van “death bunny army”. Treffend, hij ziet alles, je verrader slaapt niet in Noord Korea.

Queen of punk

Deborah Harry van Blondie, je zou haar bijna niet herkennen met dat aangepaste kapsel. De “Queen of Punk” heeft zo te zien haar eigen postzegel gekregen, over plakken gesproken!

Festival pamfletten en een schone dame
Schnaps!

Opa Erwin is er duidelijk over met wie hij niet een borrel wil drinken. Patsy hieronder weet er nog steeds raad mee.

Rustig aan met die fles Pats…
Niet voor 16:00 uur!
Lemmy!
Grijns
It’s a stink-bug

Een kleine impressie, het is teveel om hier allemaal te laten zien. De kade is door de plakkende jeugd omgetoverd tot een gratis museum. Zeer de moeite waard om even de tijd voor te nemen. Morgen wat meer aandacht voor één van de bijdragen.

Blub!

Rijn

Foto: VihU

Als ik blij word van water en boten ben ik te lang niet aan zee geweest. Terug in Nederland wordt het straks weer tijd voor de kust. Gelukkig hebben we hier in Düsseldorf de Rijn, dat is ook lekker veel water. En er gaan boten genoeg overheen. Zelf hoef ik geen boot. Er is een gezegde, “koop een boot en werk je dood”, er zit mij teveel onderhoud aan. Dat naast het feit dat ik niet arm ben, maar er simpelweg het geld niet voor heb.

Humor als wapen

Ik volgde de man niet zo. Maar sinds een paar weken kijk ik met regelmaat naar Jon Stewart. Al is het maar om mijzelf ervan te verzekeren dat er nog Amerikanen zijn die niet hun verstand hebben verloren. Of hun humor, ondanks de shitzooi waar ze in zitten dankzij hun koning. In de reakties op mijn vorige post schreef ik het al, humor kan een machtig wapen zijn. Nou ben ik vooral van de Britse humor, en is het erg lastig om mij aan het lachen te krijgen, maar deze kerel lukt dat zelfs af en toe door enkel zijn blik in de camera. Respect! Met een hoofdletter, omdat hij zijn mond niet houdt en zijn humor niet heeft verloren.

Één – update: twee!

Screenshot: NOS

Ik lig werkelijk in een deuk hier, nou dit zal wel indruk maken! 😂 Stuur er dan helemaal geen! Mijn God, het blijft sukkelen in Den Haag, gaat niet meer goed komen daar, let op mijn woorden.

BREAKING NEWS! 16:08 uur:

Kleine update, we sturen er niet één, maar twee! 😂 Het ziet er daar wel mooi uit zo in de sneeuw trouwens, maar dat is weer een ander verhaal.

Screenshot: NOS

Pak ‘m op!

Foto: VihU

Goedemorgen beste lezer. Het is hier wat rustiger vanwege gesleutel aan de achterkant en voorbereidingen op wat komen gaat. Iets met prioriteiten 😉 evengoed viel mij tijdens een recente wandeling op dat er tal van relatiecrisis moeten zijn in handschoenenland. Zo’n crisis komt nooit gelegen. En al helemaal niet op dit moment als ik de weersvoorspellingen moet geloven. Volgens de Pelleboeren zijn we namelijk nog niet van de winter af. Als ik de handschoenen bij een volgende wandeling weer tegenkom zal ik ze op één hoop gooien, misschien weten ze elkaar warm te houden in een goed groepsgesprek.