voodoo – Vluchtstrook in het Universum

De Baron

*Illustratie: Mark Bere Peterson’s Hauntings, Urban Legends, Paganism & Witchcraft*

De (lachende) schedel en hoge hoed zijn het symbool van Baron Samedi. De god, of “loa” in de voodoo, van de dood en daarmee ook van het leven. Omdat hij bijvoorbeeld zou bepalen of je geneest van een ziekte of niet, zou je hem namelijk ook kunnen beschouwen als een gever van leven. Dat laatste aspect wordt echter vrijwel nooit aangehaald. En dat is het typische in de berichtgeving of gebruik van voodoo in bijvoorbeeld films, vrijwel alleen de donkere kant wordt belicht.

Twee andere kenmerken van de baron zijn het roken van sigaren en het drinken van rum. Zo wordt hij althans vaak afgebeeld. Dat maakt deze loa best wel rock ’n roll. Ik kan mij voorstellen dat hij met wijlen Lemmy Kilmister van Motörhead een sigaartje heeft gerookt en wat heeft gedronken voordat hij hem de weg wees op het pad. Hij aan de rum, Lemmy aan de Jack Daniels. “De klus zit er op ouwe, nu eerst even een Bavaria, oh nee, voor jouw een whisky natuurlijk”.

Er wordt de baron een frivool en grillig karakter toegedicht. Je kan aan hem offeren maar dat wil niet zeggen dat hij daar ook gevoelig voor is. Zoiets als succes tot aan de voordeur, want uiteindelijk doet hij toch wat hem zelf goed acht, wat weer de grilligheid van de dood zou verklaren. Hij zou ook veel vloeken en grappen uithalen met andere loa’s waarmee zijn band niet erg goed is. Verder is hij getrouwd met maman Brigitte en leider van een serie “hulp loa’s” die mensen helpen de overgang naar de dood te maken. De baron wordt vooral op Haïti vereert, wat door velen als het voodoo hoofdkwartier wordt gezien. Voodoo op Haïti wordt trouwens ook wel “hoodoo” genoemd.

Ik kan mij niet meer herinneren wanneer de baron mij opviel maar het moet in mijn vroege onderzoek naar occulte zaken zijn geweest. Hij was (en is) vergeleken met de heilige bonen die ik gewend was uit de katholieke kerk, uit behoorlijk ander hout gesneden en zal mij daarom bijgebleven zijn.

Over voodoo zelf heb ik wel één en ander gelezen. Interessant maar uiteindelijk niet mijn “cup of tea”. Het is een heel apart geloof met positieve en negatieve kanten maar met name het daadwerkelijk vervloeken van personen wat wel degelijk voorkomt en het offeren van levende dieren staat mij tegen. Bovendien geeft het allemaal veel te veel troep, al dat bloed en die veren en verf enzo. In de loop van mijn onderzoek ben ik er, toen ik met wicca bezig was, achter gekomen dat rituelen sowieso niet bij mij horen. Hoe ik daar achter ben gekomen is weer een heel ander verhaal, daarover een andere keer.

De Drank

Wie rock ’n roll zegt, zegt whisky en dan meestal Jack Daniels. Als het om drank gaat tenminste. U kent ze vast wel, de foto’s van beroemde rocksterren met die kenmerkende vierkante fles in de hand. Hieronder bijvoorbeeld een foto van de leukste Rolling Stone, Keith Richards.

Dat vond ik destijds niet zo origineel, een t-shirt van Jack Daniels. Bovendien dronk ik geen whisky. In een slijterij viel mijn oog vervolgens op een fles vodka van het merk “Black Death”. De naam Black Death verwijst naar de pest, één van de grootste, zoniet de grootste pandemie die we in Europa hebben gekend.

Het feit dat je daar je drank naar vernoemd deed mij glimlachen, zwarte humor. Dat de grafisch vormgever van Black Death daarbij voor het logo ongegeneerd had lopen struinen in de voodoo was voor mij de kers op de taart. Dat vond ik alles bij elkaar meer rock ’n roll dan Jack Daniels. De slijter wist te achterhalen dat er merchandise van het merk was te krijgen en heeft voor mij dat t-shirt besteld. Online bestellingen bestonden nog niet, dus dat was nog een hele toer om uit halen. En het shirt viel op, want het was in geen enkele winkel verkrijgbaar. Morgen meer over de link naar voodoo. Fijne woensdag!

De Omweg

Eigenlijk wou ik eigenlijk helemaal niet over muziek posten, ik wou het over voodoo hebben. En dan met name over één voodoo-god. Dus neem ik hierbij even een omweg, de reden waarom zal u wel duidelijk worden in de loop van deze “drietrapsraket” beste lezer.

Terug naar het plakboek! Daar zitten een paar foto’s in van Riet Molenaar die in de IJmond bekend stond om fraaie zwart-wit foto’s die zij schoot van bands en muzikanten in en uit de IJmond. Nadat ik opgegroeid ben in de Zaanstreek heb ik een aantal jaren in Beverwijk gewoond voordat ik weer verder keek en speelde daar in een aantal bands basgitaar.

Riet is getrouwd met Aad Molenaar die indertijd één van de twee aanwezige muziekzaken in Beverwijk had en zelf ook aktief was als muzikant in bands. Als we nieuwe snaren nodig hadden gingen we dus naar Aad. Ons kent ons.

Op de bovenstaande foto ben ik dat ventje links. De foto’s heeft Riet gemaakt op het “Zolderrock” festival in Velsen Noord. Waarom “Zolderrock” zult u zich wellicht afvragen? Nou, dat kwam omdat de bands die daar stonden oefenden op de zolder van een oude pastorie.

Maar eigenlijk gaat het daar nu even niet om. Het gaat namelijk om het t-shirt wat ik op de foto draag tijdens dit optreden. Houdt dat even vast beste lezer, houdt dat vast, ik kom hier namelijk op terug. Ik wist dat ik deze foto nog ergens moest hebben en dat t-shirt was de reden voor mijn zoektocht. Wens ik u voor nu een prettige dinsdag, met niet al teveel of liever nog, helemaal geen glijpartijen buiten.

De Zoektocht

Naar bijvoorbeeld oude foto- en plakboeken is knap lastig als een gedeelte nog ingepakt in dozen zit. Maar ik heb de foto voor mijn intro naar het volgende onderwerp hier gevonden, nog even scannen.

Voodoo in De Goorn

Goedemiddag beste lezer, bent u bekend met het volgende effect? Stel, u bent op zoek naar iets, laten we als voorbeeld een auto nemen. Een rode VW Golf bijvoorbeeld. Je bent er na een tijdje oriënteren uit, dat moet ‘m worden. En wat gebeurd er? Verdomd als het niet waar is, overal kom je in ene rode VW Golfs tegen. Als je boodschappen doet, een wandeling of een autoritje maakt, overal kom je ze tegen. Je zag ze nooit, maar nu? Nu je zelf zo’n auto zoekt lijkt het wel of je ze in ene overal tegenkomt.

Ik liep tegen dat effect aan toen ik gisterochtend Art and Crafts in De Goorn een bezoek bracht en tegen deze linoafdruk van Leila Kropman tegen kwam. Ik ben zelf bezig met project voodoo-pop, waar ik later meer over zal posten, en nu lijkt het wel of ik ze overal tegenkom. Geen probleem mee, integendeel.

Later meer over voodoo, niet alleen in het kader van het project, maar ook in het algemeen. Het heeft ten onrechte een slecht imago. Dat komt mede door horrorfilms en onzin verhalen die er over in het rondte gaan. En het is niet omdat ik praktiserend ben, maar gewoon omdat het een interessant onderwerp kan zijn. Niets om bang van te worden in ieder geval. Behalve als je een kip bent, dan zou ik de benen nemen.

We kennen elkaar niet, maar als je dit leest bij deze mijn complimenten Leila, erg mooi gegutst en afgedrukt.

Dressed to kill

Ondertussen wordt het hoog tijd dat ik eens de eerste van de drie voodoo poppen af ga maken. De dame in het gezelschap krijgt voorrang want haar jurk ligt al klaar met dank aan mijn moeder. De accessoires liggen er ook, dus nu nog de factor tijd. Het worden een vrouw, man en een zeeman. De dame heeft al een naam, als er suggesties zijn voor de (zee-)man houd ik mij aanbevolen, schiet maar. Fijne dag!

Rabarreberrabarreber

KenjediespijkerbroekenmetvandiewijdepijpenenvandiezakkenopdevoorkantNoudiewilikdusaleenpaarjaarhebben,kijkikinhetrondzijnzenergensmeertekoopdusikdenkikgazezelfmaken.JadoevandiemaarviermetergeloofjetochnietNergensmeertekrijgengelukkigbeniknogalhandigmetdenaaimachineohjadieisookleukhewelergkreukgevoeligdenkikeenkeervoorwassenvoordatikdeschaarerinzetzegjedatkomtgoedhoor.

Ik ben met een klein project bezig tussen de verhuistoestanden door; niet praktisch toepasbare voodoo poppen. Nee, ik ga ze niet gebruiken voor voodoo. Ik ben niet zo van zwarte magie, ook omdat je dat namelijk vaak als een boomerang terugkrijgt. Ik houd het bij het witte. De poppen worden hier later ingezet bij toekomstige posts.

In ieder geval, één van de poppen krijgt een jurkje, dus ik naar de Stoffenloods in Heemskerk. Die zat vol met vrouwen. Vrouwen en stoffen, dat is dus een garantie voor een heel druk kippenhok! Wat een gekakel, ik wist niet wat mij overkwam.

Toen ik stond te kijken bij de donkere stoffen kreeg ik al snel de vraag of ik hulp nodig had van het enige mannelijke personeelslid wat daar rondliep. Die kale stille kop van mij moet als een baken van rust zijn overgekomen in die kolkende zee van stoffige dames. Toen ik hem uitleg gaf over waar ik mee bezig was werd hij helemaal enthousiast, “dus je zoekt een donkere beetje mysterieuze stof?” en begon meteen mee te zoeken.

Het gaat één van de twee stoffen op de foto worden. Of misschien wel allebei. Dat hangt af van hoe lief ik mijn moeder aan ga kijken want erg handig ben ik niet met naaimachines. Na de verhuizing moet ik daar maar eens tijd voor maken. Het lijkt mij handig als ik dat zelf kan. Slechter dan borduren kan het niet worden. Maar het verhaal over de aardbei die ik heb geprobeerd te borduren bewaar ik voor een andere keer beste lezer, want dat is weer een post op zich. Ik eens u een prettige woensdag, en mocht u een bezoek aan de Stoffenloods overwegen, neem oordoppen mee.