nu – Vluchtstrook in het Universum

Defaultnetwerk

Goedemorgen beste lezer. Als u dit leest hebben we het weer gered, de nacht is voorbij en de ochtend klopt aan de deur.

Ik hoop dat u niet teveel hebt lopen piekeren vannacht. Zelf heb ik er een tijdje geen last van gehad, maar ik bespeur dat er nu naar de jaarwisseling toe een klein beetje verandering in komt. Als ik even wakker ben schieten mijn gedachten alle kanten op. Gelukkig duurt dat relatief kort en kan ik redelijk snel weer inslapen dus lig ik er niet echt wakker van, maar het is echter wel iets om in de gaten te houden.

De oorzaak van het piekeren is bij mij meestal een opéénstapeling van verschillende factoren. Gebeurtenissen om mij heen en een spannende agenda zijn daarvoor genoeg. Deze waarschuwingssignalen laten mij beseffen dat ik goed moet opletten in het “nu” te blijven staan. Dan is er goed mee om te gaan.

In mijn speurtocht naar de reden waarom we s’nachts meer piekeren kwam ik dit artikel bij de GGZ tegen. Dat lijkt in eerste instantie een degelijk stuk informatie, maar als ik dan onderaan het artikel zie dat de GGZ de informatie bij NU.nl en Vice vandaan haalt (voor de lezer die het niet weet, de Telegraaf en ander opgeblazen sensatie nieuws) dan raakt het defaultnetwerk in mijn hersenen daar wel een beetje van over zijn toeren.

Nou begin ik mij weer zorgen te maken over de GGZ in dit land. Dat is geen goede start van deze dag, dus hup in het “nu” en eerst maar eens een ontbijtje en een bak koffie. Ik ga het dag voor dag nemen, dus eerst maar eens proberen te genieten van deze dag zonder teveel gepieker. Ik wens ook u een prettige dag met niet al teveel zorgen beste lezer, dat het de tweede kerstdag is is wat mij betreft bijzaak, maar wellicht mooi meegenomen. Tot later, ik meld mij hier vandaag vast wel weer.

Nu #2

30 maart schreef ik hier een stukje over in het “nu” leven. Daarin gaf ik aan dat de akties van de medemensen het erg lastig maken om daar de positieve kant van te blijven zien. Ter illustratie even een greep uit het nieuws van gisteren:

En dan vraagt men zich in Den Haag af waarom het vertrouwen in de politiek maar af blijft nemen? Serieus? Gelukkig kom je er in Den Haag genadig van af als je er jarenlang een bende van maakt. Sterker nog, alle schandalen bij elkaar zijn een prima springplank voor een leuke baan bij de NAVO.

Zo’n vooruitzicht doet uiteraard grijnzen. Inhalig egoïsme viert hoogtij in het nu. Als je maar graaien kan.

Let op: het gaat hier allemaal om heel veel belastinggeld wat bij elkaar is gebracht door de hardwerkende modale groep mensen in Europa, in het geval van de mondkapjes uiteraard in Nederland. Modaal inderdaad, want als je daar boven terecht komt lijkt het wel alsof je helemaal geen belastinggeld meer hoeft te betalen.

Schaamte staat kenbaar niet meer in je woordenboek als je zoveel geld op je rekening hebt staan. In het Algemeen Dagblad schreef Kitty Herweijer een aardige column over de belastingontduiking van deze dame en het zogenaamde goede doelen imago wat hiervoor als rookgordijn wordt opgetrokken. Maakt u zich vooral geen illusie beste lezer, Charlene is niet de enige rijke stinkert die er dit soort praktijken op na houdt.

En zo blijf ik mij afvragen in wat voor rare wereld we zijn beland met elkaar. Ik kreeg ooit van een goede collega het advies; “irriteer je niet, verwonder je slechts”. Dus dat probeer ik vandaag maar weer. Gelukkig regent het, dat is fijn. Ik wens u een prettige dag beste lezer, mocht dat niet in het “nu” zijn, dan kan ik dat wel enigzins begrijpen 😉

Nu

Je moet in het nu leven! Je hoort en leest het steeds vaker. Het “nu” omarmen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Kwamen we deze constatering eerst in diverse spirituele stromingen tegen, heeft het inmiddels zijn weg gevonden naar de psychologie en de algemene beleving van de dag. Het zou zomaar kunnen dat je dit advies inmiddels in de Libelle tegenkomt bij wijze van spreken.

Het wordt wel wat lastig als het “nu” je om de oren slaat met actuele zaken waar je niet zo vrolijk van wordt. En dat zijn er nogal wat. De medemens zorgt daar ruimschoots voor. Dan is in het nu leven niet meer genoeg. In dat geval is het ook noodzakelijk om je te focussen op de positieve kant van het leven. En dan blijven er vaak maar kleine dingetjes over.

Een zekere nonchalance helpt hier goed bij is inmiddels mijn ervaring. Haal eens wat vaker je schouders op als er wat gebeurd en denk “fuck it”. Maak de problemen van een ander niet de jouwe. Dat is ook een welgemeend advies. Want ga eens bij jezelf na, hoe vaak gebeurd dat wel niet? Je kan ook te betrokken zijn en al de ellende van anderen op je nek halen. Zelf schiet je daar niets mee op.

Goed, het lukt ondanks alle afleiding steeds beter in dat nu. Teveel in het verleden is niet goed, daar verander je toch niets meer aan. En teveel in de toekomst is ook niet goed, dat wordt dan een pad vol beren. Laat ik u achter met een toepasselijk muziekje, kijk uit het is een stevige. De titel zegt genoeg, mocht u de muziek niet helemaal kunnen waarderen.

Say fuck it

Een leeftijdsbeperking? Mijn hemel, focus op het positieve!