Ik volgde de man niet zo. Maar sinds een paar weken kijk ik met regelmaat naar Jon Stewart. Al is het maar om mijzelf ervan te verzekeren dat er nog Amerikanen zijn die niet hun verstand hebben verloren. Of hun humor, ondanks de shitzooi waar ze in zitten dankzij hun koning. In de reakties op mijn vorige post schreef ik het al, humor kan een machtig wapen zijn. Nou ben ik vooral van de Britse humor, en is het erg lastig om mij aan het lachen te krijgen, maar deze kerel lukt dat zelfs af en toe door enkel zijn blik in de camera. Respect! Met een hoofdletter, omdat hij zijn mond niet houdt en zijn humor niet heeft verloren.
Tag: koning
Top-erectie
Er rijdt niet veel in de Randstad momenteel. Alles zit logistiek vast vanwege de NAVO-top. Je kan jezelf irriteren, maar dat heeft niet zoveel zin. Ik verwonder mijzelf wel. Ik verwonder mijzelf over het feit dat Den Haag, toch al politiek opgescheept met de troep van jarenlang neo-liberaal wanbeleid, zo’n beetje hermetisch wordt afgesloten omdat een ex-premier daar een erectie van krijgt. Dat kost ons als belastingbetaler ook nog eens een slordige 200 miljoen euro. Met dat bedrag zouden we een aardig probleem in de zorg op kunnen lossen, om maar een voorbeeld te noemen.
Mark kan natuurlijk een call-girl bellen, die zijn een stuk goedkoper dan deze top maar die schijnen het erg druk te hebben dezer dagen. Bovendien ben je er niet met het oppoetsen van je erectie, het ego moet moet helemaal een grote poetsbeurt krijgen! En daar heb je dan natuurlijk die 200 miljoen voor nodig en een diner met de koning. Als je ego oogverblindend moet glimmen krijg je er net als Trump ook nog een overnachting en een ontbijt met Willem A. en Maxi bij, zet je lasbril maar op, glimmen dat het ego dan doet!
Zit ik mijzelf er toch weer druk over te maken. Dat moet ik niet doen. Ik zou er om moeten lachen, om dat kinderachtige gedoe. Een NAVO-top is echter net politiek, ik blijk voor alletwee niet geschikt te zijn. Waar zijn mijn wandelschoenen?
Vluchtstrook in het Universum 