Hotelleven

Foto’s en filters: VihU

Tijdens het ontbijt haalde ze een broodje uit haar tasje. Ze liep er mee naar het buffet en met het broodmes sneed zij het daar in twee. Terug op haar plek sneed zij een paar plakken kaas van het zelfde buffet op maat, belegde met chirurgische precisie het broodje ermee en verpakte het vervolgens weer in het zakje wat terug in haar tasje verdween. Zo, lunch was ook alvast geregeld voor die dag.

Het aardige van een paar nachten in een hotel is dat je de tijd hebt om onder het genot van een kop koffie andere gasten te observeren.

Bij het ontbijt komt er van alles langs en het zijn iedere ochtend weer andere mensen. Deze dame was alleen, maar anderen zijn weer in een heel gezelschap. Sommigen zijn duidelijk met vakantie, anderen werken al vroeg op hun laptop tijdens het ontbijt of controleren hun telefoon op berichten. Zakenmensen, personeel, toeristen, kortom vogels van allerlei pluimage kom je tegen bij het ontbijtbuffet. Het zal mij benieuwen wie ik zo weer tegen ga komen. Mijn buik zegt dat het er tijd voor is, ontbijt.

Als u dit leest heeft u de week hopelijk veilig door midden gezaagd gisteren en gaan we weer richting weekeinde. Ik wens u voor nu een prettige donderdag beste lezer, maak er wat van, met een broodje kaas ofzo.

The Final Countdown

Foto: VihU

Daar zat hij dan. Het resultaat van overdaad wreekte zich uiteindelijk en zijn buik had nu zoiets van “doe het zelf maar, ik vertik het nog langer”. Die laatste oliebol moest de beruchte druppel zijn geweest die de emmer deed overlopen. Zijn inwendige mens had dapper garnalencocktails, vette gourmet en borrelgarnituur weg weten te spoelen met sloten wijn maar hield nu al een paar dagen zijn sluitspier in een houtgreep. Er kwam niets meer uit.

Onderweg naar het Top2000 Café bespeurde hij de eerste krampen al in de auto. “Als dat maar goed gaat” had hij bij zichzelf gedacht. De hele week had hij er naar uitgekeken, de finale van de lijst der lijsten in het café. Hij had kaarten weten te bemachtigen voor het tijdslot naar twaalf uur. Kaarten waar half Nederland een moord voor zou doen. En nu het “moment supreme” daar was, keek hij aan tegen de achterkant van een NPO wc-deur.

In het café begonnen ze af te tellen. Tien, negen, acht. “Verdomme, volgend jaar eet ik alleen nog maar groenten, fruit en volkorenbrood”.

Zeven, zes, vijf. “En daar drink ik een liter Yakult bij”.

Vier, drie, twee. Het zweet parelde op zijn voorhoofd en de aderen op zijn slapen zwollen op.

Één, nul, happy new year!!! De inhoud van zijn darmen plonste het nieuwe jaar in. Hij had er zwaar de pest in, maar was toch ook wel opgelucht. Totdat zijn blik viel op het laatste hangende velletje wc-papier aan de rol, 2024 was nog maar net begonnen en nu al een schijtjaar.