Aangezien sport alles met politiek en competitie heeft te maken, twee aspecten in het leven waarvoor ik een grote allergie heb ontwikkeld, kijk ik maar met mondjesmaat naar de Olympische Winterspelen.
Ik heb mij de laatste dagen verbaast over de racistische uitlatingen door mensen waarvan ik dat niet had verwacht. En dat alleen maar omdat een Chinees een foutje heeft gemaakt en tegen een Nederlander is aangereden op de schaats. Sport maakt kenbaar dat mensen zo hoog in hun emotie komen te zitten dat bij een teleurstelling heel donkere nare kantjes naar boven komen. Vreemde verschijnselen.
Wat ook vreemd is, rodelen voor dubbels! Althans, dat is mijn bescheiden mening. Je gaat dus met z’n twee op een slee liggen, de één bovenop de ander, om met zo ongeveer 120 kilometer per uur een baan af te glijden. Waar ik wel om kan lachen, die onderste doet dus niets! Degene die bovenop ligt, stuurt, remt, kortom bepaald alles en die onderste glijd dus alleen maar mee voor de, ja waarvoor eigenlijk? Voor de lol? Geen idee, maar die mag dus verder niets doen.
Nou zat ik mij te bedenken, als die bovenste in ene een puntje voelt van achteren, dan is er toch wat in beweging gekomen daar onder. Kan gebeuren in zo’n intieme positie nietwaar? Misschien is dat wel de reden waarom de bovenste “piloten” zo vaak willen wisselen van onderste partner (dat schijnt werkelijk zo te zijn!). Maar misschien moeten we daar zelf niet zo’n punt van maken, afwisseling van spijs etcetera, u begrijpt.
Rare jongens die wintersporters, wie verzint er in hemelsnaam zoiets? Is dat gebeurd na een paar gluhwein? “Kom op hè? We gaan op elkaar liggen en de baan af, lachen man!”. Vreemd volk. Ik wens u nog een prettige vrijdag beste lezer, met wat vlagen van Spelen en voor straks een prettig weekend.
Vluchtstrook in het Universum 