
De viskraam is gesloten! Tja, wat denken jullie nou? Dat je hier zomaar vis kan kopen op zondag? Die vlieger gaat niet op. Tenzij je de supermarkt inloopt. Daar barst het van de vliegers. Figuurlijk dan.

De viskraam is gesloten! Tja, wat denken jullie nou? Dat je hier zomaar vis kan kopen op zondag? Die vlieger gaat niet op. Tenzij je de supermarkt inloopt. Daar barst het van de vliegers. Figuurlijk dan.

Het eerste wat ze deed was een sigaret opsteken. En toen koffie zetten. Maar haar humeur werd er niet beter van. Sterker nog, het versterkte de aanvalsmodus juist waarin ze deze ochtend stond. Mannen zouden het ontgelden vandaag. Hadden ze maar niet van die slappe sexe moeten zijn. Stelletje miezertjes. En mocht je als vrouw teveel mannelijke trekjes vertonen, dan kon je ook maar beter uitkijken. “The bitch is awake” en de wereld zal dat weten. Geen genade vandaag. Nooit niet meer. Ze pakte een tweede sigaret. Maar waar is die tyfus aansteker gebleven?


Het water in de Zaan verandert ’s nachts in Oost-Indische inkt om zo als bron te dienen voor de duistere verhalen van Zaansche schrijvers.


Als dat ze je vragen mee te gaan naar een festival. En daar eenmaal aangekomen jezelf afvragen waarom je er eigenlijk bent. Een beetje die houding.

Als je bang bent in het donker kan je een nachtlampje aanschaffen. En soms is het ook handig als je midden in de nacht niet direct in het volle licht wilt staan als je even wakker bent. Om naar de wc te gaan bijvoorbeeld. Na enig zoeken vond ik deze uit China afkomstige exemplaren op internet. In de vorm van een paddestoel. Met een glimlach heb ik de “product features” gelezen. Als je niet beter weet kan het doorgaan voor pure poëzie.



Twijfelend stond ze voor de etalage van Kruidvat. Kon ze dat nog wel hebben op haar leeftijd? Vanochtend had ze haar spiegelbeeld nog een knipoog gegeven maar nu ze voor de winkel stond sloeg de twijfel toch toe. Was ze niet een beetje te oud voor zo’n luipaard motiefje? Nou ja, het was wel de collectie van Patty Brard. Ook de jongste niet meer. En zij had toch minstens dezelfde taille. Zonder hulp van plastische chirurgie. “Doe eens gek”, bedacht ze zichzelf. “Ik bewaar de kassabon, dan kan ik het morgen altijd nog terug brengen”. Ze had tenslotte niet voor niets haar stoute schoenen aangetrokken.

Of ik een kopie van het certificaat van de eerste graad op wilde sturen? Dat kan. Na lang overwegen heb ik besloten voor de tweede graad te gaan. Eind augustus is het zover. Tot die tijd de oude kennis maar eens opfrissen. Monique viel tijdens de eerste behandeling een paar keer in slaap. Dat belooft wat.