Ik kreeg van Miss Oneart (www.oneart.nl) drie kleine stukjes dik karton mee vandaag. “En die wil ik met tekeningen terug zien op Insta ja? Maak maar een strippie ofzo”. Het was haar ontgaan dat ik inmiddels actief ben op WordPress. En dat houd ik graag zo. Instagram en Facebook hangen er een beetje bij. Omdat de stukjes karton nogal klein zijn is dit een leuke uitdaging. Binnenkort de resultaten, hier op WordPress.
Ze stond de boel op een afstand te bekijken. De sfeer rondom het schoolplein was nog het beste te vergelijken met een slangenkuil. Roddel en achterklap van wachtende vaders en moeders. Elkaar vol achterdocht bekijkend vanuit hun zogenaamde veilige zelfgecreeërde groepjes. Die veiligheid was maar relatief wist zij uit ervaring. Op het moment dat je iemand in vertrouwen nam kon je maar beter je rug in de gaten houden. Voor je het wist zat er een mes in. Ze had een hekel aan het schoolplein. Maar de gedachte aan het ijsje wat ze zo met haar dochter zou gaan eten maakte een hoop goed.
Als hij naar bed gaat rond 10:00 uur neemt hij steevast een bolletje wol mee. Het uiteinde wordt vast gebonden aan een poot van het bed. Het bolletje ligt op zijn nachtkastje. Anders kan hij de slaap niet vatten. Tevreden doet hij zijn ogen dicht en glijdt weg in een diepe slaap. Eigenlijk zoals iedere avond. De cijfers van zijn digitale wekker verspringen van minuut naar minuut. Er heerst rust. Zelfs als de visite van de buren luidruchtig afscheid neemt op de binnenplaats van het appartementencomplex wordt hij niet wakker. Op een enkel vliegtuig na is het vanaf 00:02 uur muisstil. In de verte snort een brommer voorbij om 02:16 uur. De nachtdienst zit er op. Hij draait zich om in zijn slaap, zucht eens en ademt rustig door. In diepe slaap. Totdat hij om 03:23 plots zijn ogen opent.
Het eerste wat ze deed was een sigaret opsteken. En toen koffie zetten. Maar haar humeur werd er niet beter van. Sterker nog, het versterkte de aanvalsmodus juist waarin ze deze ochtend stond. Mannen zouden het ontgelden vandaag. Hadden ze maar niet van die slappe sexe moeten zijn. Stelletje miezertjes. En mocht je als vrouw teveel mannelijke trekjes vertonen, dan kon je ook maar beter uitkijken. “The bitch is awake” en de wereld zal dat weten. Geen genade vandaag. Nooit niet meer. Ze pakte een tweede sigaret. Maar waar is die tyfus aansteker gebleven?
Twijfelend stond ze voor de etalage van Kruidvat. Kon ze dat nog wel hebben op haar leeftijd? Vanochtend had ze haar spiegelbeeld nog een knipoog gegeven maar nu ze voor de winkel stond sloeg de twijfel toch toe. Was ze niet een beetje te oud voor zo’n luipaard motiefje? Nou ja, het was wel de collectie van Patty Brard. Ook de jongste niet meer. En zij had toch minstens dezelfde taille. Zonder hulp van plastische chirurgie. “Doe eens gek”, bedacht ze zichzelf. “Ik bewaar de kassabon, dan kan ik het morgen altijd nog terug brengen”. Ze had tenslotte niet voor niets haar stoute schoenen aangetrokken.
Omdat ik dat er in zie. Monique ziet er een paard in. Als je kleiner inzoomt kan dat ook. Een paard met een explosie op de achtergrond. Zoiets. In ieder geval vind ik deze wel mooi geworden. Het kan alleen zomaar zijn dat deze tekening over een jaar een andere titel heeft. Ik heb namelijk getekend op Yupo. Een Japans papier van kunststof. Langzaam maar zeker beïnvloed dat papier in de loop van de tijd de afbeelding. Kleuren veranderen. Dus help mij over een jaar even herinneren dat we deze tekening nog eens bekijken. Misschien zien we er dan iets heel anders in.
In zijn ligstoel ligt hij achterover naar de wolken te kijken. De radio voorspelt een tweede hittegolf. Hij is de eerste nog maar net te boven gekomen. En de tweede dient zich al weer aan. Wat is dit voor zomer? Niets aan te doen. Laat maar over je heen komen. Rustig aan. Van de dag genieten en in het nu staan. Want voor je het weet zitten we weer in de hitte en is er geen wolkje in de lucht.
Elementen zijn lastig om af te beelden. Bijgaande aquarel kwam ik laatst weer tegen in het archief. Zoals u ziet is “aarde” aardig gelukt. Die werd ingegeven. Elementalen zijn een ander verhaal. Die zijn snel maar als je focust zijn met name nymphen en salamanders (water- en vuurwezens) redelijk goed te zien. Sylfen en pygmaeën (lucht- en aardewezens) laten zich over het algemeen niet zien. Toch maar eens kijken of ik de overige elementen naar tevredenheid kan afronden.
Grommend komen ze ’s nachts tevoorschijn en proberen de schade te herstellen die de mens overdag heeft aangericht aan moeder aarde. Ze zijn boos. Ze zijn kwaad. En hebben niets met de zichzelf superieur voelende mensheid. Er waren tijden dat ze konden samenwerken met de mensen. Althans, met een gedeelte ervan. Maar die tijden zijn allang voorbij. Ze hebben zich teruggetrokken en beschouwen ons als het grootste kwaad op aarde. Als ze zichzelf wel aan je tonen zit er maar een ding op: heel hard weg rennen. Zo hard als je kan en vooral niet omkijken.
Met een ferme knal plantte hij zijn jeneverglas terug op de tap. “Doe er nog moar ene” bromde hij naar den waard. “Zou je dat nou wel doen?” vroeg deze terwijl hij de dop al van de fles aan het schroeven was. “Het goat wel” mompelde hij terug. Zwijgend keken ze hoe de drank langzaam de rand van het glas bereikte. Er werd geen druppel gemorst en geen woord gesproken. Hij zuchtte nog eens, pakte het glas en klokte de inhoud in een keer achterover. “Zo, dan ga ik moar”. Hij pakte zijn pet, gleed van de barkruk en waggelde naar de deur. De twee overgebleven stamgasten en den waard keken hem met enig medeleven na. Toen de deur was dichtgevallen waren ze het snel met elkaar eens. Als zij naar de operetteuitvoering van hun schoonzus moesten hadden ze er minstens nog een genomen.
Vluchtstrook in het Universum 