
Misschien hadden we hem toch Polly moeten noemen…

Misschien hadden we hem toch Polly moeten noemen…

Bij vorst worst! Rookworst lijkt mij. Of Prins Pils wordt Vorst Worst. Bijworst? Met worst glibberen geblazen! Van die dingen die je tegenkomt. Welke deugniet hier verantwoordelijk voor is staat er uiteraard niet bij.

Ik had al een bericht ontvangen van Bep dat de kleding labels gemaakt waren. En net zag ik in mijn spaarzame Facebook-tijd de eerste foto van het resultaat. Postpakketje is naar ons onderweg. Altijd leuk om het resultaat van een ontwerp te zien. Meer aandacht hiervoor als de post binnen is.

Ik kwam deze foto uit 2012 tegen in de archieven. Uitzicht op de Zaanse Schans in de winter, het ijs ligt in de Zaan. Ik weet niet of ik toen mijn schaatsen nog had. Rond dit jaar heb ik voor de laatste keer geprobeerd te schaatsen. De opluchting dat ik zonder botbreuken het ijs was af gekomen was dermate groot dat ik thuisgekomen direct mijn schaatsen op Marktplaats heb gezet. Die waren heel snel verkocht, er was een tekort aan op dat moment. Daarna heb ik nooit meer een schaats aangeraakt.

Zo, 1 januari, we kunnen met elkaar weer de balans opmaken. Ik heb al jarenlang het idee dat een hoog percentage imbecielen dit land ieder jaar weer een valse start bezorgd. En wat wellicht nog het meest verontrustend is, we vinden dit allemaal nog “normaal” ook. Iets met tradities? Tot zover het nieuws, kijk er maar niet naar als je vrolijk wilt blijven. Tijd voor skischans springen met een oude oliebol. Met veel poedersuiker er op. Welkom in 2024.

Wil ik u, beste lezers, danken voor uw bezoek en de reakties. Ik wens u allen een rustige jaarwisseling en voor het komende jaar vooral veel gezondheid. Zonder het laatste komen we uiteindelijk nergens nietwaar? Wij lezen en zien elkaar weer in het nieuwe jaar.

Daar zat hij dan. Het resultaat van overdaad wreekte zich uiteindelijk en zijn buik had nu zoiets van “doe het zelf maar, ik vertik het nog langer”. Die laatste oliebol moest de beruchte druppel zijn geweest die de emmer deed overlopen. Zijn inwendige mens had dapper garnalencocktails, vette gourmet en borrelgarnituur weg weten te spoelen met sloten wijn maar hield nu al een paar dagen zijn sluitspier in een houtgreep. Er kwam niets meer uit.
Onderweg naar het Top2000 Café bespeurde hij de eerste krampen al in de auto. “Als dat maar goed gaat” had hij bij zichzelf gedacht. De hele week had hij er naar uitgekeken, de finale van de lijst der lijsten in het café. Hij had kaarten weten te bemachtigen voor het tijdslot naar twaalf uur. Kaarten waar half Nederland een moord voor zou doen. En nu het “moment supreme” daar was, keek hij aan tegen de achterkant van een NPO wc-deur.
In het café begonnen ze af te tellen. Tien, negen, acht. “Verdomme, volgend jaar eet ik alleen nog maar groenten, fruit en volkorenbrood”.
Zeven, zes, vijf. “En daar drink ik een liter Yakult bij”.
Vier, drie, twee. Het zweet parelde op zijn voorhoofd en de aderen op zijn slapen zwollen op.
Één, nul, happy new year!!! De inhoud van zijn darmen plonste het nieuwe jaar in. Hij had er zwaar de pest in, maar was toch ook wel opgelucht. Totdat zijn blik viel op het laatste hangende velletje wc-papier aan de rol, 2024 was nog maar net begonnen en nu al een schijtjaar.

Die teddyberen moet je absoluut niet alleen laten op de drankafdeling in de supermarkt. Zoals u ziet zuipen zij zich direct een stuk in hun kraag. Meer teddybier dan teddybeer derhalve. Tenzij u de Engelse taal prefereert, dan mag u het op teddybeer houden. Cheers.

“Verveel jij je daar niet?”. Die vraag kreeg ik voor we bij Succubus langs gingen vandaag. Toegegeven, de herenafdeling is een stuk kleiner dan die van de dames. Maar als ik klaar ben met snuffelen in de kledingrekken geef ik mijn grafisch oog graag de kost. Alleen al de vormgeving van tassen en schoenen leveren dermate veel “eyecandy” op dat ik mijzelf daar ook zonder koopwaar niet snel verveel.


Goed, de Top2000 op tv. Ze hebben één of ander playbackhok geintroduceerd. Ik zie in ieder geval met enige regelmaat bezoekers van het café in een hok achter de microfoon als vissen op het droge naar adem happen. Of ze proberen mee te zingen, dat kan ook. Het bijbehorende geluid staat namelijk niet aan. Waarschijnlijk is dat voor onze oren maar beter ook. Aan de andere kant, met het geluid aan heb je als kijker wellicht nog iets om te lachen. Nu zijn die zichzelf voor paal zettende bezoekers eigenlijk alleen maar storend op de buis. Het effect van de camera op de mens is sowieso wel weer duidelijk als je dit een beetje zit te bekijken. Zet een camera voor iemand neer en meer dan de helft van de bezoekers begint zich dermate raar te gedragen dat men zichzelf achteraf hoogst waarschijnlijk niet terug wil zien. De Top2000 op tv is leuk op achtergrond als een soort van bewegende radio, meer niet. Ik zet de “middle of the road” muziek van deze marathonuitzending dan ook met enige regelmaat uit om de Kink1500 aan te zetten op Spotify. Anders houd ik het niet vol tot oudejaarsdag.
