De trein rook naar volle afvalbakken en zweet van dagenlang gebruik door rusteloze reizigers. De typisch ranzige treingeur die iedere abonnementhouder kent. Inmiddels trok zij zichzelf niets meer aan van dat smerige gevoel. Ze zou direct onder de douche stappen na deze reis, voor nu moest ze dan maar even plakkerig zijn. Zolang ze het toilet niet hoefde te gebruiken viel het allemaal nog wel mee.
De meeste reizigers waren uitgestapt in Uitgeest om over te stappen of om naar huis te gaan. De laatste grote schifting zou zo in Alkmaar volgen. Daarna, bij de haltes in het niemandsland tussen Alkmaar en Den Helder was het nog maar een enkeling die in of uit zou stappen. Haar reis zou niet lang meer duren.
De laatste halte was die in Den Helder. Als ze niet treuzelde kon ze de laatste pont naar de overkant lopend halen. Dan hoefde ze niet met de bus. De gedachte aan de koffie verkeerd die ze in het cafetaria op het bovendek zou halen deed haar nu al glimlachen. Alleen het Marsdiep hoefde ze dan nog over te steken om het vaste land met al haar drukke gedoe achter zich te laten.
Even een paar weken rust, strand en zee. De stress was voor de toeristen die vonden dat ze nog van alles moesten in hun vakantie. Die van haar zou ze achter laten bij de laatste halte. Voor de “gelukkige vinder”, gratis en voor niets.
Vluchtstrook in het Universum 