Uit de wereld van de Ent:
Juffrouw Wilg stond er fier bij, met een uit de kluiten gegroeide knot, de wind spelend door haar wilde haar.
Het was ieder jaar weer balen als die ploeg vrijwilligers langs kwam, met de zaag en de snoeischaar.
Maar dan moest zij denken aan Sinéad O’Connor, en groeide haar trots sneller dan haar twijgen, gelukkig maar.
Waldorff strekte zich nog maar eens uit en gaapte. De grotere takken kraakten vervaarlijk, een kleine twijg viel op de met bladeren bedekte bodem. Een roodborstje schrok even op, maar bleef toch vastberaden zitten. Hij kon niet zeggen dat hij niet gewaarschuwd was toen hij decennia terug besloot zijn wortels te laten aarden in de buurt van dat pannekoekenrestaurant in Castricum. Zijn gedachte was destijds geweest dat het allemaal wel mee zou vallen. Pannekoeken, een kinderboerderij en een kleine speeltuin, wat voor overlast kon hij daar nou van krijgen? Bovendien, de mens en zijn creaties hadden een veel kortere levensduur dan enten, hij zou ze met gemak overleven. Maar het restaurant was van generatie op generatie overgegaan en stond er nu nog steeds.
Die honden waren op zich niet zo het probleem, het verzuurde de aarde bij je stam een beetje als ze hun poot weer eens optilden maar met wat schudden van je onderste takken gaf je ze met een beetje geluk één of twee teken mee als beloning. Net goed. Maar die onopgevoede kleine mensjes die met liefde je takken afbraken waren een ander verhaal. Helemaal als ze ergens hun zin niet in kregen, dan gingen alle remmen los en stonden ze als razende te trekken aan zijn takken. Hij was er wel over uit dat deze kinderen de toekomstige mountainbikers moesten zijn, die op latere leeftijd terug zouden komen om er net zo respectloos op hun fiets een bende van te maken.
De wortels van Waldorff kenden inmiddels echter een uitgebreid netwerk waarbij alle informatie van ent tot ent werd doorgegeven. Binnenkort zouden ze collectief boven de grond uitsteken om een paar ernstige verwondingen te veroorzaken bedacht hij zichzelf tevreden. Halve maatregelen, dat is niets voor enten, houdt het nieuws van Staatsbosbeheer maar in de gaten, en blijf zondag aanstaande maar even uit het bos…
En zo zijn we beland op de laatste dag van het jaar en tellen we af naar middernacht. Mijn goede voornemens heb ik snel geteld, ik heb er maar twee en dat is meer tekenen, vandaar de bijgaande oude illustratie die voor velen toepasselijk is vandaag en meer bezig zijn met spiritualiteit in de breedste zin van het woord. Op beide vlakken ben ik dit jaar naar mijn eigen mening behoorlijk tekort geschoten. Dat gaat wel goed komen.
Verwacht hier geen terugblik, ik wordt daar namelijk ondanks de gelukkig aanwezige pluspunten in het afgelopen jaar niet vrolijk van. We leven in donkere tijden. Dus kijk ik liever vooruit dan achteruit momenteel en hoop op verbetering. Zeker voor moeder aarde, de pagan in mij zegt dat dit broodnodig is. Ik wens alle lezers hier derhalve een positief vooruitzicht en verbetering op alle vlakken. Tel uw zegeningen en uw vingers mocht u met vuurwerk in de weer gaan. Nu kunt u ze namelijk nog tellen, straks wellicht niet meer.
Ik ben in ieder geval blij met de ontdekking van De Tijdloze Countdown van Stubru. Die staat hier de afgelopen dagen aan en is een verademing ten op zichte van de Top2000 van NPO2. Zoals u ziet zijn ze bij Stubru ook al aan het aftellen. En mocht u het zich nog afvragen beste lezer, de oliebollen zijn inmiddels goedgekeurd. Een prettige jaarwisseling vanavond en zoals Sonja zou zeggen “morgen gezond weer op”.
Mijzelf kennende zwerf ik hier vandaag nog wel een paar keer in het rond, dus wellicht treffen we elkaar nog voor twaalf uur. Ah! T.C. Matic, harder graag!
De basis ligt er, en dan rijst altijd de vraag; kleur of arceren? Daar ben ik nog niet uit. Voor degenen met kennis van de Chineze taal, probeer het maar niet te lezen, ik heb mijzelf enige “dichterlijke” vrijheid gepermiteerd.
Zout in natte aquarelverf, zorgt voor prachtige effecten, een close-up foto. Ik sta op het punt meer op papier te gaan zetten. Een door de verhuizing verwaarloosde hobby, het begint weer te kriebelen, tijd voor meer creativiteit!
Vastgelopen in de aarde.
Bij gebrek aan Scotty weet de liefhebber wel waar dit op slaat. Deze tekening komt uit het digitale archief van DessinDestin. Ik weet niet of het een titel had, anders nu wel.
Niet het eerste waar de meeste mensen aan zullen denken als je deze tekening ziet, dacht hij bij zichzelf. Toch was dat het eerste wat wat hem te binnen schoot toen hij deze potloodtekening weer terug zag.
Vrienden hadden hem nog gewaarschuwd voor een vriendin met drie zoons. “Dat gaat meestal niet goed”, achteraf gezien had hij beter moeten luisteren. Haar ouders hadden die week vakantie naar de Veluwe betaald. En natuurlijk ging hij mee toen hem dat werd gevraagd. Voordat ze hun intrek namen in een te klein Centerparks huisje zouden ze langs de Apenheul gaan. Het zou het begin worden van een dramatische vakantie.
De jongste, een nakomertje, viel nog wel mee. Die was vrij onbevangen en zag overal de humor van in. De tweede was een stille jongen die zich op de achtergrond bewoog en er daar zijn eigen agenda op na hield. Vooral met de oudste was het in de Apenheul helemaal mis gegaan, zeker toen hij zijn broertjes probeerde te mobiliseren.
Ze waren de entree nog niet door of zijn oog was gevallen op een groot reclamebord waarop ze bij de Apenheul duidelijk maakten dat de pizza in de aanbieding was. Hij had het joch al eerder eens aangetroffen, min of meer kwijlend voor een open voorraadkast en nu werd zijn vermoeden bevestigd dat deze overduidelijk last had van een eetstoornis.
Die jongen zag alleen nog maar pizza, er was in zijn beleving geen aap meer te bekennen op die heul. Het hele bezoek was uitgedraaid op zeuren en dreinen om pizza en hij had daarbij ook bedacht dat zijn broers dat ook wilden eten. Het was de enige keer geweest dat de jongens die vakantie hun zin niet kregen van hun moeder. Toen de oudste na ruim drie uur werd gevraagd hoe hij de Apenheul vond bij het vertrek, zweeg hij met een uiterst chagrijnig gezicht. Het enige wat hij nog deed was in stilte wijzen naar het pizza reclamebord.
Op dat moment had hij eigenlijk zijn tas moeten pakken en terug naar huis moeten gaan. De tekening had hij gemaakt op het terras bij het vakantiehuisje tijdens één van de zeldzame momenten dat hij heel even tijd voor zichzelf had gehad. De jongens hadden de rest van de vakantie de agenda bepaald, van s’ochtends vroeg tot s’avonds laat en overal hun zin in gekregen. Het resultaat van een middag pizzaterreur.
De potloodtekening was wel geslaagd, maar nu hij deze weer terug zag kon hij de apen weer ruiken en een echo uit het verleden horen zeuren om pizza.
Ik ben niet de enige die aan het opruimen is beste lezer. In mijn omgeving gebeurd dat ook. En zo dook deze tekening uit 2006 op. Uit de tijd van het VK Blog, dat bestaat inmiddels allang niet meer. Een portret van mijn toenmalige schoonvader Theo, die net als ik een weblog bij de Volkskrant beheerde, die van hem onder de titel “Luchten der Lage Landen”. Daar publiceerde hij prachtige foto’s van wolkenluchten op. Dit portret wat ik van hem tekende was gesitueerd op zijn hobbykamer met pc en veel electronica. Leuk om weer terug te zien na al die tijd, ik wist niet eens meer dat ik deze had getekend.
Ich werde älter, schaue mich um und komme zu dem Schluss, dass ich immer weniger in diese Welt gehöre.
Vluchtstrook in het Universum 