Moni

Met een hoop gereutel komt de oude pickup truck van Moni tot stilstand naast het tankstation. Vloekend gooit ze het portier open en begint met een Duits accent een lang verhaal over olie moeten bijvullen en irritante kereltjes die hadden bedacht dat ze daarbij hulp kon gebruiken. Die gedachten waren gelukkig snel verdwenen nadat ze even met de Luger van haar opa had gezwaaid. Erfenisje uit een bijna vergeten oorlog, maar nog steeds zeer effectief als het om opdringerige mannetjes gaat.

Ze ploft neer in de schommelstoel. De koffie met cheesecake maakt haar gelukkig wat rustiger. Het laatste stukje werpt ze de kraai toe die het gretig naar binnen schrokt. “Heb je het laatste nieuws gezien? Ik heb er speelgoed op ingekocht.” Met opgetrokken wenkbrauwen bekijkt hij het plastic pistool in de blisterverpakking. “Je kan kinderen niet vroeg genoeg stimuleren om bij een VPNA te gaan, toch?” vervolgt Moni. “Daar zit wat in, op de lange termijn komen ze daar het beste mee weg”, bedenkt hij zichzelf. “Ik heb gisteren nog twee trackers in de wc doodgetrapt” antwoordt hij. Ze knikt goedkeurend “Dat bedoel ik”.

De VPNA, een stelletje zwaarbewapende vrijbuiters die onder verschillende namen opereren op de snelweg en het daarmee de bumperklevers zeer lastig maken. Ze komen nog wel eens het tankstation binnen rijden, reizigers met een grote troep van die bumperklevers aan hun auto vast. Als het ongedierte zich eenmaal aan je GPS heeft vastgezogen, bepalen zij je route. Zonder dat je het zelf in de gaten hebt, raak je de controle over je stuur kwijt en proberen ze je door verslavende computerprogramma’s dingen te laten kopen die je niet nodig hebt. Daar worden ze ook nog eens bij geholpen door manipulatoren die zichzelf op de snelweg “influencers” noemen. Sterrenstof heeft dealers, de snelweg heeft manipulatoren, mensen die geld verdienen aan de verslaving van een ander. Zo moet je dat ongeveer zien.

“Met de meeste reizigers die te kampen hebben met bumperklevers kun je alleen maar medelijden hebben”, bedacht Janish zichzelf terwijl hij zich nog eens op zijn kale hoofd krabde. Ze hebben niet eens het besef dat ze totaal de weg zijn kwijt geraakt. Hij gooide het plastic pistool op tafel, zette zijn helm op en liep zonder iets te vragen naar binnen om een tweede kop koffie voor Moni en zichzelf te halen. “Is er nog post voor de rubriek?”. Sinds Moni in de courant haar eigen probleemrubliek had was ze nogal gebrand op nieuwe problemen die per post binnen zouden moeten komen. “Geen idee, Lilith heeft de post steeds opgehaald, maar die heb ik al een tijd niet gezien” antwoordde hij vanaf het koffieapparaat.

Lilith, ze huiverde even bij het horen van die naam. Moni en zij waren niet echt vriendinnen maar er was inmiddels een soort van werkbare verstandhouding ontstaan. Ze begreep nog steeds niet wat Janish in haar verschijning zag maar op de één of andere manier wilde hij niets kwaads over haar horen. Lilith is totaal onberekenbaar, een ongeleid projectiel bedacht zij zichzelf. Dat krijg je als je witte en zwarte magie door elkaar gebruikt, ze had de uitvindster van grilligheid kunnen zijn. Ze kwam en vertrok dan ook op de meest vreemde momenten om geheel haar eigen plan te volgen. “Als zij de post bij zich heeft moet ik maar afwachten of ik die vandaag nog krijg?”, riep ze terug. “Je weet hoe ze in elkaar zit, het kan kort duren, het kan lang duren, maar die post komt hier wel terecht” en daar moest ze het voor nu mee doen.

Hij zette de twee bekers op het oude tafeltje en ging zitten op een krat frisdrank. “Geniet nog maar even van de rust, je weet uiteindelijk nooit wat de dag hier brengt”. Ze knikte instemmend, daar had hij gelijk in. Niets is zeker op de vluchtstrook.