Ach jeetje, nou daar gaan we. Het is wachten op de eerste paniekerige berichten op social media van Gordon. Die is natuurlijk in alle staten, schaarste op de markt. En dan die jongens van Goldband. En van het grootste gedeelte van het Gooische Matras, paniek!
En het enige wat ik vandaag heb gedaan is wat nieuws bekeken en bij weblogs gelezen. Het barst op het web van de digitale fijnstof, ik had geen idee dat het zo vervuild was.
Voor wie het nog niet had begrepen, de snelweg is hier een synoniem voor het dagelijks leven en het www. Soms parkeer ik hier op de vluchtstrook en beschouw ik de boel een beetje. Ik zit er sterk over te denken om hier een wegrestaurant in te richten, waarover later meer. Voor nu moet ik hier even wat aan onderhoud doen want het gaat niet helemaal goed met sommige reacties, die belanden in de spam, heel vreemd maar al eens eerder last van gehad. En ik ben druk bezig om Proton in te richten zodat ik afscheid kan nemen van de laatste Big Tech applicatie waar ik nog gebruik van maak, Google gaat er na Facebook en Instagram ook vanaf. Met de ontwikkelingen in Amerika wil ik daar al een tijdje absoluut niet meer van afhankelijk zijn of de BT spekken met data-informatie of advertentie opbrengsten. Bovendien, als de pleuris echt uitbreekt en ze gooien de boel plat, dan internet ik lekker verder met behulp van Zwitserse degelijkheid. Met andere woorden, ik ben er wel maar op de vluchtstrook even aan het sleutelen. Prettige zondag!
Trump heeft groot gelijk, dit gaat ook op voor de gehele verenigde staten, hoog tijd dat ze het terug geven aan de inheemse bevolking, de rechtmatige eigenaren.
Hoe Bob Fosko postuum alsnog zijn zin kreeg:
Dit jaar wil ik sneeuw, bakken vol met sneeuw
Dit jaar wil ik sneeuw
Dit jaar wil ik sneeuw, bakken vol met sneeuw
Dit jaar wil ik sneeuw
En wij ook
Alles in de sneeuw, bakken vol met sneeuw
Eindelijke weer eens sneeuw
Alles in de sneeuw, bakken vol met sneeuw
Eindelijk weer eens sneeuw, begrepen?
Niet verkeerd die uitverkoop, ik heb eindelijk de broek gevonden die ik al jaren wil hebben!
De (lachende) schedel en hoge hoed zijn het symbool van Baron Samedi. De god, of “loa” in de voodoo, van de dood en daarmee ook van het leven. Omdat hij bijvoorbeeld zou bepalen of je geneest van een ziekte of niet, zou je hem namelijk ook kunnen beschouwen als een gever van leven. Dat laatste aspect wordt echter vrijwel nooit aangehaald. En dat is het typische in de berichtgeving of gebruik van voodoo in bijvoorbeeld films, vrijwel alleen de donkere kant wordt belicht.
Twee andere kenmerken van de baron zijn het roken van sigaren en het drinken van rum. Zo wordt hij althans vaak afgebeeld. Dat maakt deze loa best wel rock ’n roll. Ik kan mij voorstellen dat hij met wijlen Lemmy Kilmister van Motörhead een sigaartje heeft gerookt en wat heeft gedronken voordat hij hem de weg wees op het pad. Hij aan de rum, Lemmy aan de Jack Daniels. “De klus zit er op ouwe, nu eerst even een Bavaria, oh nee, voor jouw een whisky natuurlijk”.
Er wordt de baron een frivool en grillig karakter toegedicht. Je kan aan hem offeren maar dat wil niet zeggen dat hij daar ook gevoelig voor is. Zoiets als succes tot aan de voordeur, want uiteindelijk doet hij toch wat hem zelf goed acht, wat weer de grilligheid van de dood zou verklaren. Hij zou ook veel vloeken en grappen uithalen met andere loa’s waarmee zijn band niet erg goed is. Verder is hij getrouwd met maman Brigitte en leider van een serie “hulp loa’s” die mensen helpen de overgang naar de dood te maken. De baron wordt vooral op Haïti vereert, wat door velen als het voodoo hoofdkwartier wordt gezien. Voodoo op Haïti wordt trouwens ook wel “hoodoo” genoemd.
Ik kan mij niet meer herinneren wanneer de baron mij opviel maar het moet in mijn vroege onderzoek naar occulte zaken zijn geweest. Hij was (en is) vergeleken met de heilige bonen die ik gewend was uit de katholieke kerk, uit behoorlijk ander hout gesneden en zal mij daarom bijgebleven zijn.
Over voodoo zelf heb ik wel één en ander gelezen. Interessant maar uiteindelijk niet mijn “cup of tea”. Het is een heel apart geloof met positieve en negatieve kanten maar met name het daadwerkelijk vervloeken van personen wat wel degelijk voorkomt en het offeren van levende dieren staat mij tegen. Bovendien geeft het allemaal veel te veel troep, al dat bloed en die veren en verf enzo. In de loop van mijn onderzoek ben ik er, toen ik met wicca bezig was, achter gekomen dat rituelen sowieso niet bij mij horen. Hoe ik daar achter ben gekomen is weer een heel ander verhaal, daarover een andere keer.
Wie rock ’n roll zegt, zegt whisky en dan meestal Jack Daniels. Als het om drank gaat tenminste. U kent ze vast wel, de foto’s van beroemde rocksterren met die kenmerkende vierkante fles in de hand. Hieronder bijvoorbeeld een foto van de leukste Rolling Stone, Keith Richards.
Dat vond ik destijds niet zo origineel, een t-shirt van Jack Daniels. Bovendien dronk ik geen whisky. In een slijterij viel mijn oog vervolgens op een fles vodka van het merk “Black Death”. De naam Black Death verwijst naar de pest, één van de grootste, zoniet de grootste pandemie die we in Europa hebben gekend.
Het feit dat je daar je drank naar vernoemd deed mij glimlachen, zwarte humor. Dat de grafisch vormgever van Black Death daarbij voor het logo ongegeneerd had lopen struinen in de voodoo was voor mij de kers op de taart. Dat vond ik alles bij elkaar meer rock ’n roll dan Jack Daniels. De slijter wist te achterhalen dat er merchandise van het merk was te krijgen en heeft voor mij dat t-shirt besteld. Online bestellingen bestonden nog niet, dus dat was nog een hele toer om uit halen. En het shirt viel op, want het was in geen enkele winkel verkrijgbaar. Morgen meer over de link naar voodoo. Fijne woensdag!
Eigenlijk wou ik eigenlijk helemaal niet over muziek posten, ik wou het over voodoo hebben. En dan met name over één voodoo-god. Dus neem ik hierbij even een omweg, de reden waarom zal u wel duidelijk worden in de loop van deze “drietrapsraket” beste lezer.
Terug naar het plakboek! Daar zitten een paar foto’s in van Riet Molenaar die in de IJmond bekend stond om fraaie zwart-wit foto’s die zij schoot van bands en muzikanten in en uit de IJmond. Nadat ik opgegroeid ben in de Zaanstreek heb ik een aantal jaren in Beverwijk gewoond voordat ik weer verder keek en speelde daar in een aantal bands basgitaar.
Riet is getrouwd met Aad Molenaar die indertijd één van de twee aanwezige muziekzaken in Beverwijk had en zelf ook aktief was als muzikant in bands. Als we nieuwe snaren nodig hadden gingen we dus naar Aad. Ons kent ons.
Op de bovenstaande foto ben ik dat ventje links. De foto’s heeft Riet gemaakt op het “Zolderrock” festival in Velsen Noord. Waarom “Zolderrock” zult u zich wellicht afvragen? Nou, dat kwam omdat de bands die daar stonden oefenden op de zolder van een oude pastorie.
Maar eigenlijk gaat het daar nu even niet om. Het gaat namelijk om het t-shirt wat ik op de foto draag tijdens dit optreden. Houdt dat even vast beste lezer, houdt dat vast, ik kom hier namelijk op terug. Ik wist dat ik deze foto nog ergens moest hebben en dat t-shirt was de reden voor mijn zoektocht. Wens ik u voor nu een prettige dinsdag, met niet al teveel of liever nog, helemaal geen glijpartijen buiten.
Naar bijvoorbeeld oude foto- en plakboeken is knap lastig als een gedeelte nog ingepakt in dozen zit. Maar ik heb de foto voor mijn intro naar het volgende onderwerp hier gevonden, nog even scannen.
Vluchtstrook in het Universum 