Queere Moderne

Ik heb nog nooit zoveel suppoosten bij elkaar gezien als bij de tentoonstelling “Queere Moderne” van “Die Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen”. En ze waren allemaal alert, ook dat nog.

Kunst van homosexuele kunstenaars in de periode van het jaar 1900 tot 1950. Daar zit veel mooi werk bij, maar over het algemeen nogal somber van aard. Als je jezelf bedenkt dat ze het in deze periode niet gemakkelijk hadden om voor hun geaardheid uit te komen, en ook nog eens met een maatschappelijke achtergrond van opkomend fascisme in Europa is dat niet erg verbazend. Het gevoel daarover werd verwerkt in de schilderijen en dat merk je.

Ik was dan ook minstens zo onder de indruk van de gepresenteerde, zeer uitgebreide achtergrondinformatie als van de schilderijen zelf. In die informatie werd ingegaan op de problemen die deze kunstenaars tegen kwamen en hoe ze daar mee omgingen. Netwerken die zich vertakten van New York, London, Parijs, Amsterdam tot Berlijn kwamen in ieder land weer andere problemen en vooroordelen tegen.

Als je vervolgens voor jezelf het lijntje doortrekt naar onze huidige tijd zijn we er nog lang niet en blijft het knokken als je anders in elkaar zit dan heterosexueel. Kijk alleen maar naar hoe iemand als Donald Trump zich over deze mensen uitlaat en het fascisme wat ook vandaag de dag weer open en bloot wordt gepropageerd. Dan kan je alleen maar concluderen dat de geschiedenis zich herhaalt. We leren als mens helaas niet veel.

Ik heb mijzelf in ieder geval aardig bijgespijkerd bij deze tentoonstelling die zeer interessant is als u in de buurt bent. Mooi als je jezelf wilt verwonderen, maar als je wilt lachen moet je ergens anders zijn.